LOGINCHAPTER 83May college rito sa amin, iyong malapit ay semi-private, habang iyong state university ay may kalayuan. Dahil may sari-sari store kami na hindi puwedeng iwanan ay doon kami nag-enroll sa semi-private—dito rin naman nag-aaral si Julie at dito rin ako natigil sa pag-aaral noon. May kamahalan pero kayang tiisin ang dalawang taon ko rito.May mga teachers dito na taga sa amin lang din naman kaya agad akong nakilala."Nabalitaan namin na nag-enroll ka na sa darating na pasukan?""Opo, Ma'am Castro."Kausap ko ngayon si Ma'am Castro. Nakasalubong ko siya kanina sa hallway, malapit sa main gate ng school, kaya dinala niya ako sa faculty room—BSBA coordinator siya, kung saan ang program na pinag-enrollan ko.The faculty room smelled of old books and freshly brewed coffee. May ilang guro sa loob na abala sa pagche-check ng papers, iba naman ay nakikipag-usap habang kumakain ng merienda. The wooden tables were cluttered with fol
CHAPTER 82Do you believe in destiny? That fate pulls our strings, toying with lives for sport?They say that fate, destiny and hope are interconnected with each other. Pero ngayon, hindi ako naniniwala. All the things were not destined to happen, we have the control, fate gave people hopelessness, when destiny strikes in a bad way. They're really interconnected, but not in a way that we wanted to be.Hindi lahat ng gusto natin ay makukuha natin. Minsan may mga bagay na kailangan nating tanggapin dahil resulta iyon ng mga desisyon ng tao. Minsan kailangan nating tanggapin na wala na ang paborito nating pagkain sa tindahan dahil may mga nauna nang bumili, desisyon lang natin na pumunta roon nang hindi maaga, o desisyon lang ng tindera na huwag tayong pagbilhan. Destiny doesn't have the control of it, we have it. It's my belief right now.Kung gusto mong kumain, kumain ka lang dahil desisyon mo 'yon.
CHAPTER 81Sinusubukan ni Mama na kunin ang bag sa sahig. She's growling trying to grab the strap using her finger foot.Ginagapangan naman ako nang kaba habang unti-unting lumalapit ang paanan ni Mama sa strap ng aking bag.Isang kaluskos sa pintuan ang nagpadungaw sa amin."Hoy ano 'yan?!"A guy earlier came. Napatingin agad siya sa bag na pilit inaabot ni Mama. He kicks it out, napatili si mama, nagsitapunan ang laman ng aking bag! Gumulong din ang ballpen palabas at ang wallet ko ay dumungaw sa may zipper ng bag."Sa tingin n'yo makakatakas kayo sa amin?!" humalakhak ang lalaking hindi ko kilala.May pumasok ding lalaki sa loob. My eyes darted on my bag, malayo na 'yon dahil sa pagkakasipa ng lalaki at kung pilitin ulit ni Mama na kunin 'yon ay baka saktan nila siya.I gritted my teeth."Hoy, Bruno. Kunin mo ang wallet sa bag niya," saad ng isang kakapasok pa lang kanin
CHAPTER 80 Naramdaman ko na lamang na huminto ang Van. Bumukas ang pintuan at panay ang pagsisisigaw nina Xianny at Mama. I felt some hands pushed me ouside the van, agad akong napadaing nang napadausdos ako sa sahig. Despite the pen, a tight grip was on my shoulder trying to make me stand. Paika-ika akong naglakad kung saan man ako balak dalhin ng mga demonyong ito. Hanggang sa naramdaman ko na sumalampak ang pwetan ko sa sahig. Napadaing pa lalo ako at mas ininda ang galit kaysa sa sakit na nararamdaman. A cloth that covered my eyes, blocking my view, suddenly fell off of my face. Agad akong nasilaw sa liwanag na pumasok sa aking paningin. I squinted my eyes before I recovered my vision. There, a man standing in front of me. Napalingon ako sa paligid at nakita si Mama na humahagulhol sa iyak at wala na ring piring sa mata. Mariano Garcia, for months of being imprisoned, looked so old to me. Mahaba na ang kaniyang buhok at puwede nang pamugaran ng ibon. Iyong mukha niya ay
CHAPTER 79Limuel already went into me. Bago pa niya makita ang mga luha ko ay agad ko iyong pinunasan. With my artificial smile, I faced him.Nasu-suffocate ako dahil sa dami ng taong pumapasok ngayon. I sighed when he went in front of me"Do you want to get some air?" tanong ko.He gazes at me confusingly, nawala ang kakaunting ngisi sa kaniyang labi. He held my jaw and made eye contact."Is something wrong?" he pressed, "Why were you talking to Talia? Did she say something to you?"I tried to give a joyful face at him, with all the smiles I could muster, I giggled."Nangumusta lang siya sa akin. Tara?" anyaya ko. Isinabit ko ang aking kamay sa kaniyang balikat.Humigpit ang hawak ko sa kaniya. Staying beside him felt so comforting, pero ngayong naiisip ko na nagpapakumbaba siya para sa akin ay tila punyal akong pilit na dumidikit sa kaniya.Limuel had such
Credits to: Can’t Take My Eyes Off YouSong by Frankie Valli ‧ 1967CHAPTER 78"I'll take care of Cherry," Limuel's voice cut through the crowd.Hinila niya ako at inilayo sa mga katrabaho kong pilit na tinatanong kung ano ang nararamdaman ko tungkol sa aking nalaman.This party isn't the same as before. People were having fun, but I don't feel it anymore.Dinala ako ni Limuel sa isang sofa kung saan ay walang masyadong umuupo. He eased me down gently, his touch light on my arm, but my heart hammered wildly in my ears."L-Limuel... Ang Daddy mo... N-Nakatakas," saad ko sa nanginginig na boses.He sat next to me. Hinawakan niya ang isang kong balikat habang ang isa ay sa kamay ko. He pinched it trying to comfort me. He looked at me worrily."I know... Don't worry about it, okay?" he murmured, his thumb tracing small circles on my hand. I bit my lips so ha







