LOGINHabang patuloy siyang kumakain, unti-unting gumaan ang pakiramdam niya. Ang lungkot at kahungkagang bumalot sa kanya mula nang umalis si Jaelan ay tila napupunan ng mainit na pagkaing nasa harapan niya. Hindi niya inaasahang ang isang simpleng hapunan ay makapagbibigay sa kanya ng ganitong kapanatag
“Posibleng naroon din si Hailey mamayang gabi.”Lumingon nang tuluyan si Jaelan at ipinasok ang dalawang kamay sa mga bulsa ng pantalon. Nakatitig siya kay Fierra, seryoso ang ekspresyong mahirap basahin. Ilang saglit siyang naghintay bago muling nagsalita.“Hindi ba't ayaw mong magkasama kami ni Ha
Pagmulat ni Fierra, bahagya nang nakabukas ang mga kurtina sa silid. Sumisilip mula roon ang sinag ng araw sa hapon, na nag-iwan ng ginintuang liwanag sa sahig. Sandali siyang nanatiling nakahiga habang nag-aadjust ang kanyang mga mata sa liwanag, saka bahagyang lumingon sa may bintana.Doon niya na
Pagdating ng elevator sa kanilang palapag, maingat na binuhat ni Jaelan si Fierra at inilabas siya roon. Binuksan niya ang p***o ng apartment at dumiretso sa silid-tulugan, saka marahang inihiga ang babae sa kama upang hindi maapektuhan ang sugat nito.Pagkatapos, nagtungo siya sa kusina upang kumuh
Pagbukas ng elevator sa kanilang palapag, nagkataong naroon din ang kapitbahay nilang nakatira sa ibaba. Napatigil ang matanda nang mapansin ang cast sa kanang braso ni Fierra. Mabilis ding lumipat ang tingin nito kay Jaelan, na matangkad at maayos ang tindig habang buhat ang babae.Biglang nagliwan
Pagkalabas ng sasakyan sa tarangkahan ng ospital, matagal na nanatiling tahimik ang loob nito. Tanging mahinang ugong ng makina at ingay ng mga sasakyang dumaraan ang maririnig habang patuloy silang naglalakbay palayo sa ospital.Nakasandal si Fierra sa upuan ng pasahero, bahagyang nakatagilid ang u
“Three… two…”Pagbagsak ng huling bilang, bumukas ang pinto.Hindi biglaan pero malamig, mabigat, at nakakahilo ang presensiya. Parang biglang lumiit ang paligid.“Kian….”Agad namutla ang lahat ng nandoon kanina pang nagmamagaling. Parang sabay-sabay silang naupos, nanginginig na parang mga dahong
Sa mesa nina Bryan at Mika, tahimik silang kumakain ng truffle pasta habang pinapanood ang bride at groom, hindi basta tumutulong mag-ayos ng dessert plates, kundi magkasamang umiikot sa mga bisita, personal na kinakausap ang bawat table. Kahit may staff at coordinator, halatang gusto nilang sila mi
Tumingin siya kay Kienna, galit at poot ang nasa mga mata. “Kahit kailan, hindi mo siya makakalimutan, don’t you?”“No, Irish. Kahit ikasal man si Kienna, wala na sa akin ‘yon. Dahil I am not like you! You’re crazy, you can’t move on! Kaya itigil mo na ito.” giit ni Bryan. “Hinding-hindi kita kayang
“So ginagamit mo si Kian?”“Mmm.”Dumulas nang marahan ang daliri ni Kerstyn sa malamig na salamin, nag-iiwan ng guhit. “Why not? He can use me… so I can use him too.”Sa kabilang linya, natahimik si Avi nang ilang segundo bago bumuntong-hininga. “Kerstyn… that’s Kian. Five years older lang siya sa







