Chapter 004- Rejected by My Own Family

SENNA

Parang may humigpit agad sa dibdib ko nang marinig ko ang malamig niyang boses. Hindi pa rin nagbabago ang paraan ng pagsasalita niya. Para bang isa lang akong estrangherong biglang sumulpot sa bahay niya. 

“Kailangan ko ng tulong mo, Dad,” pilit kong sabi.

Dahan-dahan niyang ibinaba ang tasa ng kape sa mesa bago tuluyang itiniklop ang diyaryo.

Ngayon lang niya ako nilingon. At sa tingin pa lang niya, pakiramdam ko’y muli akong naging maliit na batang desperadong naghahanap ng pagmamahal mula sa ama.

Umupo ako sa tapat niya.

“May leukemia si Ashley…” nanginginig kong sambit. “Kailangan ko ng tulong ninyo.”

Napahigpit ang panga niya.

Kitang-kita ko kung paano nagdilim ang mukha niya, ngunit wala na akong pakialam. Nilunok ko na ang lahat ng pride ko. Hindi na mahalaga kung gaano ako kababa sa harapan niya. Basta mailigtas ko lang ang anak ko.

Ngunit ilang segundo lang siyang natahimik bago siya malamig na nagsalita.

“Hindi ba’t malinaw na nagkaintindihan na tayo limang taon na ang nakalipas?”

Napayuko ako. “Pero dad…”

“Na sa oras na piliin mo ang Mavix na iyon kaysa sa pamilya mo, wala na akong anak na nagngangalang Senna De Alcantara.”

Parang bumalik lahat ng sakit ng nakaraan.

Limang taon na ang nakalipas…

Dalawampu’t tatlong gulang pa ako nang pilitin niya akong ipakasal kay Don Eduardo Valdemoro—isang matandang negosyanteng halos doble ang edad niya sa akin. Lumpo na ito at kilala sa pagiging marahas, ngunit walang pakialam ang ama ko basta mapalawak lang ang negosyo nila.

At noong nalaman niyang buntis ako, gusto niyang ipalaglag ko si Ashley para matuloy pa rin ang kasal.

Ngunit tumakas ako. Pinili ko si Mavix. Dahil doon, itinakwil niya ako.

Maya-maya, bigla na lamang may tumikhim mula sa likuran ko.

“Ate Senna?”

Napalingon ako. At agad kong nakita ang half-sister kong si Cassandra De Alcantara.

Nakatayo siya roon habang nakasuot ng puting Chanel dress at bitbit ang isang Hermès bag. Perpekto ang pagkakaayos ng mahabang buhok niya, at ang makinis niyang balat ay lalo lamang nagpatingkad sa maaliwalas niyang mukha.

Ngunit higit sa lahat… halatang-halata dito kung gaano kasarap ang buhay niya.

“Ikaw ba ’yan?” muli niyang sabi.

Bahagya siyang napangiti.

“Bakit parang mukha kang haggard?” kunwari’y inosente niyang tanong. “Pagod ka na bang mag-alaga ng bata?”

Napayuko ako nang bahagya nang makita ko ang repleksyon ko sa glass wall ng mansyon. Doon ko lang tuluyang napansin kung gaano na ako nagbago. Maputla na ang mukha ko, namamaga na rin ang mga mata ko dahil sa sunod-sunod na puyat at kakaiyak, at magulo na rin ang buhok ko. Halos wala nang buhay ang itsura ko. Samantalang si Cassandra, mukhang prinsesa pa rin sa mamahalin nitong damit at maayos na itsura.

Napakagat ako sa labi ko. Dahil sa pag-aalaga ko sa pamilya ko ay dahan-dahan ko na palang napabayaan ang sarili ko. 

“Bakit ba kasi hindi mo na lang pinakasalan si Don Eduardo noon?” muli niyang sabi habang umuupo sa tabi ni Alejandro. “Kahit matanda na iyon, makukuha mo naman sana ang mana niya.”

Napapikit ako sandali. Kitang-kita ko kung gaano sila ka-relaxed habang ako naman ay halos masiraan na ng bait kakaisip kung saan ako kukuha ng pambayad sa hospital bill ni Ashley.

“Mabuti pa ako,” masaya pang dagdag ni Cassandra habang hinihimas ang mamahaling engagement ring sa daliri niya. “Nakatakda akong maikasal sa napakaguwapong lalaki. Excited na nga akong makita siya.”

Mas lalong humigpit ang dibdib ko. Siyempre, si Cassandra ang paborito. Ang spoiled princess ng De Alcantara family. Lahat ng gusto niya, ibinibigay. Lahat ng pagmamahal, nasa kanya. Habang ako… simula nang mamatay ang mommy ko, parang naging multo na lang ako sa pamilyang ito. Kahit nasa loob ako ng mansyon noon, pakiramdam ko’y wala naman talagang nakakakita sa akin. Maging ang stepmother ko, hindi rin ako kailanman minahal.

At bago pa tuluyang bumigat ang katahimikan sa pagitan namin, muling nagsalita si Alejandro.

“Mabibigyan kita ng tulong,” malamig niyang sabi dahilan para mabilis akong mapatingin sa kanya.

Ngunit ang sumunod niyang sinabi ay tuluyang nagpayanig sa akin.

“Pero iiwan mo ang bata.”

Nanlaki ang mata ko.

“Dad—”

“Babalik ka rito bilang isang De Alcantara. Makikipaghiwalay ka sa lalaking iyon at kakalimutan mo ang batang ’yan. Ipapadala ko siya sa ibang bansa at bibigyan ng pinakamagagaling na doktor para magamot ang sakit niya.”

Napakuyom ako nang mahigpit habang unti-unting kumukulo ang dibdib ko sa galit at sakit. Pakiramdam ko’y may kung anong biglang pumutok sa loob ko matapos marinig ang sinabi niya. Dahan-dahan akong tumayo kahit nanginginig ang buo kong katawan.

“Hindi ko iiwan si Ashley,” madiin kong sabi.

Tahimik lang silang nakatingin sa akin—parang wala silang naramdamang awa habang pinag-uusapan nila ang anak ko na para bang isa lamang itong bagay na puwedeng ilayo sa akin anumang oras. 

“Hindi ko alam kung bakit dito pa ako pumunta,” mapait kong tawa habang pinupunasan ang namumuong luha ko sa mata.

“Siguro akala ko… kahit papaano… lalambot pa ang puso mo bilang ama ko.”

Napailing ako habang diretsong nakatingin kay Alejandro.

“Pero nagkamali ako.”

Humigpit ang panga ko.

“Mas matigas pa pala sa bato ang puso mo.”

“At kung kailangan kong maghirap para mabuhay ang anak ko,” nanginginig kong dagdag habang pinipigilan ang pagtulo ng luha ko, “gagawin ko. Dahil hindi ako katulad ninyo.”

Pagkatapos no’n, mabilis akong tumalikod at lumabas ng mansyon. Mabigat ang bawat hakbang ko habang pilit kong pinipigilan ang pagbagsak ng mga luha ko sa harapan nila.

Ngunit pagkalabas ko pa lang ng malaking gate ng De Alcantara Mansion, doon tuluyang bumigay ang natitira kong lakas.

Napahagulgol ako habang naglalakad pabalik sa kotse ko. Pagkahawak ko sa pinto ng sasakyan, napaupo na lang ako habang umiiyak.

Saan na ako ngayon kukuha ng pambayad para sa hospital bill ni Ashley?