로그인“Nasa meeting si Caelan. Mukhang aabutin pa iyon ng halos isang oras bago matapos. Just wait here for him.” Tumango si Sylvie. “Okay. Thank you.” “Walang anuman.” Pagkaalis ni Ronie, tuluyan nang bumalik ang katahimikan sa malawak na opisina. Napatingin si Sylvie sa paligid. Simple lamang ang di
Pagdating niya sa gusali ng ES Group, agad siyang sinalubong ng receptionist. Dahil unang beses niyang pumunta roon at wala siyang appointment, natural lamang na hindi siya basta pinapasok. “Miss, may appointment po ba kayo? Sino po ang pakay ninyo?” “Pupunta ako kay Caelan. Wala akong appointment
“Ten… nine… eight…” Malamig at mabigat ang boses ni Sylvie habang isa-isang binibilang ang mga numero. Tatlo pa lamang ang nababanggit niya nang tuluyang bumigay si Cynthia. Hindi na nito nakayanan ang presyur at dali-daling lumuhod sa tabi ng kama, nanginginig ang boses habang nagsasalita. “I-It’
“Ikaw ba ang gumawa nito?”Napakurap si Cynthia at agad na nagkunwaring walang alam. Bahagya niyang ikiniling ang ulo, na para bang hindi niya talaga nauunawaan ang tinutukoy ni Sylvie.“Ano ang ginawa ko? Hindi ko talaga alam ang sinasabi mo, Ate.”Napailing si Sylvie at bahagyang ngumisi. Mukhang
Napangiti nang bahagya si Sylvie.“Walang saysay ang magalit sa mga taong gumagawa ng kuwento tungkol sa akin.”Hindi na nagpatuloy si Marina. Alam niyang kapag ganito kakalma si Sylvie, mas mabuting huwag na itong istorbohin.Buong araw na abala si Sylvie sa operasyon. Sa kabila ng mga isyung kumak
Magdamag na abala si Sylvie sa pag-aayos ng mga dokumentong kailangan para sa plano ng heart transplant base. Isa-isa niyang sinusuri ang mga datos, research papers, at iba pang impormasyong kailangang isama sa proposal hanggang sa unti-unting bumigat ang kanyang mga talukap. Hindi niya namalayan na
Hindi nangahas si Noah na magpakita ng kahit anong kakaiba sa harap ni Kian. Pinilit niyang ngumiti. “Siyempre, wala akong tutol.”Kaya’t sabay-sabay silang lumipat patungo sa opisina ni Noah. Maayos at elegante ang interior, eksakto sa imahe niyang palaging ipinapakita.Naglibot ang tingin ni Kian.
“Balita ko,” sabi ni Kerstyn na parang walang interes habang nilalaro ang cellphone, “may alitan kayo ni Miss Wendy.”“Minor disagreement lang ‘yon,” mabilis niyang sagot. “Sibling rivalry.”“Oh.” Wala sa tonong seryoso ang sagot ni Kerstyn. Pagkatapos, parang nagkukuwento lang, idinagdag niya, “The
Iba na siya sa lalaking nasa alaala ni Kerstyn, ang batang may hawak na basketball sa isang kamay, puno ng sigla at init ng kabataan. Ngayon, bagama’t may bahagya pang kabataan sa mukha nito, mas malinaw ang pagiging kalmado at matatag. Diretso ang tindig habang pumapasok sa gusaling pang-negosyo, a
“Masaya,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan.“Kung masaya ka, masaya na rin ako.”Sanay si Kerstyn sa ganitong maliliit na laro, mga salitang may lambing, mga titig na may pang-akit, na para bang ang lahat ng emosyon niya ay nasa kamay ni Kian.At tulad niya, tinatamasa rin iyon ni Kian. Hinigp







