Kabanata 3

“Yie! Kumekerengkeng na si Lylia! Parang kanina nag-aaway pa kayo tapos ngayon may pakiss na? Anong pakulo niyo?” pang-aasar pa ni Love.

Saka ko na lang siguro sasabihin sa kanila ang tungkol doon.

“Wag kang issue, wala lang ‘yon!” singhal ko sa kanya. “Anong pinag-uusapan niyo kanina? Ba’t napatigil kayo?”

Nagkatinginan sila ni Lira at nagpalitan ng magkahulugang tingin. “Intriga kasi kami kung anong score niyo ni Kapitan. Eh ‘di ba naka-VIP room tayo ngayon tapos narinig ko pa kanina kay doc na siya ang nagbayad no’ng bills at gamot ni Lira and now siya pa ang bibili ng pagkain natin. Spill the tea.” Tukso pa ni Love at nagkilitian pa sila ni Lira.

Napabuntong hininga lamang ako. Sabihin ko na lang nang matapos na.

Kinuwento ko sa kanila ang deal namin ni Raze at ito pareho silang nakanganga, hindi makapaniwala.

“Shocks!” bulalas ni Love. “Pumayag ka?”

“Kailangan, eh.” Napakamot ako ng buhok.

Wala rin namang mangyayari kung ililihim ko sa kanila. Malalaman at malalaman din naman nila kalaunan. Mas mabuti na ‘yong alam nila sa umpisa pa lang kesa mag-assume sila na may relasyon kami when in fact wala naman talaga.

“Paano kung mahulog ka sa kanya? Anong mangyayari? Sasaluin ka ba? O hahayaan na lang na mahulog ka at masaktan sa huli?” Iyan ang iniwan sa akin ni Love na naging palaisipan ko buong gabi.

“Ang payo ko lang ate, huwag kang mainlove kung alam mong ikaw din ang talo sa huli. Pigilan mo kung kinakailangan.” Payo ng kapatid ko na tinatak ko sa isipan ko.

Bangag ako kinabukasan dahil sa mga payo nila.

Pinag-isipan ko talaga mabuti kung tama ba ang naging desisyon ko sa deal namin ni Raze pero hindi ko na mababawi ‘yon dahil naka-oo na ako sa kanya. Besides, tinulungan pa ako no’ng tao kahit malaki ang utang namin sa kanya.

Kung anuman ang mangyari sa deal namin, it’s all on me kasi ako ang nag-decide.

Hindi ko na nagawang maghilamos pa dahil maaga kaming nag-discharge sa ospital.

Hindi na rin namin hinintay si Raze na sunduin kami dahil wala namang sinabi si Ashel no’ng siya ang maghatid no’ng pagkain kagabi na dapat ay si Raze.

Hindi ko alam kung saan pumunta ang lalaking ‘yon pero wala na akong pakialam. We’re just doing the deal and that’s it.

Nagtraysikel na lang kami pauwi kasi kailangan ko pang mamamalengke para sa ibebenta namin ngayon dahil sabungan na naman.

Hindi pa naman gano’n karami ang tao at mga hapon pa ‘yan sila kakain since abala sila sa pagko-kondisyon ng kani-kanilang manok.

“Ate Lylia! Pwede po bang umutang ng ulam? Bayaran ko lang po mamaya!” bungad ni Buboy.

“Hindi pa ako namamalengke kaya walang ulam.”

“Eh?” nakangiwi siyang napakamot ng buhok.

“May traysikel ka ‘di ba? Samahan mo’ko mamalengke para libre ka ng uulamin ngayong araw—”

“Sige ba—oy si Kapitan!”

Mabilis kong sinundan ng tingin ang tinitingnan niya at no’ng makita kong si Raze nga, agad kong ibinaba ang taklob ng karinderya—

“Aw!”

Nabuksan ko ‘yon ng wala sa oras at tarantang hinawakan ang kamay niya. Mabuti na lang at mabilis niyang nahawakan ang taklob ng karinderya kundi babagsak ‘yon sa ulo ko.

“Masakit?” nag-aalalang tanong ko dahil may lumabas na dugó ro’n. Mukhang naipit talaga.

“Oo,” sagot nito. Hindi ko pinansin ang paninitig niya sa akin at nanatiling sinusuri ang sugat niya. “Galit ka ba—aray Lylia! Huwag mong pisilin. Dahan-dahan lang.”

“Masakit?” sarkastikong tanong ko at nag-angat ng tingin dito. “Saan ka galing?”

Napangisi siya. “Gusto mong malaman?”

Tinaliman ko siya ng tingin. “Malamang. Magtatanong ba ako?” pambabara ko sa kanya.

“Sa simbahan—kung saan tayo ikakasal.”

Natulala ako. “Ha?”

“Inasikaso kung saan tayo magpapakasal,” paliwanag niya. “Kaya hindi ako nakabalik kagabi. Hindi ba sa’yo nasabi ni Ashel?” kunot noo’ng tanong niya.

Umiling ako. “Wala siyang sinabi.”

I heard him cursed kaya tinakpan ko ang bibig niya. “No cursing, Kapitan. Bakit hindi mo na lang sinabi sa akin agad? Si Ashel? Malaki ang galit no’n sa akin at sa tingin ko hindi siya sangayon na makasal tayo.” Ibinaba ko ang kamay niya.

“Ikaw gusto mo ba?” tanong niya pagkatapos maibaba ang kamay ko.

“Balikan mo ang sagot ko kahapon.” Tinalikuran ko siya.

“Ba’t ang sungit mo? I already explained myself, Lyl.” Sinubukan niya akong iharap sa kanya sa pamamagitan ng paghawak niya sa kamay ko pero mabilis kong binawi ‘yon.

“Busy ako,” tipid kong sabi. “Kailangan kong mamalengke.”

“Then we’ll go. Sasamahan kita.” He initiated.

“Hindi na, kaya ko naman.” Kahit hindi kasi marami akong bibilhin.

“Ba’t ang tigas ng ulo mo, Lylia?”

“Walang malambot na ulo, Raze.”

Narinig ko siyang nagpakawala ng malakas na buntong hininga. Sana maisip niyang bawiin ang offer niya sa akin at hayaan na lang ako na magbayad kahit monthly.

“Ano bang gusto mo? Galit ka ba dahil hindi ako bumalik kagabi? I’ll make it up to you, Lyl.” Panunuyo niya.

“Hindi,” malamig kong tugon dito. “Deal lang naman ‘to ‘di ba kaya walang kaso. I have my own life, you have yours, we’re good.”

Natahimik siya. “Gusto mo bang totohanin natin?”

Ako naman ngayon ang natahimik. “A-Ayoko. Hindi naman kita type.”

“Humarap ka sa akin at sabihin mo ‘yan,” panghahamon niya. “Look at me, Lyl and say that to me, eye to eye.”

“Ewan ko sa’yo, Raze!” nagmartsa ako palabas ng karinderya at bumaba ng bundok. “Huwag mo’kong sundan—Raze!”

“Ang tigas ng ulo mo, Lylia.” Hinatak niya ako papasok ng kotse niya. Halos makalimutan kong huminga nang isuot niya sa akin ang seatbelt kaya hindi ko na naman napigilan na langhapin ang pabango niya. “Mabango?” tumitig siya sa akin.

“Oo—hindi!” Nag-iwas ako ng tingin dahil nakakailang!

“Eh ba’t sinisinghot mo? And you’re blushing,” pilyong wika niya.

“Anong blushing?! Mainit lang ‘no!” defensive kong sabi. “A-At saka hindi ko sinisinghot! Kapal mo!”

“Ayaw mo no’ng natitikman?”

Nanlaki ang mga mata ko. “Bastos!” tinulak ko siya na siyang tinawanan niya.

“Ano bang nasa isip mo?”

Mas lalo akong nag-init. “A-Ano bang matitikman sa’yo ha?! Wala naman ‘di ba?!”

“Meron, dalawa. Gusto mong malaman?” halos maduling na ako kakatitig sa kanya nang ilapit pa niya lalo ang mukha sa akin.

“Isa, Raze…” banta ko pero ngumisi lang ito ng nakakaloko.

“Isa sa taas, isa rin sa baba. Gusto mong makita?”

“A-Ano bang sinasabi mo?” I tried to push him kaso hindi siya natinag.

“Iyong isa mahaba, iyong isa naman, pa-curve.”

Ano bang tinutukoy niya? Bwisit!