MasukLumaki siya sa Pinas, sa isang pamilyang malalim ang pagpapahalaga sa tradisyon at reputasyon. Para sa kanya, ang ilang bagay na ginawa ni Sylvie sa Americas ay sadyang napakalayo sa mga paniniwalang nakasanayan niya. Kahit gaano pa niya ito gustong tanggapin ngayon, may bahagi pa rin sa kanya na hi
Nag-atubili si Vince bago tuluyang balak umupo sa tabi niya. Ngunit bago pa man tuluyang makaupo, malamig na siyang pinigilan ni Sylvie."Hindi iyan ang upuan mo."Napatigil si Vince.Hindi man lamang siya nilingon ni Sylvie matapos sabihin iyon. Para bang sapat na ang ilang salitang iyon upang ipaa
Maaga pa lamang ng umaga, nagsuot na si Sylvie ng simpleng itim na damit. Wala siyang make-up at hindi rin siya nag-abala sa kanyang buhok. Sa araw na iyon, wala siyang pakialam sa hitsura niya.Ang tanging nais niya ay makita ang kanyang ina.Tahimik na sumakay si Caelan kasama niya papunta sa seme
Samantala, hindi agad ibinaba ni Caelan ang tawag. Nanatili siyang nakikinig sa kabilang linya, tahimik na sinusubukan kung may mapapansin siyang kakaiba sa boses ni Sylvie. Hindi man ito nagsasalita nang marami, sapat na ang bahagyang panginginig sa tinig nito para malaman niyang may mabigat na bag
Hindi niya gustong isipin ang posibilidad na iyon. Ngunit habang pilit niyang tinatanggihan ang ideya, lalo namang nagkakabit-kabit sa kanyang isip ang mga alaala na dati ay hindi niya binigyang-pansin.Biglang bumalik sa kanyang alaala ang unang pagkikita nila ni Professor Samir.Noon, bago pa man
Isa-isa niyang inilabas ang mga gamit, pinunasan ang mga ito at muling inayos sa tamang lugar.Hanggang sa biglang napahinto ang kanyang kamay.Sa isang bahagi ng bookshelf, may nakita siyang makapal na aklat na bahagyang natatakpan ng alikabok. Agad niya itong kinuha.Hindi niya alam kung bakit, pe
Hindi nangahas si Noah na magpakita ng kahit anong kakaiba sa harap ni Kian. Pinilit niyang ngumiti. “Siyempre, wala akong tutol.”Kaya’t sabay-sabay silang lumipat patungo sa opisina ni Noah. Maayos at elegante ang interior, eksakto sa imahe niyang palaging ipinapakita.Naglibot ang tingin ni Kian.
“Balita ko,” sabi ni Kerstyn na parang walang interes habang nilalaro ang cellphone, “may alitan kayo ni Miss Wendy.”“Minor disagreement lang ‘yon,” mabilis niyang sagot. “Sibling rivalry.”“Oh.” Wala sa tonong seryoso ang sagot ni Kerstyn. Pagkatapos, parang nagkukuwento lang, idinagdag niya, “The
Iba na siya sa lalaking nasa alaala ni Kerstyn, ang batang may hawak na basketball sa isang kamay, puno ng sigla at init ng kabataan. Ngayon, bagama’t may bahagya pang kabataan sa mukha nito, mas malinaw ang pagiging kalmado at matatag. Diretso ang tindig habang pumapasok sa gusaling pang-negosyo, a
“Masaya,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan.“Kung masaya ka, masaya na rin ako.”Sanay si Kerstyn sa ganitong maliliit na laro, mga salitang may lambing, mga titig na may pang-akit, na para bang ang lahat ng emosyon niya ay nasa kamay ni Kian.At tulad niya, tinatamasa rin iyon ni Kian. Hinigp







