LOGINณ โรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์
12:26 น.
Part ชาพิ้งค์
“งับ~”
“!!!!!!!” พี่ไฟนอลงับกุ้งจากช้อนในมือฉันที่ฉันตักกุ้งยื่นไปให้เขาจริง ๆ ด้วย
ครั้งแรกคิดว่าจะแกล้งเขาเล่น ๆ แต่ไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำจริง เพราะช้อนที่เขาพึ่งงับไปก็เป็นช้อนที่ฉันตักเข้าปากไปแล้วด้วย!
และแน่นอนเขารู้ดี แต่ก็ยัง...กินช้อนเดียวกันกับฉัน
“คิคิ” อยากจะกรี๊ดออกมาดัง ๆ
“แบบนี้เรียกว่าจูบทางอ้อมรึเปล่านะ~” ฉันเขินมากกกกกก
“ไร้สาระ” เขาส่ายหัวและกินข้าวในจานตัวเองต่อ
“แต่พี่เห็นด้วย~” พี่โซลกับพี่ปริ้นซ์หันมาคุยกับฉัน พวกพี่ก็คิดแบบเดียวกันสินะ และดูพวกพี่เขาไม่ตกใจด้วย
แสดงว่าคงจะรู้เรื่องระหว่างฉันกับพี่ไฟนอลไม่มากก็น้อย ว่าที่สามีเล่าเรื่องฉันให้เพื่อนฟังด้วยสินะ เขินอ่า~~~
“ขอโทษนะคะ พี่ไฟนอล” ฉันเขินได้ไม่ถึงสองนาที
อยู่ ๆ ก็มีผู้หญิงน่าตาน่ารักแต่น้อยกว่าฉันหน่อย เข้ามาทักทายพี่ไฟนอลพร้อมกับยิ้มหวานให้
“ขวับ!” ฉันหันคอแทบเคล็ดกลับมาดูว่าพี่ไฟนอลทำหน้ายังไง แต่ก็โล่งใจไป เพราะพี่เขาหน้านิ่งเหมือนเดิม
“น้องเหนือดาวคณะนิติป้ะครับ?” พี่โซลเอ่ยถาม เป็นถึงดาวเลยเหรอ ถึงว่าสวยใช่เล่น
“ใช่ค่ะ ไม่คิดว่าจะรู้จักกันด้วย”
“ขอแอดเพื่อนหน่อยได้มั้ยคะ” ผู้หญิงคนนั้นตรงเป้าไปหาพี่ไฟนอลอย่างชัดเจน เขาเองก็เงยหน้าขึ้นมามองฉันนิ่ง ๆ
ไม่นะ ห้ามให้เด็ดขาดพี่ไฟนอล ฉันส่งสายตาเชิงห้ามไป เขาหันมามองฉันแวบบหนึ่งก่อนจะ...
“ได้สิครับ”
“!!!!!!!!” พูดจบเจ้าตัวก็รับโทรศัพท์มาจากผู้หญิงคนนั้นและกดยิก ๆ ก่อนจะส่งคืนให้
“แล้วเหนือจะทักหานะคะ~” พูดจบนางก็เดินเชิด ๆ ออกไป
“แรงมากกกกกก” พิมพ์ดาวเอ่ยลอย ๆ มองตามหลังนางไป
“พี่ไฟนอล!!” เขาทำแบบนี้ได้ไง ทั้งที่ฉันก็ยังนั่งอยู่ตรงนี้
“เรื่องนี้กูไม่เกี่ยวนะเว้ย” หลังจากนั้นทั้งสี่คนก็ทำท่าจิบน้ำทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น
“อะไรของเธอ?” เขาถามกลับมาอย่างเย็นชา นี่ฉันแสดงออกขนาดนี้ เขาดูไม่ออกรึไง แล้วที่ใจดีใส่นี่คือแค่น้องสาวจริง ๆ เหรอ
“หึ่ย! ไปกันพวกแก ฉันอิ่มแล้ว” ฉันพูดจบก็เตรียมตัวลุกขึ้นทันที ไม่มีอารมณ์จะกินต่อแล้ว แต่ฉันลุกขึ้นยังไม่ทันก้าว...
อยู่ ๆ ก็มีหนุ่มวิศวะคนหนึ่งเดินเข้ามาหา
“เธอ...อยู่ปีหนึ่งใช่ป้ะ?” ผู้ชายตรงหน้าถาม ฉันได้แต่งงเพราะตั้งตัวไม่ทัน ใคร? รู้จักฉันเหรอ?
“ช...ใช่ ทำไมเหรอ?” ฉันสะพายกระเป๋าไว้ที่ไหล่ไปพราง ๆ
“ขอแอดเพื่อนเธอหน่อยได้มั้ย?” เขาตรงเข้าประเด็นทันที
“เธอน่ารักดีอะ” ตรงมาก พี่ไฟนอลได้ยินมั้ยพี่ต้องชมพิ้งค์แบบนี้สิ และอยู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผลุดขึ้นมาในหัวทันที
“.............” ฉันหันไปมองพี่ไฟนอลที่ทำหน้าดุอยู่ คิดเหรอว่าพิ้งค์จะเชื่อฟังน่ะ ฉันกำลังจะเลื่อนมือไปรับโทรศัพท์คนตรงหน้า ทว่า
“ชาพิ้งค์!” พี่ไฟนอลเรียกฉันเสียงแข็ง แต่ฉันทำเป็นไม่ได้ยิน
“ได้สิคะ” ฉันพูดจบก็ยิ้มหวานส่งกลับไป และรับโทรศัพท์มาพิมพ์บ้าง
“นี่ค่ะ” ฉันยื่นกลับไป
“แล้วตอบด้วยนะครับ”
“แน่นอนสิคะ~” หลังจากนั้นชายคนนั้นก็เดินจากไป
“ให้ไปทำไม?” เป็นพี่ไฟนอลที่เอ่ยถามเสียงแข็ง
“พี่ยังให้ได้เลย ก็คงเหตุผลเดียวกันกับพี่มั้งคะ?” ฉันยิ้มตาหยี
“แต่เธอยังเป็นเด็กก็ควรตั้งใจเรียนไป ไม่ต้องไปยุ่งเรื่องพวกนี้” บ่นเหมือนเป็นพ่อ
“พิ้งค์ก็ห่างกับพี่แค่ปีเดียวเอง และถ้าให้เดาตอนปีหนึ่งพี่ก็คงทำแบบนี้จนเบื่อเลยใช่มั้ยคะ” ก็ดูท่าทางฮอตมอแตกขนาดนี้
“ฉันเป็นผู้ชาย มันไม่เหมือนกัน”
“เดี๋ยวนี้ผู้ชายกับผู้หญิงเท่าเทียมกันแล้วนะคะ ไม่รู้เหรอ?”
“พี่ ๆ พิ้งค์กลับคณะก่อนนะคะ”
“อยู่ตรงนี้ ดูเหมือนว่าเสน่ห์พิ้งค์จะแรงเกินไป” พูดจบทุกคนก็หันไปมองรอบ ๆ ที่มีหนุ่มวิศวะหลายสาขามองมาที่ฉันเป็นตาเดียว
Part ไฟนอล
พูดจบชาพิ้งค์เด็กดื้อก็เดินกลับคณะตัวเองไป เธอทำให้ผมปวดหัวไม่เว้นแต่ละวันเลย
“คู่หมั้นมึง เนื้อหอมสะด้วย” ไอ้โซลกระซิบ ซึ่งไอ้พวกผู้ชายพวกนั้นต่างก็มองตามเธอไป
“ไม่ใจอ่อนจริงเหรอวะ” ไอ้ปริ้นซ์เอ่ยถาม
“เออจริง น้องน่ารักขนาดนี้ พึ่งจบมากจากเมืองนอก”
“แถมดีกรีเป็นถึงหมออีก” ไอ้โซลเอ่ยถึงคนตัวเล็ก
“ที่สำคัญพ่อกับแม่มึงก็อยากได้น้องมาเป็นสะใภ้อีกต่างหาก” ก็จริงอย่างที่มันว่า แต่...
“ตอนแรกกลับมานิ่ง ๆ นึกว่าจะเป็นผู้ใหญ่ขึ้นบ้างแล้ว”
“แต่มึงก็ดูดิ เด็กดื้อเอาแต่ใจแบบนั้น”
“กูไม่ชอบหรอก กูไม่ชอบเด็ก กูไม่ชอบง้อใคร”
……………..
ณ คอนโด
17:21 น.
Part ชาพิ้งค์
และในที่สุดฉันก็มาถึงคอนโด โดยมีพี่ไฟนอลไปรับที่หน้าตึกคณะนั่นแหละ วันนี้ฉันเลิกเย็นเลยกลับมาถึงคอนโดช้ากว่าทุกวัน
ใครจะเรียนหมอรีบหนีไปปปปป เรียนหนักมากกกกกกก
“เอี๊ยด~” หลังจากที่รถคันหรูของพี่ไฟนอลจอดสนิท
ฉันก็คว้ากระเป๋าขึ้นมาสะพายทันที
“ขอบคุณนะคะ” ฉันพูดสั้น ๆ แค่นั้นก่อนจะเดินลงจากรถและขึ้นห้องของตัวเองไป
ระหว่างทางฉันไม่คุยกบเขาสักคำ และที่น่าหงุดหงิดไปกว่านั้นคือเขาเองก็ไม่ชวนฉันพูดสักคำอีกด้วย
Part ไฟนอล
“ปัง!” ประตูรถถูกปิดตามอาการโกรธของคนตัวเล็ก ผมมองเธอเดินขึ้นลิฟต์ไป ก่อนจะเก็บของที่รถและรอขึ้นลิฟต์อีกตัวแทน
อย่างว่าผมไม่ง้อใคร และไม่ยอมง้อใครหรอกนะถ้าไม่จำเป็น
อีกอย่างเด็กน้อยอย่างชาพิ้งค์ เดี๋ยวไม่นานก็หายงอนไปเองนั่นแหละ ผมเดินขึ้นห้องไปอย่างไม่ใส่ใจนัก
“ติ๊ง~” อยู่ ๆ ก็มีแชตเด้งขึ้นมา
“จำได้มั้ยคะ ที่เข้าไปทักตอนเที่ยง”
……………………
ณ ห้องชาพิ้งค์
20:24 น.
Part ชาพิ้งค์
“.............” ฉันเข้ามาในห้องด้วยความนอยตั้งแต่เมื่อเที่ยง
กินข้าวก็แล้ว อาบน้ำก็แล้ว การบ้านก็ทำแล้ว หนังสือก็ติวแล้ว แต่ทุกอย่างยังคงไม่เคลื่อนไหว
“ไม่คิดจะมาง้อกันจริง ๆ เหรอ!!” ฉันมองประตูอย่างมีหวัง
ฉันนั่งมองมันมาตั้งแต่เย็นแล้วนะ แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าเขาจะมาเคาะห้องฉันสักที อย่างน้อยก็ต้องมาอธิบายหน่อยสิ แต่นี่...
“เงียบหายไปเลย”
“ฮือ~” จะเย็นชากับพิ้งค์เกินไปแล้วนะพี่ไฟนอล ใจร้ายที่สุด
“เอาไงดี?” ฉันบ่นอยู่กับตัวเอง เพราะดูจากทรงเขาคงไม่มาง้อฉันแน่ ๆ ถึงจะอยู่ห้องตรงข้ามกันก็เถอะ
“.............” ฉันนั่งพิจารณาแก้ปัญหาตรงหน้าอยู่ไม่นาน
“เอาวะ! ไปง้อก่อนก็ได้” ถึงฉันจะไม่ได้เริ่มก่อนก็เถอะนะ แต่ปล่อยไปแบบนี้ ผู้หญิงคนนั้นคาบพี่ไฟนอลไปกินแน่ ๆ
เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉันก็ลุกขึ้นพาตัวเองไปยังห้องแต่งตัวทันที ฉันเลือกที่จะเปลี่ยนชุด
เป็นชุดนอนไม่ได้นอน เดรสสั้นสายเดี่ยวผ้ามันสีแดงเลือดหมู พร้อมกับนมอุ่น ๆ ในมือ ดีต่อสุขภาพกายและสุขภาพใจ
“ฟู่ว~~~” ฉันมองตัวเองในกระจก ปกติก็แต่งตัวเซ็กซี่บ้างบางโอกาสเป็นปกติอยู่แล้ว
แต่พอตั้งใจใส่ไปอ่อยพี่ไฟนอล ทำให้ฉันประหม่าขึ้นมาดื้อ ๆ
“แกร็ก~” ฉันใช้มือข้างว่างที่ไม่ได้ถือแก้ว เปิดประตูออกไปและไปหยุดยืนอยู่หน้าประตูพี่ไฟนอล
“ก๊อก ๆๆ” ฉันเคาะประตูสองสามที หลังจากนั้นก็รอให้เจ้าของห้องมาเปิด
“...........” ทุกอย่างยังคงนิ่งอยู่อย่างนั้น ฉันเลยตัดสินใจเคาะอีกที
“ก๊อก ๆๆ” และก็รออีกครั้ง
แต่เคาะเท่าไหร่พี่ไฟนอลก็ไม่ออกมาเปิด นี่เขายังไม่กลับห้องอีกเหรอ นี่มันดึกมากแล้วนะ
“หรือจะไปกับผู้หญิงคนนั้น!!!” ยิ่งคิดฉันก็ยิ่งร้อนรน
“ไม่ได้ ๆๆๆๆ” ฉันรีบเดินกลับเข้าห้องตัวเองไป
นำนมไปแช่ตู้เย็นไว้อย่างเดิม และแชตหาเพื่อน ๆ ของตัวเอง เพราะฉันไม่มีช่องทางการติดต่อพี่ไฟนอลเลยสักทาง
แชตกลุ่ม ‘นางฟ้า’
ชาพิ้งค์ : มีใครสืบได้บ้างว่าตอนนี้พี่ไฟนอลอยู่ไหน!
ริต้า : เอ้า! เขาไม่กลับคอนโดเหรอ?
ชาพิ้งค์ : ยังไม่กลับเลย ดึกแล้วเนี่ย
พิมพ์ดาว : ไปผับรึเปล่า?
ริต้า : เออ อาจจะไปผับ สืบแปป
…6 นาทีผ่านไป…
ริต้า : (ส่งรูป)
ริต้า : อยู่ผับจริงด้วย
ชาพิ้งค์ : ไม่คิดว่าเขาเที่ยวด้วย?
พิมพ์ดาว : โหแก เพราะแกพึ่งกลับมาจากเมืองนอกสินะ ถึงไม่รู้เรื่องพวกพี่เขาอะ
ชาพิ้งค์ : เรื่องอะไร?
ริต้า : ถึงพวกพี่เขาจะโสดกันยกกลุ่ม ไม่มีคบใครที่ไหน แต่ว่า
ชาพิ้งค์ : แต่ว่าอะไร
พิมพ์ดาว : แต่ว่าเป็นเสือซุ่มเงียบน่ะสิ ถึงจะดูว่าพวกพี่เขาใจดีแบบนั้น แต่แก๊งนี้อันตรายทั้งกลุ่ม
ริต้า : ก็หน้าตาดีขนาดนั้น แถมผับนั่นก็หุ้นกันเปิดด้วยนะแก
ชาพิ้งค์ : ไปผับกัน
ริต้า : ห้ะ!!!
พิมพ์ดาว : ห้ะ!!!
………………………….
ณ Sweet blood club
21:36 น.
Part ชาพิ้งค์
“ลากพวกฉันมาจนได้สินะ” ตอนนี้เราสามคนพึ่งมาถึงผับที่พี่ไฟนอลอยู่แล้ว นี่คือครั้งแรกในชีวิตที่ฉันมาสถานที่แบบนี้
“แต่เราอายุยังไม่ถึงนะเว้ยแก” พิมพ์ดาวเอ่ยขึ้นมา เราสามคนหันมองหน้ากัน
“อ่า...ฉันลืมคิดไปเลย” ริต้าพูดเสริมขึ้นมา
ฉันมองไปมาอย่างนึกหาวิธี แต่แล้วไม่นานสายตาคู่สวยก็ดันหันไปเจอตัวช่วยพอดี
“ไม่ต้องห่วง ฉันว่า ฉันเจอวิธีแล้วแหละ”
“วิธีอะไรของแก”
รอยยิ้มอย่างผู้ชนะถูกยกยิ้มขึ้นมาช้า ๆ ที่มุมปาก ก่อนจะเดินนำไปที่ประตูทางเข้าทันที
เพราะมีบุคคลสำคัญจะพาพวกเราสามคนเข้าไปได้
“สวัสดีค่ะ!” ฉันเอ่ยทักเขาก่อน ทำให้ชายร่างอึกทึกบึกบึนหันมามองฉันที่พึ่งมาใหม่
“จะดีเหรอแก ดูน่ากลัวอะ” พิมพ์กระซิบเสียงเบา
“สวัสดีค่ะ ชาพิ้งค์เองค่ะ จำได้มั้ย?”
“คุณหนู!!!!” เมื่อการ์ดแถวนี้ได้ยินต่างก็แหวกทางให้ฉัน ใช่ค่ะ นี่คือการ์ดของป้าจันทร์ที่ฉันเคยเห็นผ่านหูผ่านตามาบ้าง
“มาทำอะไรที่นี่ครับ?”
“พิ้งค์อยากเข้าไป พี่จัดการเรื่องนี้ให้พิ้งค์หน่อยได้มั้ยคะ?”
“ได้ครับ เชิญเลยครับคุณหนู” และเราทั้งสามคนก็เดินเข้าไปได้อย่างง่ายดาย
“ง่ายกว่าที่คิด” ริต้าเอ่ยออกมาหลังจากที่การ์ดเดินมาส่งเราถึงที่ แล้วก็แยกตัวออกไปทันที
“พวกแกช่วยฉันหาพี่ไฟนอลด่วนเลยตอนนี้” ในนี้ทั้งมืดทั้งมีแสงวาววับชวนให้ตาลาย คนก็แน่นเอี๊ยด อึดอัดสุด ๆ
พวกพี่เขาชอบมากันได้ไง
“ดูจากในรูปที่ส่งมา น่าจะอยู่ตรง...”
“นั่น! ข้างบนนั้น” ริต้าเอ่ยขึ้นมาเสียงดังแข่งกับเพลง พอเงยขึ้นไปก็พบทั้งสามคนกำลังนั่งดื่มกันพอดี
“พี่ไฟนอล!!”
โรงพยาบาลหน้าห้องฉุกเฉินPart ชาพิ้งค์“ฮึก ๆ ยังไม่ออกมาค่ะ” ป้าลูกจันทร์กับลุงเวลส์เดินมาด้วยท่าทีที่รีบร้อน“พ...พิ้งค์ขอโทษนะคะ” พี่ไฟนอลเป็นแบบนี้ก็เพราะเข้ามาช่วยฉัน“พิ้งค์จะขอโทษทำไม ไม่ได้เกี่ยวกับพิ้งค์สักหน่อยลูก” ป้าจันทร์ลูบหัวฉันอย่างเอ็นดู“นั่งก่อน ๆ ใจเย็น ๆ ” เป็นท่านทั้งสองที่ต้องมาปลอบฉันแทน “ฮึก ๆๆ พี่ไฟนอล วิ่งเข้ามาผลักพิ้งค์ออก จนทำให้ต้องเข้าไปอยู่ในนั้น” ฉันค่อย ๆ เล่าทุกอย่างให้ท่านฟัง“ก็ดีแล้ว พี่พิ้งค์ไม่ได้ไปอยู่ในนั้น ไม่งั้นป้ากับลุงก็คงเป็นห่วงมากกว่านี้แน่” ฉันร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม“ไม่ต้องเป็นห่วงไป ถึงมือหมอแล้ว ไฟนอลไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ” ฉันเข้าไปกอดป้าจันทร์แน่น“พี่เขารักหนูมากเลยนะลูก” ป้าจันทร์ลูบหัวฉันเบา ๆ“พิ้งค์หายโกรธพี่เขารึยัง?” คำถามของท่านทำให้ฉันกล้าตอบไปอย่างเต็มอก“พิ้งค์หายตั้งนานแล้วค่ะ ฮึก ๆ” ฉันไม่รู้เลยถ้าไม่มีเขาจะเป็นยังไง ป่านนี้ฉันก็คงเป็นคนนอนอยู่ด้านในนั้นแทน“ดีแล้วล่ะ เข้าใจกันก็ดีแล้ว” ลุงเวลส์ที่เงียบอยู่นานพูดขึ้น“ชีวิตคู่ก็มีกระทบกระทั่งกันเป็นเรื่องปกติ” ฉันโชคดีมากที่มีท่านทั้งสองรักและเอ็นดูเหมือนลูกสาวแท้ ๆ
Sweet Blood clubชั้นบนสุดPart ชาพิ้งค์“แกร็ก~” ภายในห้องนี้ก็เหลือเพียงแค่เราสองคน “โมโหอะไรขนาดนั้นคะ” ฉันเอ่ยออกมาด้วยความโมโหเช่นกัน“ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ ออกไป” พี่ไฟนอลตอบกลับเสียงเรียบ เขาพูดทั้งที่หันหลังให้ฉัน“แล้วพี่เป็นอะไร” ฉันถามเขาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ใจเย็นลง ไม่งั้นเราสองคนคงได้ทะเลาะกันหนักกว่านี้แน่“ก็บอกว่าไม่มีอะไร อยากไปนักไม่ใช่เหรอ จะมายืนอยู่ตรงนี้ทำไม” คนตัวโตหันมามองฉัน “พี่ไม่รั้งเธอแล้ว เพราะฉะนั้นเธอก็ออกไปได้แล้ว” ฉันมองหน้าเขาอย่างพิจารณา“นี่พี่ดื่มเหรอ พี่เป็นบ้าอะไรเนี่ย” ฉันมองไปรอบห้องที่ตอนนี้มีเศษแก้วเต็มไปหมด แถมมีขวดเหล้าหลายขวดหกเต็มพื้นหลายจุด“ไม่ต้องสนใจ” เขาพูดเสียงเรียบนิ่ง ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองเขา“พี่ไล่พิ้งค์อีกแล้วนะคะ” เมื่อฉันพูดออกไปแบบนั้น เขาก็ชะงักทันที แต่มันก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น“ไม่ได้ไล่” เขาพูดจบก็มองไปทางระเบียงด้านนอกที่มีกระจกใสกั้นอยู่ ภายนอกมีแสงไฟจากตึกในเมืองหลวงหลายดวง“ใจเย็นลงบ้างรึยังคะ” ฉันเอ่ยถามเขาอีกครั้ง เนื่องจากตอนนี้เขาไม่โวยวายทำลายข้าวของแล้ว“...........” พี่ไฟนอลยังคงยืนหันหลังให้ฉัน และเงียบอยู่
Sweet blood club20:34 น.Part ไฟนอล“มึงเงียบทำไม” ไอ้ปริ้นซ์เอ่ยถามขึ้นมา“พิ้งค์บอกว่าอยากลองใช้ชีวิตแบบที่ไม่มีกูดู” ผมพูดออกไปตามจริง ก่อนจะกระดกเหล้าที่มันพึ่งชงให้“มึงก็เลยขับรถมาถึงที่ เพื่อมานั่งมองอยู่ตรงนี้ว่างั้น” ไอ้โซลพูดขึ้นมา ผมก็เลยพยักหน้าตอบเบา ๆ แทน“มึงกลายเป็นคนขี้กลัวไปตั้งแต่เมื่อไร”“เมื่อก่อนมึงอยากได้อะไรก็พุ่งเข้าใส่ตลอด ระวังพวกนั้นจะคาบเด็กมึงไปแดก” ไอ้ปริ้นซ์เอ่ยเตือน“มึงก็รู้ กูทำอะไรไว้บ้าง กูเข้าไปตอนนี้มีแต่พิ้งค์จะเกลียดกู” ผมไม่กล้าที่จะทำอะไรเลย“พวกนั้นก็มีสิทธิ์ได้แค่มองแหละ รอพิ้งค์หายโกรธกูก่อนเถอะ กูจะซัดหน้าแม่ง” พูดละผมก็หงุดหงิด“ก็เข้าใจว่ามึงเคยเลว” ผมหันขวับไปที่ไอ้โซลทันที“แต่หนึ่งปีที่ผ่านมามึงก็ชดใช้มาตลอด น้องไม่ใจอ่อนบ้างเหรอ?” มันเอ่ยถามออกมา นั่นทำให้ผมเงียบลงอีกครั้ง“อย่าบอกนะว่าที่มึงทำทั้งหมด น้องไม่รู้อะ?” ไอ้ปริ้นซ์เป็นฝ่ายพูดขึ้นมา ผมเงียบเป็นคำตอบแทน“มึงแม่ง”“กูก็ว่าอยู่ทำไมน้องยังโกรธมึง” ผมหยิบแก้วขึ้นมาจิบไป พราง ๆ “ไม่จำเป็นต้องบอกหรอก” ผมมองขึ้นไปหาเธอที่นั่งอยู่ไม่ไกล เธอที่ทุกคนต่างหมายปอง ตอนนี้กลายเป็นว่าผม
คอนโดห้องชาพิ้งค์Part ชาพิ้งค์“แกร็ก~” “!!!!!!” เมื่อเปิดมาก็พบเข้ากับทั้งสามคน กลิ่นเหล้านี่หึ่งเลย“เหม็น! พวกพี่มาทำอะไรกันเนี่ย!” ฉันเอามืดขึ้นมาปิดจมูกทันที กลิ่นเหล้าโคตรจะแรง กินหรืออาบกันมาเนี่ย“ชาพิ้งงงง~~~~” โหพี่โซลเสียงยานเชียว“มาวววววว อาวกลับไม่หวายย~ พรึ่บ!” พูดจบร่างหนาก็ถูกผลักโซเซมาทางฉันทันที“ด..เดี๋ยวก่อนสิ พี่ปริ้นซ์!”“พี่โซล!!” ทั้งสองคนทิ้งพี่ไฟนอลไว้กับฉัน แล้วก็เดินหนีไปเลย แล้วนี่จะเอายังไงเนี่ย“งืม ๆๆๆ” พี่ไฟนอลเมาไม่รู้เรื่อง กลายเป็นคนขี้เมาตั้งแต่เมื่อไหร่Part ไฟนอล“รหัสห้องพี่รหัสอะไรคะ” เธอถามผมทั้งที่ยังพยุงตัวผมอยู่ จริง ๆ ผมไม่ได้เทน้ำหนักไปหมดหรอก ร่างบางจะรับผมไหวได้ยังไง“รหัสห้องอะไรคะ!” เธอถามขึ้นอีกครั้ง ผมแกล้งทำเป็นเฉไฉทันที และหลับต่อเพื่อความเนียนPart ชาพิ้งค์แล้วรหัสเขาที่เปลี่ยนใหม่ ฉันก็ไม่รู้อีก จะทำยังไงล่ะทีนี้ “งั้นพี่ก็นอนตรงนี้แหละค่ะ หายเมาก็ค่อยเข้าห้อง” ฉันวางคนเมาไว้ที่หน้าประตูเตรียมหันหลังกลับเข้าห้องตัวเอง ทว่า....ขากับก้าวต่อไม่ออก“เห้อ~~” ฉันถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะพยุงคนเมาเข้าห้องตัวเองไป “ค...ค่อย ๆ เดิ
1 ปีต่อมาวันเปิดเทอมคณะแพทยศาสตร์ทั้งคู่ต่างก็แยกย้ายกันไปใช้ชีวิต มีเวลามากมายให้สองคนได้คิดตัดสินใจ คิดทบทวนเรื่องบางอย่าง ความห่างเหินทำให้ทั้งคู่สงบลง เวลาผ่านไปเนิ่นนาน แต่กลับยังลืมกันไม่ลง ถึงอย่างนั้นอะไรหลาย อย่างกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง โดยเฉพาะ ‘เธอ’“บรื้น~” รถคันหรูสองประตูขับมายังลานจอดรถของคณะแพทยศาสตร์อย่างชำนาญทาง“แกร็ก~ปัง!” ประตูเปิดออกโดยร่างบาง เรียวขาสวยกับกระโปรงทรงเอสั้นเพียงคืบเดียวก้าวลงจากรถอย่างมั่นใจ“เชี่ยยย ใครวะมึง สวยชิบหาย” ผมบลอนผสมม่วงยาวสลวย“แก ๆ ดูสิ ทำไมไม่เคยเห็นเลยสวยจัง”“อยู่คณะเดียวกับเราด้วยรึเปล่าอะแก” เหล่านักศึกษาชายหญิงต่างก็ซุบซิบเป็นเสียงเดียวกัน“คิคิ~” คนตัวเล็กหัวเราะออกมาเล็กน้อยอย่างได้ใจ พวกนี้นี่คงเป็นน้องปีหนึ่งที่พึ่งเข้ามาใหม่สินะ ก็ไม่แปลกที่จะไม่เคยเห็นฉัน เสียดายจังกลับมาไม่ทันงานรับน้อง..........................................คณะวิศวกรรมศาสตร์โต๊ะหินอ่อนหน้าตึกPart ไฟนอล“ซึมเลยนะมึง” ทันทีที่ไอ้โซลเดินมาก็ทักทายผมตามปกติ ตอนนี้พวกผมอยู่ ปี 3 กันแล้ว และไอ้สองตัวนี่ก็ซ้ำเติมผมไม่เลิกสักที“มันก็ซึมมาตลอดป่าว
ณ สนามบินจุดเช็คอินPart ชาพิ้งค์“..............” ฉันมองไปยังเส้นทางตรงหน้า ที่จะพาฉันให้หนีไปไกลจากที่นี่ได้ เพียงไม่กี่ชั่วโมง“เห้อ~~” ฉันถอนหายใจออกมาอย่างคิดไม่ตก ขมับทั้งสองข้างปวดตุบ ๆ สองขาก้าวเดินไปด้านหน้าอย่างไม่ลังเลอีก“ชาพิ้งค์!!” แต่เสียงทุ้มของชายคนหนึ่งทำให้ฉันต้องหยุดชะงักและหยุดลงในเวลาต่อมา“พี่เวกัส?” ฉันมองพี่รหัสของตัวเองที่วิ่งมาเหงื่อเปียกซึมเสื้อผ้าและใบหน้า“พิ้งค์...จะไปจริง ๆ เหรอ?” น้ำเสียงเขาดูเศร้า ๆ “พิ้งค์ตัดสินใจแล้วค่ะ” ในเมื่อฉันตอบตกลงไปแล้ว ฉันก็ไม่ลังเลอีกต่อไปแล้ว“พี่คงห้ามเธอไม่ได้แล้วสินะ” “ก็คงงั้นมั้งคะ” ฉันยิ้มบาง ๆ มองทะลุไปด้านนอก“แล้วนี่เธอได้บอกใครบ้างรึเปล่าว่าจะไปไหน” คำถามนั้นทำให้ฉันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมาเบา ๆ“ไม่จำเป็นหรอกค่ะ” ฉันพูดอย่างปลงตก“แต่เขาดูรักพิ้งค์มากเลยนะ พี่ดูออก” ฉันนิ่งไป“เขาแค่ประชดเท่านั้น ลองคุยดี ๆ กันก่อนมั้ย” ฉันส่ายหัว“เรื่องที่พิ้งค์จะบินไปไหน...” ฉันพูดและเว้นวรรคไว้ ทำให้พี่เวกัสรับรู้ทันที“พี่เข้าใจ พี่จะไม่บอกใคร โดยเฉพาะเขาคนนั้น” คนที่เราต่างก็รู้ว่าคือใคร“ขอโทษนะ สำหรับเรื่องทุก







