LOGINSENNA
Mabuti na lang at binigyan ako ng ideya ng katrabaho ko. Hawak ko ang cellphone ko habang nakaupo pa sa loob ng sasakyan.
“May kakilala akong puwedeng magpautang. Pero… loan shark siya, Senna. Mataas ang interes,” wika ng katrabaho ko sa kabilang linya.
Napapikit ako sandali.
Wala na akong panahon para mamili.
“Saan ko siya mahahanap?” agad kong tanong.
Makalipas ang isang oras, naroon na ako sa isang makitid na eskinita sa likod ng lumang commercial building. Madilim ang paligid at amoy sigarilyo ang buong lugar. May ilang lalaking may tattoo ang nakatambay sa labas habang nag-iinuman. Nang makita nila ako, agad nilang sinundan ng tingin ang bawat galaw ko dahilan para mas lalo akong kabahan.
Parang gusto kong umatras, ngunit naalala ko si Ashley kaya nilakasan ko ang loob ko at pumasok sa loob ng opisina.
Maliit lang ang kwarto. Madilim. May umiikot na electric fan sa kisame habang makapal na usok ng sigarilyo ang bumabalot sa paligid. Sa gitna ng silid, naroon ang isang lalaki na may gintong kuwintas at singsing sa bawat daliri.
Tinaasan niya ako ng kilay.
“Magkano?”
Lumunok muna ako bago nagsalita.
“Isang milyon po.”
Bahagyang natawa ang lalaki habang sumasandal sa upuan.
“Isang milyon?” ulit niya. “Malaki-laking pera ’yan.”
“Opo…” mahina kong sagot. “Anim na buwan ko pong babayaran.”
Marahang tumawa ang lalaki. “Apat na buwan lang ibibigay kong palugit sa’yo. Take it or leave it.”Napalunok ako. “P-payag po ako sa apat na buwang palugit,” agad kong tugon.Malakas ang loob ko dahil may stable job naman ako. Maaari rin akong mag-file ng company loan para kahit paano ay may maipandagdag ako sa pagbabayad ng utang.
Tahimik akong pinagmasdan ng lalaki bago siya ngumisi.
“Alam mo naman siguro ang kalakaran dito.”
Napahigpit ang hawak ko sa bag ko.
“M-Magbabayad po ako sa tamang oras…”
Tumawa siya nang marahan bago sumandal.
“Mabuti naman. Dahil kapag hindi ka nakabayad…” bahagya siyang yumuko habang malamig ang tingin sa akin, “hindi lang ikaw ang sisingilin namin.”
“Malinaw ba tayo?”
Lumunok ako at dahan-dahang tumango.
“O-Opo.”
***
Mahigpit kong yakap ang case na naglalaman ng perang inutang ko habang palabas ng building. Mabigat pa rin ang pakiramdam ko matapos ang pakikipag-usap sa loanshark, ngunit kahit paano ay bahagya akong nakahinga nang maluwag. May pambayad na ako kay Ashley. Hindi ko man alam kung paano ko bubunuin ang ganoon kalaking utang, basta ang mahalaga ngayon ay mailigtas ko ang anak ko.
Habang naglalakad ako papunta sa sasakyan ko, biglang nag-ring ang cellphone ko. Napahinto ako sandali bago mabilis iyong sinagot nang makita kong mula sa ospital ang tawag.
“Hello?”
“Mrs. Chavez? Kailangan mo nang bumalik dito. Umiiyak si Ashley, kanina ka pa niya hinahanap.”
Parang may kumurot agad sa puso ko.
“A-Andiyan na po ako.”
Agad akong sumakay sa kotse at nagmamadaling bumalik sa ospital. Pagdating ko sa kuwarto ni Ashley, bumungad agad sa akin ang anak kong nakaupo sa hospital bed habang umiiyak.
“Mommy!”
Mabilis siyang bumaba ng kama at agad akong niyakap nang mahigpit. Napansin kong tinanggalan na siya ng suwero.
“Mommy… mommy…” hikbi niya habang nanginginig ang maliit niyang katawan. “I’m scared…”
Parang nadurog agad ang puso ko. Mabilis ko siyang kinarga at mahigpit na niyakap.
“Shh… nandito na si Mommy,” mahina kong sabi habang hinihimas ang likod niya.
“Akala ko hindi ka na babalik…” umiiyak niyang sabi habang mahigpit na nakakapit sa leeg ko.
“Babalik ako lagi kay baby,” sagot ko kahit gusto ko na ring umiyak. “Hindi kita iiwan.”
Napasinghot siya habang pinupunasan ang luha niya gamit ang maliit niyang kamay.
“Mommy… gusto ko na umuwi.”
Huminga ako nang malalim.“Konti na lang, baby. Magpapagaling ka muna, okay?”
“Pero ayoko na rito… Masakit yung mga tusok… tsaka wala ka kanina…”
Tuluyan nang namuo ang luha sa mga mata ko.
“I’m sorry, baby…” nanginginig kong bulong habang hinahalikan ang noo niya. “Patawarin mo si Mommy…”
Mahigpit niya akong niyakap.
“Don’t cry, Mommy…” bulong niya habang hinihimas pa ang pisngi ko gamit ang maliit niyang kamay. “I’ll be brave…”
Ngumiti lang ako kahit naninikip na naman ang dibdib ko. Dahan-dahan kong pinunasan ang mga luha sa pisngi ni Ashley bago ko siya muling hinalikan sa noo.
“That’s my brave girl,” mahina kong sabi habang pilit pinatatag ang sarili ko.
Maya-maya, pinakain ko muna siya ng lugaw na bigay ng ospital. Mabagal siyang kumain habang nakasandal sa akin, at paminsan-minsa’y inaantok na sumusubsob sa dibdib ko. Halatang pagod na pagod pa rin siya matapos ang sunod-sunod na tests at injections.
“Mommy…” mahina niyang tawag habang hawak ang kutsara. “Pag-uwi natin… pwede bang tabi tayo matulog?”
Napangiti ako kahit namumuo na naman ang luha sa mga mata ko.
“Oo naman, baby.”
“Andoon pa rin ba si Daddy? Hindi niya ako binisita dito.”
Parang may kumirot bigla ang dibdi ko. Ngunit mabilis akong ngumiti.
“Magpahinga ka muna, okay?”
Tumango siya nang dahan-dahan bago muling sumubo.
Pagkatapos kong mapatulog si Ashley, tahimik akong lumabas ng kuwarto at nagtungo sa billing station. Mahigpit kong hawak ang case habang pilit pinapakalma ang sarili ko. Halos manginig pa ang mga kamay ko nang isa-isang bilangin ng cashier ang perang inutang ko.
“Fully paid na po kayo, Ma’am. Sinama ko na lang din ang bill ng kuwarto niyo ngayong gabi, para bukas ng umaga discharge na kayo,” magalang na sabi nito matapos i-print ang resibo.
Pakiramdam ko’y bahagya akong nakahinga nang maluwag matapos marinig iyon.
Ngunit habang nakatingin ako sa resibo, hindi ko maiwasang isipin ang malaking utang na nakaatang ngayon sa balikat ko.
Habang naglalakad ako pabalik sa kuwarto ni Ashley, mahigpit ko pang hawak ang resibo ng hospital bill nang biglang mag-ring ang cellphone ko. Napahinto ako sandali sa gitna ng hallway bago mabilis iyong sinagot nang makita kong supervisor ko ang tumatawag.
“Hello, Ma’am Reg?”
“Senna, kumusta?” mahinang bungad nito sa kabilang linya.
"Ma'am Reg, discharge na po ng anak ko bukas. Sa lunes na po ako babalik ng opisina."Biglang tumahimik muna sa kabilang linya, saka kinabahan na ako.
“Actually, Senna…” mahina nitong sabi. “Tumawag ako para sabihin sa’yo na hindi mo na kailangang pumasok.”
Natigilan ako.
“A-Anong ibig mong sabihin?”
Huminga nang malalim si Ma’am Reg.
“May restructuring na nangyari sa kompanya. Kailangan naming magbawas ng empleyado dahil sa financial losses nitong mga nakaraan buwan.”
Parang biglang lumamig ang buong katawan ko.
“H-Hindi…” mahina kong bulong.
“Kasama ang department natin sa naapektuhan,” dagdag nito na halatang nahihirapang magsalita. “At isa ka sa mga natanggal.”
Pakiramdam ko’y nawalan ako ng balanse pagkarinig iyon. Napahawak ako sa dingding na malapit.
“Ma’am… kailangan ko po ng trabaho…” nanginginig kong sabi habang pilit pinipigilan ang pagbasag ng boses ko. “May sakit po ang anak ko…”
“I’m sorry, Senna,” malungkot nitong sagot. “Sinubukan kitang ipaglaban sa management. Pero final na ang decision.”
Tuluyan akong napapikit habang mahigpit na hawak ang cellphone ko. Pakiramdam ko’y sunod-sunod akong binabagsakan ng problema nang wala man lang pahinga.
Isang problema pa lang kay Ashley, halos hindi ko na kayanin iyon pero heto ako ngayon, unti-unting nilulunod ng lahat. Nawalan ako ng asawa. Tinalikuran ako ng sariling pamilya. Nagkautang ng isang milyon.Ngayon, pati trabaho ko… mawawala rin sa akin. At sa gitna ng lahat ng iyon, may anak akong lumalaban sa ospital habang ako naman ay unti-unti nang nauubos.
“Isesend na lang ng HR ang final pay at severance pay mo,” dagdag pa nito. “Five years ka rin sa kumpanya kaya medyo malaki-laki naman ang makukuha mo.”
Hindi agad ako nakapagsalita.
Pagkatapos ng tawag, ilang segundo akong natulala habang nakatitig sa sahig ng hallway ng ospital.
At maya-maya lang tumunog na ang cellphone ko—isang bank Notification.
Nanginginig kong binuksan iyon.
₱350,450.89 has been credited to your account.
Mahigpit kong hinawakan ang cellphone ko.
Dati, matutuwa na ako sa ganoong kalaking pera.
Pero ngayon, pakiramdam ko’y isang patak lang iyon sa napakalaking gastusin para sa pagpapagamot ni Ashley.SENNAPagmulat ko kinabukasan, isang bagay agad ang malinaw sa akin.Ayokong makita si Lucien.Hindi dahil galit ako sa kanya. Hindi rin dahil pinagsisisihan kong nalaman naming siya ang ama ni Ashley.Ang problema, naalala ko na ang nangyari sa Aurelia limang taon na ang nakalipas.At mas nakakahiya dahil ako pala ang unang humalik sa kanya.“Mommy, gising na po,” sabi ni Ashley habang marahang tinatapik ang pisngi ko.Napadilat ako at nakita siyang nakatayo sa tabi ng kama, hawak ang stuffed bunny niya.“Good morning,” sabi ko habang pilit na ngumiti.“Breakfast po tayo kay Mr. Grumpy,” sabi niya habang itinuturo ang pinto. “Nandun na po siya.”Napapikit ako nang saglit. Of course. Penthouse niya ito.Hindi naman puwedeng ako ang magtago rito habang buhay.“Coming,” sagot ko habang bumabangon.Habang naghahanda ako, paulit-ulit kong sinasabi sa sarili kong maging normal lang.Boss ko lang siya. Fake fiancé ko. Ama ng anak ko.At iyong lalaking hinalikan ko sa hotel room five years a
SENNAHindi ko alam kung paano ako nakabalik sa penthouse nang gabing iyon. Mula nang makita ko ang laboratory result, isang numero lang ang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko.99.99%.Si Lucien ang ama ni Ashley.Hindi na iyon hinala. Hindi na rin posibilidad na puwede kong takasan kapag masyado nang nakakatakot isipin. Nasa harapan ko na ang katotohanan.Mahimbing nang natutulog si Ashley nang mahiga ako sa tabi niya. Yakap niya ang stuffed bunny habang nakatalikod sa akin, walang ideya na ilang oras lang ang nakalipas ay nalaman kong ang lalaking tinatawag niyang Mr. Grumpy ang biological father niya.Marahan kong inayos ang buhok na nakatakip sa noo niya.“Anak…” bulong ko habang pinagmamasdan ang mahimbing niyang mukha.Bahagya lang siyang gumalaw bago muling sumiksik sa unan.Pumikit ako, umaasang makakatulog din ako, pero imbes na antok ang dumating, may mga larawang biglang nagsimulang luminaw sa isip ko.Ang eighteenth floor ng Aurelia Grand Hotel.Isang keycard.Isang red l
SENNATatlong araw.Iyon lang ang sinabi ng laboratory na kailangan naming hintayin, pero pakiramdam ko iyon na ang pinakamahabang tatlong araw ng buhay ko.Sinubukan kong maging normal. Pumasok ako sa trabaho, inayos ang schedule ni Ashley, kinausap ang doctors niya, at ginawa ang lahat ng kailangan kong gawin bilang executive assistant ni Lucien. Pero sa tuwing may notification ang cellphone ko, automatic akong napapatingin.At mukhang hindi lang ako ang ganoon.Isang hapon, pagpasok ko sa private office ni Lucien, naabutan ko siyang nakatingin sa cellphone niya. Nang mapansin niya ako, agad niya iyong inilapag sa desk at hinila palapit ang isang folder.“Checking again?” tanong ko habang pumapasok sa loob.“No,” sagot niya habang kunwari ay abala sa folder.Napatingin ako sa screen ng phone niya. Malinaw namang bukas ang inbox.“Liar,” sabi ko habang pinipigilan ang ngiti.“I was checking something else,” depensa niya habang binubuksan ang folder.“Yeah, sure,” sagot ko habang umuu
SENNAKinabukasan, paggising ko, iyon agad ang unang pumasok sa isip ko.Paternity test.Mahimbing pa ang tulog ni Ashley sa tabi ko, yakap ang stuffed bunny niya habang halos kalahati ng mukha ay nakabaon sa unan. Ilang minuto ko lang siyang pinagmamasdan bago ko marahang inayos ang buhok na nakatakip sa noo niya.Buong buhay niya, ako ang gumagawa ng mga desisyong sa tingin ko ay pinakamabuti para sa kanya. Ako ang pumipili ng doctors, pumipirma sa medical forms, nagdedesisyon kung kailan siya kailangang magpahinga at kung ano ang kaya niyang harapin. Siguro kasama na rin doon ang desisyong alamin ang katotohanang matagal ko ring hindi kayang ibigay sa kanya.Hindi ko alam kung si Lucien nga ang biological father niya, pero sigurado ako sa isang bagay—hindi ko kayang manatiling walang sagot habang buhay.Kaya nang makarating kami sa office nang umagang iyon, ako mismo ang pumunta sa private office ni Lucien.Nasa likod siya ng desk at tahimik na nagbabasa sa laptop. Nang makita niya
SENNA“No,” bulong ko habang napapailing.Hindi dahil sigurado akong mali si Lucien. Ang totoo, iyon mismo ang kinatatakutan ko—na baka tama siya.Ako ang kailangang pumayag sa paternity test dahil ako ang legal guardian ni Ashley. Hangga’t hindi napapatunayang ama niya si Lucien, wala itong authority na magdesisyon para sa anak ko, at biglang parang napakabigat ng simpleng salitang yes o no.“Senna—” panimula niya, pero agad akong umiling.“Hindi natin puwedeng sabihin na dahil ikaw ang may-ari ng room, ikaw na agad iyong lalaking kasama ko,” sabi ko habang mas bumibilis ang tibok ng puso ko. “At hindi rin dahil zero percent si Mavix, automatic na ikaw na ang tatay ni Ashley.”“I’m not saying that,” sagot ni Lucien habang nananatiling kalmado. “I’m saying there’s enough reason to find out.”Napahawak ako sa noo.“Pero parang ang bilis,” sabi ko. “Parang kahapon lang iniisip ko kung sino iyong lalaking nasa room. Ngayon ako na ang kailangang magdesisyon kung ipa-paternity test kita sa
SENNAHindi ako agad nakasagot.Nakatayo lang ako sa harapan ni Lucien habang paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang request niya. Isang simpleng tanong lang iyon, pero pakiramdam ko ay napakalaki ng maaaring magbago depende sa magiging sagot ko.Paternity test.Kay Ashley.At si Lucien ang gustong i-test bilang posibleng ama.“With your approval, pwede bang ipa-paternity test natin si Ashley?” ulit ni Lucien habang hindi inaalis ang tingin sa akin.Napakurap ako bago tuluyang nakabawi.“Bakit?” tanong ko habang kusang humihigpit ang hawak ko sa gilid ng desk. “Bakit gusto mong gawin iyon?”Bahagyang kumunot ang noo niya.“I think you already know why,” sagot niya habang mababa ang boses.“Hindi,” sabi ko agad habang umiiling. “Gusto kong marinig iyon mula sa’yo.”Hindi siya nagsalita, at mas lalo lang akong kinabahan.Nasa ibabaw pa rin ng desk ang lahat ng ebidensyang kanina pa namin pinag-uusapan—ang old hotel records, ang keycard activity ko, at ang paternity test ni Mavix na malin
SENNAKinabukasan matapos ma-discharge si Ashley, agad akong humanap ng maliit na apartment na kaya kong bayaran buwan-buwan. Hindi man iyon kasing ganda ng dati naming bahay, sapat na iyon para may matulugan kami ng anak ko.Tahimik lang akong nakaupo sa gilid ng kama habang pinapanood si Ashley n
SENNAParang may humigpit agad sa dibdib ko nang marinig ko ang malamig niyang boses. Hindi pa rin nagbabago ang paraan ng pagsasalita niya. Para bang isa lang akong estrangherong biglang sumulpot sa bahay niya. “Kailangan ko ng tulong mo, Dad,” pilit kong sabi.Dahan-dahan niyang ibinaba ang tasa
SENNANapalingon si Natalia sa direksyon ko. Nang makita niya ako, agad na namutla ang mukha niya sa gulat. Mabilis siyang bumaba mula sa pagkakapatong kay Mavix at tarantang hinablot ang kumot upang ibalot sa hubad niyang katawan.“S-Senna…” nanginginig niyang tawag habang namumuo ang luha sa mga m
SENNATuluyang nagulo ang isip ko. Bakit bibili si Mavix ng mga gamit na pambabae? Hindi naman ako mahilig sa gano’n kung reregaluhan niya ako. At alam niyang nasa ospital kami ni Ashley—bakit siya gagastos nang ganoon kalaking halaga?O baka naman… na-hack ang account namin?Agad kong tinawagan an







