Chapter 3: When Hate Tasted Like Him

Pagkalabas ni Kaizan mula sa kuwarto ni Inara, sinalubong siya ng butler ng kaniyang ama sa pasilyo.

“Butler Renan,” maikling bati niya rito.

“Young Master, pinapatawag ka ng iyong ama sa opisina niya.”

Tahimik siyang tumango at sumunod. Pagbukas ng mabigat na pinto, bumungad ang amoy ng mamahaling alak at nagkikintabang mga wooden furniture sa loob.

Nakaupo si Don Khalif sa likod ng lamesa nito. Kalmado ang expression ngunit matalim ang presensiya. Pinunuan nito ng alak ang dalawang baso bago iniabot ang isa sa anak.

“Na-meet mo na ba siya?” tanong ng matanda habang tinititigan siya. “Mabait ‘yong bata. Magalang at marunong rumespeto. Huwag mo siyang sasaktan.”

Tinanggihan ni Kaizan ang baso. “Sinabi ko na sa inyo, hindi ko siya pakakasalan," malamig niyang saad.

Umigting ang panga ng Don. "Kailangan mo siyang pakasalan, Kaizan. Wala kang pagpipilian.”

Ngumisi si Kaizan. “Walang pagpipilian?” Mahina siyang tumawa sa ideya na 'yon. “Mukhang madidismaya ka sa bagay na ‘yan, Don Khalif.”

Tumalikod siya at mabilis na lumabas ng silid, kahit na naririnig niya ang galit na boses ng ama. Hindi na siya lumingon.

Paglabas ng mansion, kinuha niya ang panyo at pinunasan ang labi. Para bang marumi pa rin iyon. Naalala niya ang halik na napilitan siyang ibigay kay Inara, at muling sumiklab ang pandidiri. Inis niyang ibinato ang panyo sa basurahan.

Sa labas ay naghihintay si Keenan Gomez, ang assistant niya. Pagkakita sa kaniya ay dali-daling binuksan nito ang pinto ng sasakyan.

“Sir, saan po tayo pupunta?”

“Sa kumpanya. Ngayon na,” malamig niyang sagot bago pumasok sa sasakyan.

Sa pagsara ng pinto, kasabay ring naglaho ang lahat ng emosyon sa mukha niya.

Nang gabing iyon, nagulat si Inara na mahimbing siyang nakatulog. Matagal na niyang hindi nararanasan iyon, lalo na mula nang mawala ang kaniyang mga magulang sa aksidente. Simula noon, puro pagtitiis at adjustment ang buhay niya. Kaya nang mahiga siya sa malambot na kama ng pamilya El Davion, pakiramdam niya’y muli siyang nakahinga.

Kinabukasan, bumaba siya ng hagdan nang may gaan sa pakiramdam. Napatingin sa kaniya si Don Khalif na abala sa binabasa nitong diyaryo bago pa man siya dumating.

Sinalubong siya nito nang nakangiti. “Inara, hindi ko alam kung ano ang gusto mong kainin kaya sinabi ko sa chef na maghanda ng kaunti. Sabihin mo kay Butler Renan kung anong paborito mo para sa susunod, ‘yon ang ipaluluto natin.”

“Salamat po, D-Dad,” magalang niyang tugon kahit na bahagyang nahihiya pa rin. Hindi pa siya sanay, pero sinikap niyang maging natural dahil alam niyang matutuwa ang Don.

Ilang sandali pa, sunod-sunod nang inilabas ang almusal. Sobra-sobra ito. Malinaw na magkaiba ang depinisyon nila ng salitang kaunti.

“Kain na. Huwag ka nang mahiya,” masayang wika ng Don.

Napatingin si Inara sa bakanteng upuan sa tapat niya. Wala si Kaizan. Pinilit niyang magtanong nang hindi gumagawa ng kung anumang ikadududa ng kaharap.

“D-Dad, hindi po ba sasabay si Young Master?”

Bahagyang sumimangot si Don Khalif. Naalala na naman nito ang nangyari nang nagdaang gabi. Pero kalaunan ay pinilit niyang ngumiti.

“Nasa kumpanya siya at abala. Pero sa susunod ay ipatatawag ko siya para magkasama kayong dalawa at magkakilala pa ng husto. If you want, I can take you to his condo para roon ka muna manatili kasama niya.”

Nanlaki ang mga mata ni Inara at agad na napailing. “Naku, hindi na po! Mas mabuti pong mag-focus siya sa trabaho.” Sa sobrang kaba niya ay awtomatiko na ring napatanggi ang pareho niyang kamay.

'Diyos ko, Inara. Masyado kang defensive!'

Natatawa siyang tinignan ng Don. “Sabi ko na nga ba at napakabait mong bata. Understanding pa.”

Pagkatapos ng almusal, nagtungo si Inara sa trabaho. Isa siyang intern reporter sa isang online media magazine. Simple pero mahal niya ang trabaho.

Pagdating pa lang niya ay agad siyang sinalubong ng aligagang ng boss niya. Si Tatiana Graceva.

“Inara, mag-ready ka. Sasama ka sa akin sa interview. Bilisan mo!”

“Opo, Ma’am!” mabilis niyang sagot.

Tahimik silang bumiyahe. Halatang wala sa hulog si Tatiana kaya hindi na siya nangahas magtanong pa sa kung anong mangyayari sa trabaho nila nang araw na iyon.

Sa restaurant, wala pa ang taong kailangan nilang makausap para sa interview. Naghihintay lang sila  hanggang sa biglang tumunog ang cellphone ni Tatiana. Sa sobrang pagmamadali para masagot ang tawag ay nadanggi nito ang baso ng juice dahilan para matapon iyon sa Chanel bag niya.

“Argh! Inara, dalhin mo ‘to sa comfort room. Punasan mo at patuyuin.”

“Opo, Ma’am,” sagot niya at agad tumungo sa banyo.

Pagkaalis ni Inara, biglang nagbago ang tono ni Tatiana nang tuluyang sagutin ang tawag. “Miss Kiara? It's Tatiana Graceva. Nandito na ako sa restaurant. Nasaan na kayo ni Mr. El Davion?”

“You can come now,” sagot ni Kiara. “Tapos na siyang kumain. May limang minuto ka para maabutan mo siya.”

Napangiti si Tatiana. Hindi niya maiwasang kabahan ngunit hindi rin mawala ang excitement sa kaniya. Mabilis siyang tumayo, ni hindi na hinintay ang kasama.

Samantala, walang kamalay-malay si Inara. Pagkalabas niya mula sa banyo ay hindi niya napansin ang lalaking makakasalubong sa pasilyo. Sa sobrang pagmamadali ay nabangga siya sa matikas na dibdib nito.

“Ay! Pasensiya na!” Sinubukan niyang umatras ngunit dahil hindi pa rin makuha ang balanse ay naging maagap ang lalaking nakabanggaan niya at hinila siya sa bewang para hindi siya tuluyang mabuwal.

Pagtingala niya.

Natigilan siya.

Si Kaizan El Davion.

Mabilis na nagdilim ang mukha nito. Sanay na ang lalaki sa mga babaeng nagpapakitang-awa o nagpapanggap na aksidenteng napapadpad sa braso niya.

Mapapairap na sana siya nang mapatingin siya nang diretso sa mukha ng babae.

At doon siya napatigil.

'This girl… could it be her?'