Kabanata 005

Arabella's Pov

Inalis ni Giovanni ang kamay ni Ethan sa pulsuhan ko saka ako hinila patungo sa kanya. Umigting ang kanyang panga ngunit hindi siya nagsalita—seryoso lamang na nakatingin sa unahan.

Napalunok ako ng sariling laway, gustuhin mang magsalita at magpaliwanag pero parang may kung anong bumara sa aking lalamunan.

"Who are you?" Si Ethan ang nagtanong, napapikit na lang ako sa inis dahil gumagawa lang siya ng eskandalo.

Ethan was fond of Giovanni Russo, as I said, but Giovanni never showed his face to the magazines or news, so Ethan didn't know that he was Giovanni Leonid Russo.

Ang lalaking tinitingila niya.

Tiningnan ako ni Giovanni, tila may hinahanap na sagot sa akin pero hindi ko magawang magsalita. Hindi ko maintindihan ang aking sarili.

Nilingon niya si Ethan sa isang malamig na titig, tumiim ang kanyang kanyang bagang bago magsalita.

"I'm her husband," nalaglag ang aking panga sa kanyang sinabi. Pero hindi na ako nakabawi dahil bigla na lamang niya ako dinala papasok sa event.

What the hell?

Akala ko ay sasabihin niya kung sino siya gaya ng lagi niyang ginagawa. Kaya nga ayoko sa kanya noon dahil masyado siyang mayabang—may maipagyayabang naman siya pero ayoko parin sa kanya noon.

So... why did he tell Ethan that he was my husband?

Tinikom ko na lang ang aking bibig at nakisalamula sa mga nakikipag-usap sa amin nang may lumapit. Pilit nilipat sa ibang bagay ang kung anumang bumabagabag sa aking isipan.

Siguro ay wala lang iyon. Siguro nga ay...hanggang doon lang iyon.

Pero gaya ng ginagawa niya ay hindi nagpakita si Giovanni sa publiko, umuwi lang rin kami pagkatapos magpakita ng ilang oras.

Sa buong byahe ay walang nagsalita sa aming dalawa. Tanging tunog lang ng aircon at paghinga ko ang maririnig sa sasakyan.

"I'm glad you didn't make a scene." Iyon agad ang sinabi ni Giovanni pagkarating namin sa aming kwarto.

Bigla akong napatigil sa pag-alis ng kwintas sa aking leeg at tumingin sa gawi niya kung saan nilalagay niya ang kanyang relo sa lalagyanan niya. Hindi napatingin sa akin.

"I'm not a scandalous woman, Giovanni."

"Really?" Sarkastiko niyang tanong, tila may ibang ibig na ipinapahiwatig.

Pagod ako ngayon kaya hindi na ako nakipagtalo pa. Ganoon din naman siya, hindi na niya ako kinulit.

Nakahinga ako ng maluwag, binalik na ang tingin sa vanity mirror at inalis ang mga alahas na suot ko.

Kahit ilang oras lang naman akong nandoon at walang ginawa, pakiramdam ko ay pasan ko ang problema ng mundo sa sobrang bigat ng aking nararamdaman.

I remove my light make-up, but stop halfway when I remember that I saw Ethan with Criza.

Napakagat ako ng aking pang-ibabang labi habang inaalala kung paano nila ako tingnan na para bang nasa ibabaw sila at nasa baba lang ako.

I pressed my teeth hard that they almost cracked, and even my knuckles in my fist turned white.

Ang kapal din talaga ng mukha ni Ethan na isipin niyang—

"You're thinking deep, Mrs. Russo." Puna ni Giovanni na nasa likod ko na pala kaya nanlaki ang aking mga mata. Lalo na nang nakayuko pala siya upang pantayan ang aking mukha.

Natigilan ako pero pinilit kong kinunot ang aking noo, "ano bang pake—" hindi ko natuloy ang aking sasabihin nang mapagtanto ko ang kanyang sinabi.

Did he call me, Mrs. Russo?

Nilingon ko siya, huli na nang mapagtanto ko na magkakaharap kami dahil halos maglapit na ang mukha naming dalawa.

Ang lakas ng tibok ng puso ko, para akong tatakasan ng bait sa sobrang lapit namin. Halos malanghap ko na ang kanyang paghinga, nanghihina na ang aking tuhod mabuti na lang at nakaupo lang ako.

Hindi siya umalis, ni hindi nga siya pumikit o nag-alinlangan man lang bagkus ay may kakaibang emosyon akong nakikita sa kanyang mga mata—hindi ko sigurado kung ano pero alam kong mapanganib iyon.

Mabilis akong lumingon pabalik sa harap ng salamin. Umayos na rin siya ng tindig, pero ang kanyang abong mata na tila may unos ay hindi parin maalis ang titig sa akin at parang hinahalukay ang aking kaluluwa.

"You have to play as a devoted wife of mine, Arabella Selene Madrigal—Russo, and not the woman who can't get over his ex." He said sharply that I knew answering back would lead to something I didn't want.

Kaya pinili kong manahimik na lang dahil iyon ang mas madaling gawin. Hindi na rin siya nagsalita at nagtungo na sa aming higaan.

Tumayo na ako, muntik pa akong matumba dahil hanggang ngayon ay nanginginig parin ang aking mga tuhod. Pero hindi ko pinahalata, mabuti na lang at nakahawak ako sa lamesa kaya nakapaglakad na ako patungo sa bathroom na parang wala lang.

Pakiramdam ko kasi ay may mga matang nakamasid sa akin at kapag nagkamali ako ay bigla na lamang akong sisigawan gaya ng laging ginagawa ni...oh erase his name.

Dapat ay kalimutan na siya.

***

"Your ex Ethan adored me much, huh?" Tanong ni Giovanni sa akin.

Nasa kusina kaming dalawa, nagbabasa siya ng magazine habang umiinom ng kape.

Usually, hindi naman talaga siya nag-stay ng ganito pero dahil dumaan si mommy ay wala siyang nagawa kundi ang magpanggap na sanay siya sa luto at pagtimpla ko ng kape.

Kakaalis lang ni mommy kaya nandito parin siya. At hindi ko maintindihan kung bakit kailangan niya pang sambitin ang pangalan na iyan.

But I acted like it was nothing to me.

"Why?" Pinagsiklop ko ang aking kamay sa tasa na mainit-init pa habang nakatingin sa kanya. "You interested on him?"

Napabuga siya ng kanyang iniinom na kape saka bahagyang napahalakhak. Napakurap ako nang marinig ang mahina niyang pagtawa.

Maliban sa laging nakakunot ang noo, umigting ang panga at seryoso ang mukha ay ngayon ko lang siya nakitang natawa.

Hindi ko napigilan ang aking sariling mapatingin sa kanya ng matagal.  Kaya lumalim ang gitla sa gitna ng kanyang noo nang makita akong nakatitig sa kanya nang matagal.

Nag-iwas agad ako ng tingin at ininom na lang ang aking kape, muntik ko pa iyong maibuga dahil napaso ako sa init.

Shit!