Chapter 4: One Look, and I Was Doomed

Biglang sumagi sa isip ni Kaizan ang isang imahe. Sa isang iglap, nagbago ang kaniyang isip. Bahagyang umangat ang gilid ng kaniyang labi.

“Okay ka lang ba?” malamig ngunit banayad ang tonong tanong niya.

Nang lingunin siya ni Inara at magtama ang kanilang mga mata, parang huminto ang oras. Napatigil siya at hindi niya napigilang bumilis ang tibok ng puso niya.

'Susmariyusep! Napakagwapo naman ng lalaking ito, Lord!'

Matangos ang ilong, matalim ang panga, at bawat linya ng mukha niya ay parang hinubog ng iskultor. Ang mga matang kulay itim ngunit may kakaibang lalim ay may misteryong nang-aakit. Suot niya ang isang itim na suit na sukat na sukat sa kaniya, malapad ang balikat, makitid ang baywang, mahahaba ang mga binti.

Perpektong proporsyon, parang modelo sa mamahaling magasin. At higit sa lahat, ang presensiya nitong matikas, makapangyarihan, at imposibleng hindi mapansin.

Hindi niya mapigilang tumitig. Sa loob ng dalawang dekada ng buhay ni Inara, ngayon lang siya nakakita ng ganitong kagwapong nilalang. Mabilis siyang umayos ng tayo at pinagpag kunwari ang nagusot na damit.

“A-Ayos lang ako…” nauutal niyang sagot habang pilit pinapakalma ang sarili.

Ramdam niya ang init sa kaniyang mukha kaya nasisigurado niyang namumula na siya.

'Ano ba ‘tong nangyayari sa akin? Hindi naman ako manyakis ah! Nakakita lang ako ng gwapong lalaki, bakit parang gusto ko nang magpasakal, Lord?!'

Mariing napapikit si Inara na akala mo ay mawawala ang lahat ng kabaliwan kapag ginawa niya iyon.

'Hindi ko kasalanan ‘to! Kasalanan ng lalaking ‘to dahil masyado siyang gwapo!'

Halos tadtarin niya ng sermon ang isip.

'May fiancé ka na, Inara. Form is emptiness, emptiness is form! Huwag mong ipahiya ang sarili mo, please lang!'

Umayos siya ng tayo. Dalawang beses umubo. At saka ngumiti nang pilit. “Pasensya ka na, na-distract lang ako kanina kaya hindi kita napansin.”

Bahagyang kumunot ang noo ni Kaizan habang pinagmamasdan ang kaharap. Hanggang sa ayon na naman ang ngising hindi niya napigilang gumuhit sa labi.

'Kakaibang babae.'

Sa isang kisapmata, ramdam niya ang biglaang kagustuhang angkinin ito.

Sakto namang lumapit si Tatiana. Pagkakita niya kay Kaizan ay napatigil siya. Totoo pala ang mga balita na ubod ng gwapo ang presidente ng El Davion Group.

Mabilis siyang bumawi sa pagkatulala at saka ngumiti nang may lambing. “Hello, Young Master El Davion. I'm Tatiana Graceva, editor-in-chief ng ApexWave Media. Pwede po ba akong humingi ng kaunting oras ninyo para sa isang exclusive interview?”

Ang kaninang mapaglarong expression ay awtomatikong naglaho sa mukha ni Kaizan nang marinig ang babae. “Hindi mo ba alam na hindi ako tumatanggap ng interview?”

Halos mabitawan ni Inara ang bag na hawak.

'Young Master El Davion? Siya ang kailangan naming makausap for interview? Pero ang apelyido niya… No. Hindi naman siguro siya iyon. Baka kamag-anak lang…'

Wala sa sariling nakagat ni Inara ang ibabang labi. Sa paraang iyon ay animong kinakalkula niya ang posibilidad ng katauhan ng lalaking kaharap.

'Huwag kang assuming, Inara! Gwapo lang ‘yan! Kalma ka!'

“Young Master, baka puwede po ninyo kaming mapagbigyan,” kabadong pakiusap ni Tatiana.

Wala pang kahit na sino sa kanila ang muling nakakaimik nang bigla ay lumapit si Inara sa kaniya. “Ma’am Yana, nalinis ko na po ‘yong bag niyo," mahinang saad ni Inara at saka inabot ang bag.

Napakunot ang noo ng babae, halatang naiinis. Hindi na nga niya ma-secure ang interview, ngayon pati intern niya ay biglang umeeksena.

Samantala, napatingin si Kaizan sa kanilang dalawa. Nang mapagtanto niyang reporter din si Inara, may kumislap sa mga mata niya. Isang bagong ideya.

“Ang mga patakaran ko ay hindi basta nababago,” aniya habang nanatiling kalmado. “Pero kung siya ang gagawa ng interview, baka sakaling mapagbigyan ko.”

Sabay na napalingon si Tatiana at Inara kay Kaizan at nang mga oras na iyon ay nakaturo na ang lalaki sa walang kamalay-malay na si Inara.

Napatulala ang dalawang babae. Maging si Kiara ay nangunot ang noo dahil sa pagtataka.

'Bakit ako?!'

Ramdam niya ang biglang pag-angat ng kaba hanggang sa lalamunan niya. “Ako?” halos pabulong niyang tanong. “Ako ang haharap para sa interview mo? Pero trainee lang po ako…”

“Correct. And so? Do I look like I care if you're only a trainee?” sagot ni Kaizan na may mapanuksong ngisi. “Bukas ng umaga. Alas-onse. May isang oras ka.”

Matapos niyon ay basta na lang tumalikod si Kaizan at naglakad palayo. Matikas at kalmado na para bang isang modelo.

Sanay na sanay siya sa mga ganoong eksena. Iyong papasok at umaalis na para bang siya ang may-ari ng mundo.

Naiwang nakatayo lang si Inara roon. Tulala, nalilito, at kinakabahan.

Si Tatiana naman ay halos umusok ang tenga sa inis.

'Pinaghandaan ko ang araw na ito. Tapos isang intern lang ang pipiliin?'

Sinamaan niya ng tingin si Inara bago tumalikod at nagmamadaling lumabas.

Nasapo naman ni Inara ang noo. Pilit niyang kinalma ang sarili dahil sa hilo na nararamdaman dulot ng mabilis na mga pangyayari.

'Bakit ang bilis ng lahat?!'

'Wala man lang akong choice?!'

'Paano ko gagawin ‘yon?!'

'Intern pa lang ako!'

'Pero higit sa lahat, bakit nga ako?!'

'Diyos ko po...'