Chapter 003- She’s Not My Daughter

SENNA

Napalingon si Natalia sa direksyon ko. Nang makita niya ako, agad na namutla ang mukha niya sa gulat. Mabilis siyang bumaba mula sa pagkakapatong kay Mavix at tarantang hinablot ang kumot upang ibalot sa hubad niyang katawan.

“S-Senna…” nanginginig niyang tawag habang namumuo ang luha sa mga mata niya. “I… I’m sorry…”

Lumapit siya sa akin para humingi ng tawad. Ngunit bago pa siya tuluyang makalapit, malakas na dumapo ang palad ko sa pisngi niya.

Pak!

Napasinghap siya habang napahawak sa namumulang mukha niya.

“Senna…” umiiyak niyang sabi.

“Hayop ka!” sigaw ko habang nanginginig sa galit ang buong katawan ko. “Kaibigan kita! Tinuring kitang kapatid tapos magagawa mo ‘to sa akin?!”

Muli kong itinaas ang kamay ko upang sampalin ulit si Natalia, ngunit bago pa dumapo ang palad ko sa mukha niya, mabilis na may humawak sa pulsuhan ko. Sa sobrang higpit na halos maramdaman kong mamaga ang braso ko sa sakit. Napasinghap ako bago dahan-dahang napatingala. Nakita ko si Mavix, suot na ang boxer shorts niya.

“Bitawan mo ako, Mavix,” galit kong utos sa kanya.

“H’wag na h’wag mong sasaktan si Natalia,” malamig niyang sabi.

Nanlaki ang mata ko habang hindi makapaniwalang nakatingin sa asawa ko.

“We’ve been married for five years, Mavix! Habang nasa ospital kami, nagpapakasarap ka naman rito kasama ng kaibigan ko. May sakit ang anak natin! Sinabi ng doktor na may leukemia si Ashley!”

Hindi man lang nagbago ang ekspresyon ni Mavix.

“Kailangan ko ng pera para sa anak natin!” sigaw ko. “Bakit mo ginamit ang perang iyon para sa luho ng kabit mo?!”

Ngunit tila ba wala lang sa kanya ang bawat salitang lumalabas sa bibig ko.

“Wala akong pakialam, Senna.”

Natigilan ako sa sinabi niya.

“A-Anong sabi mo?” mahina kong tanong.

“I said I don’t care.”

Nanlaki ang mata ko habang napaatras nang bahagya. Binitawan na rin ako ni Mavix.

“Mavix…” nanginginig kong sambit. “Anak mo si Ashley… may sakit siya tapos ganiyan ka kung magsalita?!”

Biglang tumigas ang panga niya. Makalipas ang ilang segundo, malamig niya akong tinitigan bago tuluyang nagsalita.

“She’s not my daughter, Senna.”

Pakiramdam ko’y biglang tumigil ang mundo ko.

“A-Anong sabi mo?”

Muling sumikip ang dibdib ko. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman sa mga sandaling iyon.

“M-Mavix… ano bang sinasabi mo?” naguguluhang tanong ko.

Bigla siyang natawa nang marahan. Pagkatapos no’n, yumuko siya at may hinugot na papel mula sa drawer sa gilid ng kama. Walang pag-aalinlangan niya iyong inihagis iyon sa akin.

Nanginginig kong pinulot ang papel mula sa sahig. Ngunit pagtingin ko pa lang sa nakasulat sa itaas, parang biglang nawalan ng lakas ang mga tuhod ko.

DNA test result?

Mabilis na lumabo ang paningin ko habang bumabagsak ang tingin ko sa pinakailalim ng papel.

Probability of Paternity: 0%.

“Hindi…” bulong ko habang mabilis na lumalabo ang paningin ko. “Hindi puwede…”

Galit na napatawa si Mavix habang pinapatakbo ang kamay sa buhok niya.

“Akala ko buong buhay ko, anak ko si Ashley,” madiin niyang sabi habang nagdidilim ang tingin sa akin. “Pero nalaman ko ang totoo nang pumunta ako sa ospital.”

Napatingin ako sa kanya.

“G-Galing ka sa ospital?”

Tumawa siya nang malamig.

“Oo. Dahil kailangan daw ng dugo ni Ashley.” Humigpit ang panga niya. “Handa akong magbigay. Pero nang kunan ako ng blood compatibility test, doon nila sinabi na hindi kami match.”

Nanlaki ang mata ko.

“Mabuti na lang may available na dugo sa blood bank,” dagdag niya nang walang emosyon. “At agad ko sinagawa ang DNA test. Simula ngayon, hindi ko na kinailangang magpanggap pa bilang ama niya.”

“Mavix, hindi totoo ‘yan…” umiiyak kong sabi habang nanginginig ang ulo ko. “Hindi kita niloko—”

“Talaga ba?” putol niya. “Kung gano’n, explain that DNA test result?”

Parang nawalan ako ng boses. Tuluyan akong napatulala habang tuloy-tuloy ang pagbagsak ng luha ko. 

Hindi ko maintindihan, paanong hindi si Mavix ang kasama ko no’ng gabing iyon, limang taon na ang nakalipas?

“At alam mo kung ano ang nakakatawa?” mapait niyang dagdag. “Pinakasalan kita hindi lang dahil sa akala ko anak ko ang dinadala mo.”

Patuloy lang siya sa pagsasalita.

“Kundi pinakasalan kita dahil anak ka ni Don Alejandro De Alcantara. Akala ko kapag naging asawa kita, magiging parte ako ng kompanya ng pamilya ninyo. Iyon naman pala… itinakwil ka ng sarili mong ama…”

Napakagat ako sa labi habang tuluyang nadudurog.

“Sa una, ayos lang, dahil kaya ko naman kayong buhayin ni Ashley. Pero no’ng nalaman ko ang totoo, matagal mo na pala akong niloloko, Senna.”

“H-Hindi…” umiiyak kong bulong habang umaalog ang ulo ko. “Hindi kita niloko…”

Ngunit tila ba wala nang pumapasok sa tenga niya ang bawat pagsusumamo ko. Nanatili lang siyang malamig na nakatingin sa akin bago muling dumampot ng isang papel mula sa mesa sa gilid ng kama. Wala man lang pag-aalinlangan niya iyong iniabot sa akin.

Nanginginig kong tinanggap ang papel.

Ngunit pagtingin ko pa lang sa nakasulat sa ibabaw ng dokumento, parang biglang nanigas ang buo kong katawan ang petition for annulment.

“Maghiwalay na tayo, Senna. Pirmahan mo ’yan.”

Napatingin ako sa kanya habang halos hindi na makahinga.

“Umalis ka na rin sa pamamahay ko. Dapat bukas ng umaga, wala na ang mga gamit niyong mag-ina,” malamig niyang sabi.

“At tungkol sa anak mo… doon ka sa pamilya mo humingi ng tulong kung gusto mong mabuhay pa siya,” dugtong pa niya.

Tuluyan akong natigilan.

Mabigat akong napalingon sa direksyon ni Natalia, na katabi lang ni Mavix.

Nakabalot pa rin sa kumot ang hubad nitong katawan. Malinaw kong nakita kung paano bahagyang umangat ang gilid ng labi niya. Ngunit agad din niya iyong binawi nang mapansing nakatingin ako sa kanya.

Bigla siyang nagkunwaring nag-aalala.

“Ang harsh mo naman kay Senna, Mavix. Kung alam ko lang na galing sa pera mo ’yon, Senna… hindi ko na sana ginamit ang card ng asawa mo.”

Napahigpit ang panga ko habang nakatitig kay Natalia. Halos gusto kong matawa sa kapal ng mukha niyang magkunwaring walang kasalanan. Kanina lang, hubad siyang nakapatong sa asawa ko, ngunit ngayon ay nagagawa pa niyang magpanggap.

Dahan-dahan kong iniangat ang tingin ko kay Mavix.

“At least ngayon… alam ko na kung gaano kababa ang tingin mo sa akin.”

Mahigpit kong hawak ang annulment papers habang pinipilit kong buuin ang natitira kong dignidad.

“Pero tandaan mo ito, Mavix…” nanginginig kong dagdag habang diretsong nakatingin sa kanya, “darating ang araw na pagsisisihan mo ito.”

Saka ko ibinaling ang tingin kay Natalia. “At pati na rin ikaw, Natalia.”

Tahimik akong tumalikod at lumabas ng kuwarto habang unti-unting nadudurog ang bawat hakbang ko palabas ng bahay.

***

Nilunok ko ang natitira kong pride habang nakatayo sa harap ng napakalaking gate ng De Alcantara Mansion. Limang taon na ang lumipas mula nang huli akong tumapak sa lugar na ito, at sa loob ng mga panahong iyon, ni minsan ay hindi sumagi sa isip kong babalik pa ako rito.

Ito ang bahay na minsang naging tahanan ko, ngunit siya ring lugar kung saan ako itinakwil ng sarili kong pamilya. Ngunit ngayon, para kay Ashley, handa kong lunukin ang lahat—kahit ang natitira ko pang dignidad.

Mabagal na bumukas ang bakal na gate matapos akong kilalanin ng matandang guwardiya. Halata ang gulat sa mukha nito nang makita ako, ngunit wala itong sinabi. Tahimik lang akong pinapasok habang mabigat ang bawat hakbang ko papasok sa mansyon.

Napakalaki pa rin ng mansyon ng mga De Alcantara. Naroon pa rin ang puting fountain sa gitna na dati kong paboritong tambayan noong bata pa ako. Maayos pa rin ang malawak na hardin, at gano’n pa rin kakinis ang sahig sa loob ng bahay. Lahat ay mamahalin. Lahat ay maganda. Pero kahit gaano pa kayaman at kaganda ang mansyong ito, wala pa rin akong maramdamang init. Katulad noon, malamig pa rin ang bahay na ito para sa akin simula nang mamatay ang mommy ko.

Maya-maya, pinapasok ako ng isang maid. Hindi ko maiwasang mapansin ang paraan ng pagsulyap niya sa akin—parang hindi rin siya makapaniwalang bumalik ako rito.

Tahimik akong nagtungo sa mini garden sa likod ng mansyon. At doon ko nakita ang ama kong si Alejandro De Alcantara.

Nakatayo ang ilang bodyguards sa di kalayuan habang kalmado naman siyang nakaupo sa garden chair, nagbabasa ng diyaryo habang dahan-dahang umiinom ng mamahaling kape.

“Anong kailangan mo’t bumalik ka?” malamig niyang tanong.

Ngunit sa kabila ng limang taon naming hindi pagkikita, ni hindi man lang niya ako nilingon.