เข้าสู่ระบบJACQUELINE POV TUMAMPAD sa mga mata ko ang isang latest model ng cellphone. Isang bagay na hindi ko naranasan sa tanang buhay ko. Kayang bilhin naman sana ni Daddy ang bagay na ito kagaya ng ginagawa palagi nito kay Aimee sa tuwing may latest model na lumalabas pero hindi nito ginagawa sa akin. Kaya mas lalong ramdam ko tuloy ang pagiging outsider sa pamilya namin. Mabuti na lang talaga at may mababait akong mga kaibigan na minsan ay pinapahiram nila ako. Pero kadalasan sa computer shop ako naglalagi lalo na kapag may assignment na dapat gawin. "Hey, teka lang, umiiyak ka ba?" nakangiting muling tanong ni Russell sa akin. Wala sa sariling napatitig ako sa kanya Umiiyak nga ba ako? Oo, umiiyak ako sa tuwa. Sa wakas, may sarili na akong cellphone. Isang bagay na matagal ko nang gustong magkaroon "May sampung milyon ako dito, magkano ito? Babayaran ko na lang." maluha-luha kong bigkas "Tsk, porekt may sampung milyon ka, pwede mo nang bayaran ang mga bagay na gusto kong ibi
JACQUELINE POV PAGDATING ng kwarto, kaagad kong hinubad ang makapal kong jacket. Pati na din ang aking boots. Medyo mainit na sa katawan ang buong paligid. Siguro dahil sa eksaktong tempreratura ng buong paligid Hindi kasi kagaya sa labas na sobrang nagyeyelo. Dito sa loob ng kwarto, sakto lang, sa balat ang lahat-lahat Wala sa sariling napatingin ako kay Russell. Hinuhubad na din niya ang kanyang jacket. Muli, isang hindi ko mapigilang kaba ang kaagad na bumalot sa buo kong pagkatao. Kung totoosin, bahagi ng travel na ito ay ang honeymoon naming dalawa. Kaya lang, magiging kagaya ulit ba ng kagabi ang set-up namin? Maghihiwalay ba ulit kami sa pagtulog? "What do you want...gutom ka ba? Gusto mo bang umorder tayo ng snacks?" maya-maya nakangiti niyang tanong. Kaagad din naman akong nag-iwas ng tingin sa kanya "Ha? Ahmm, busog pa kasi ako eh. Tsaka, gabi na yata." kinakabahan kong sagot. Isang makahulugang ngiti naman ang kaagad na gumuhit sa labi niya. "Yeah, gabi na a
JACQUELINE POV ANG makasama si Russell ay isa na yata sa pinakamakasayang nangyari sa buhay ko. Hindi ko talaga akalain na mag-eenjoy ako na kasama siya Kung sa pag-aalaga, wala siyang katulad. Ang bait niya, kuhang kuha niya talaga ang kiliti ko kumbaga "Kumain ka pa, kailangan natin itong ubusin.'" nakangiti nyang wika. Wagyu steak ang inorder niya para sa akin. Beef na sobrang lambot at halos matunaw sa bibig ko ang texture. Ang sarap! Sobrang sarap at parang ayaw ko pang mabusog para makakain pa ako ng marami "Tama na, busog na ako eh." nakangiting sagot ko din sa kanya. Kaya lang, parang walang narinig na inilapag niya sa harapan ko ang dessert. Isa itong strawberry chessecake at hitsura pa lang, nakakatakam na. "Grabe, ang sarap naman ng mga pagkain dito. Russell, sabihin mo sa akin, mahal ba dito?" puno ng kuryusidad sa tono ng boses na tanong ko sa kanya "Hmm, kumain ka na lang. Huwag mo nang tanungin ang presyo at ako na ang bahala.'" nakangiting sagot niya sa a
JACQUELINE POV Kaagad din naman akong tumalima. Pagharap ko sa salamin, sandali akong natigilan. Para bang ibang tao ang nakikita ko, mas elegante, mas… confident. Lumapit si Russell sa likod ko at tumingin din sa salamin. "See? Perfect." Hindi ko alam kung anong isasagot ko, kaya tumawa na lang ako ng mahina. "Maganda siya, kaya lang, mahal yata ito." sagot ko din kahit na hindi ako sigurado kung magkano ba talaga ang jacket na ito. Hindi ko alam kung paano mag convert ng pera ng Japan eh. "Kaya natin itong bayaran. Kung gusto mo, dagdagan mo pa." nakangiting sagot naman niya sa akin "Naku, huwag na...sayang naman kung bibili pa tapos pag-uwi natin ng Pinas, hindi ko naman magagamit eh." sagot ko din kaagad "I think, mas okay kung bumili pa tayo. Sa mga susunod na araw, baka mas lalo pang bumaba ang temperature at maganda na iyung ready ka." nakangiting wika niya At dahil ayaw talagang paawat ni Russell, wala na akong nagawa pa kundi ang hayaan siya sa gusto niya
JACQUELINE POV Wala akong balak matulog pero nagulat na lang ako nang maramdaman ko na para bang may mainit na kamay na bigla na lang sumayad sa pisngi ko Wala sa sariling nagmulat ako ng mga mata at ganoon na lang ang matindi kong pagkagulat nang sumalubong sa paningin ko ang walang iba kundi si Russell. "Nandito na tayo." nakangiting wika niya "Huhh?" lutang ko pang bigkas . Nagpalinga-linga pa ako sa buong paligid at nang mapagtanto ko na nandito pala kami sa loob ng eroplano, doon ko narealized na nagtatravel pala kami patungo sa Japan. "Huhh? Ahhmm, naku, nakatulog pala ako." nahihiya kong bigkas. Mabilis akong napaayos ng upo. Nakakahiya nga naman kasi eh. Imagine, talagang ginising pa ako nitong si Russell. SAbagay, mukhang napasarap pala ang tulog ko ""Ayos lang iyan. Here, isuot mo ang mga ito. Medyo makapal ang snow sa labas kaya kailangan din natin ng makapal na kasuotan." nakangiti niyang wika Napatitig ako sa mga kasuotan na tinutukoy niya. Isang makapal
JACQUELINE POV Masasanay? Parang hindi yata. Malabong mangyari iyun lalo at ang kasal na ito ay hindi ko naman inaasahan na magtatagal. Maghihiwalay din kami sa takdang oras kaya naman dapat hindi ako nasanay sa ganitong buhay. Oo, pwede kong i-enjoy for experience na din pero hindi ko pwedeng asahan na palagi itong mangyayari sa buhay ko. Dahil naniniwala pa rin ako na ang lahat ay may katapusan. Muli akong napatitig kay Russell at nang mapansin ko ang kakaibang pagkakatitig niya sa akin kaagad din akong nag-iwas ng tingin. Hindi ko na tuloy alam kung ano ang mas nakakabigla, ang yaman niya, o ang paraan ng pagtitig niya sa akin. Ramdam ko din tuloy ang kakaibang pagkabog ng dibdib ko. Hindi ako sanay na ganito. Hindi ako sanay na titigan niya ako ng ganito na para bang may something sa akin? Katahimikan ang namayani sa pagitan naming dalawa nang lumapit ang isang flight attendant at magalang kaming tinanong kung may gusto ba kaming inumin. Hindi ko na alam kung paano
TWO YEARS LATER KATRINA “Jullianne (Katrina), are you sure na kaya mong bumalik ng bansa na hindi kasama ang mga bata? Pwede naman natin ilipat sa ibang araw ang schedule ng pictorial mo.” Seryosong wika ng Ate Jasmine niya sa kanya. Simula noong dumating sila dito sa bansang Japan, hindi na
CHRISTOPHER “Ano ba? Ano ka ba? Hindi ka ba naaawa kay Miss Gonzales? Halos maihi na sa palda sa sobrang takot sa iyo kanina.” Nakangisi nitong tanong sa kanya. “Mind your own business! Kung pumunta ka lang dito para pagsabihAn ako sa naging pagtrato ko sa mga empleyado ko mabuti pang lumayas k
“Maghunos dili ka nga, Christopher! Ano iyan, willing kang maging criminal dahil sa isang babae na hindi mo nga kayang lapitan?” May halong pagkadismaya sa boses ni Carmela na wika sa anak nito. Samantalang ang amang si Christian naman ay tahimik lang. Nakatitig sa anak habang tikom ang bibig n
“So, what do you think? Pipirmahan ba natin? Remember, isang malaking kumpanya ang nasa likod ng Villarama-Santillan beach resort kaya kahit na alam kong sobrang busy ka, talagang pinuntahan kita dito para isingit na maidiscuss ang offer nila. Once kasi na pumayag tayo, hindi ilang ito ang maging p







