Chapter 2

Pagdating niya sa bahay, agad niyang naamoy ang masarap na pagkain.  Pagkapasok niya at pagkahubad ng sapatos, isang matangkad na lalaki na naka-apron ang lumabas mula sa kusina.

Puting polo.

Itim na pantalon.

Mahahabang binti.

Matangos na ilong at perpektong features. 

Sa likod ng gold-rimmed glasses nito ay isang pares ng matang karaniwang puno ng lambing.

Ang asawa niya na si Richard.

Ngunit ngayon, kapansin-pansin ang pag-aalala sa mukha nito.

“Sigurado ka bang wala kang nangyari sa'yo?”

Napangiti si Kate. Umikot siya sa harap nito.

“Tingnan mo. Buong buo ako.”

Bahagya pa siyang tumawa.

“Wala talaga. Pinahinto lang ako ng traffic enforcer.”

Tiningnan siya ni Richard mula ulo hanggang paa bago tuluyang nakahinga nang maluwag.

“Thank God that you are safe.”

“Bakit ka pa nagluto? Pagod ka na nga at ilang oras kang nasa eroplano, baka may jetlag ka pa. Dapat nagpahinga ka na lang.”

Malambing ang tingin ni Kate sa asawa.

Ngumiti si Richard.

“Hindi ako pagod. Nakapagpahinga naman ako sa eroplano.”

Lumapit ito at hinawakan ang kamay niya.

“At saka... anniversary natin ngayon.”

Bahagya itong ngumiti.

“Hindi ko man lang natupad iyong plano nating pumunta sa Paris para makita mo ang Art Exhibition. Kaya kahit papaano, gusto kitang sorpresahin dito.”

Sa loob ng tatlong taon nilang pagsasama bilang mag-asawa, ganoon na lamang siya tratuhin ni Richard. 

Tatlong taon silang nag-date. Tatlong taon nang kasal. At sa lahat ng panahong iyon, wala pa ring nakikitang dahilan si Kate para pagdudahan ang asawa.

Galing sa isang mayamang pamilya si Richard. Gwapo. Mabait. Maunawain. Romantic. Hindi naninigarilyo at bihira lamang itong uminom. Marunong magluto. At higit sa lahat...

Mahal na mahal siya nito.

Kahit may kasambahay sila, madalas pa ring magluto si Richard ng mga paborito niyang pagkain.

Minsan, naiisip ni Kate na parang wala na siyang mahihiling pa. Wala siyang makitang kapintasan sa lalaking ito. Lumapit siya at yumakap sa baywang nito. Idiniin niya ang mukha sa dibdib nito at pumikit.

“Bakit ang bait-bait mo sa akin?”

Natawa si Richard. Marahan niyang hinaplos ang buhok ng asawa.

“Siyempre.”

Mas lalo niyang hinigpitan ang yakap.

“Asawa kita at mahal na mahal kita. Kung hindi ako magiging mabuti sa'yo, kanino pa ako magiging mabuti?”

Napangiti si Kate. Sa sandaling iyon, wala siyang ibang gustong isipin. Wala nang aksidente. Wala nang mysterious text. Wala nang kung anu-anong hinala. Siya lang. At ang lalaking mahal niya.

Maya-maya, marahang tinapik ni Richard ang likod niya.

“May niluluto pa ako.”

Hinalikan nito ang noo niya.

“Umakyat ka muna. Magpalit ka ng damit at maghugas ng kamay. Gutom ka na ba? Ilang putahe na lang, kakain na tayo.”

Tumango si Kate at umakyat. Hindi niya alam na sa gabing iyon, ang tingin niyang perpektong anniversary ay magiging simula ng isang bagay na hindi na niya kayang takasan.

Nang bumaba siya, halos hindi siya makapaniwala sa kanyang nakita. Nakaayos ang dining table. May mga kandila. May mga bulaklak. At sa gitna nito ay isang eleganteng kahon.

Pagbukas niya...

Isang diamond necklace na hugis seashell ang bumungad sa kanya.

“Honeyyyy...”

Ngumiti si Richard. Kinuha niya ang necklace at siya mismo ang nagsuot nito kay Kate.

“Pagkakita ko pa lang dito, naisip ko na bagay sa'yo.”

Tiningnan niya ito.

“Hindi nga ako nagkamali.”

Napangiti si Kate.

“Thank you.”

Pagkatapos, iniabot niya ang regalo niya.

“Para sa'yo.”

Binuksan iyon ni Richard. Isang mamahaling relo. Agad siyang ngumiti.

“Thank you, Honey.”

Hinalikan niya ang noo ng asawa.

“Gusto ko lahat ng pinipili mo.”

At nang hilahin niya si Kate palapit sa kanya...

Biglang napahinto ang dalawa.

“Richard.”

“Hm?”

“My period started.”

Napakunot ang noo ng lalaki.

“Hindi ba next week pa?”

Umangat ang tingin ni Kate.

“Regular ako. At most, one or two days lang ang delay o advance.”

Saglit na natigilan si Richard. Pagkatapos ay tumawa siya at ibinaon ang mukha sa leeg ng asawa.

“Siguro dahil sa mga ininom ko. Nagkamali ako ng pagkakaalala.”

Napangiti lamang si Kate. Hindi niya iyon pinag-isipan. Hindi niya alam na dapat pala niyang pag-isipan.

TATLONG ARAW ANG LUMIPAS.

Tahimik ang mga sumunod na araw. Walang bagong mensahe mula sa unknown number.

Hanggang sa isang gabi...

BEEP!

Napatingin si Kate sa cellphone. Nanlamig ang kanyang mga daliri nang makita ang sender.

Ang parehong numero. Ang numerong hindi niya matawagan. Ang numerong hindi niya mapadalhan ng mensahe. At ang numerong unang nagbabala sa kanya tungkol sa aksidenteng muntik nang kumitil sa kanyang buhay.

Binuksan niya ang mensahe. Tatlong linya lamang. Ngunit sapat para tuluyang mabago ang lahat.

【Manila Hotel】

【9:00 PM | Room 1408】

【Richard Tolentio and Cristina Mendoza】

Nanlaki ang mga mata ni Kate. Parang biglang tumigil ang mundo.

Richard...

at Cristina?

Ang kaibigan ko?

At higit sa lahat...

Bakit sila magkasama sa isang hotel room?

Sa unang pagkakataon, pumasok sa isip ni Kate ang isang tanong na hindi niya kailanman inakalang itatanong niya tungkol sa kanyang asawa.

“Niloloko ba ako ng asawa ko?”