Chapter 7: Claiming the Unwilling

"Your little act of playing it safe isn't clever at all. But now that you've achieved your goal, you don't have to keep pretending," ani Kaizan sa paraang tila inaamo ang dalaga.

Malumanay ang tono nito, ngunit may nakatagong puwersa at awtoridad sa bawat salitang lumalabas sa mga labi niya.

Samantala, nananatili pa ring mapula ang magkabilang pisngi ni Inara dahil sa halik na nangyari kanina. Masyado iyong matamis, malambot, at nakakaadik. Ayaw man niyang balikan sa isip, nananatili pa rin ang pakiramdam ng labi ng lalaki sa kaniya, na para bang nag-iwan iyon ng bakas sa sarili niyang labi.

'I still can't believe this woman could taste like a temptation itself. Para siyang diwata na nagtatago sa katawang tao. Nakakamangha. Masyadong kakaiba.'

"Anong pinagsasabi mong I don't have to keep pretending? Are you saying na nagpapa-hard to get lang ako?" kunot-noong tanong ni Inara. Halos umaapaw sa pagkadismaya at inis ang boses niya.

Kaunti na lang at tuluyan na talaga siyang sasabog sa galit. Ramdam niya ang bigat ng sitwasyon, lalo na't hindi pa rin iyon lubusang matanggap ng isip niya.

Bahagyang tumaas ang isang kilay ng binata habang naglalaro ang pilyong ngiti sa mga labi nito. Aliw na aliw itong pinagmamasdan ang pagbabago ng ekspresyon sa mukha ng dalaga. "Kahapon sa restaurant, hindi ba't sinadya mong mabangga ako para mapansin kita?"

'Mapansin? Ha! Kung alam ko lang kung sino ka noong mga panahong iyon, mas gugustuhin ko pang bumagsak sa sahig kaysa masalo mo!'

"Hindi 'yon totoo!" mabilis na kontra ni Inara sabay tulak sa dibdib nito. "Aksidente lang ang nangyari kahapon. At wala akong interes na maging babae mo."

'Wala. Ni katiting ay wala akong nararamdaman para sa lalaking ito.'

At wala rin siyang planong magkaroon kailanman. Lalo na't mahigit isang buwan na lamang at tuluyan na silang ikakasal. Hangga't maaari, gusto niyang panatilihing tahimik at maayos ang lahat, lalo na ang sarili niyang puso.

'Oh, shit!'

Nang mapagtanto niyang muli na naman niyang tinanggihan ang lalaki, agad siyang kinabahan. Mabilis pa sa alas-kuwatro niyang tinakpan ang sariling labi, handa kung sakaling umatake na naman ang halimaw na mahilig manghalik na nasa harapan niya.

Napangisi si Kaizan. Para bang lalo lamang siyang naeengganyo. Ang dati niyang bahagyang interes sa dalaga ay unti-unting lumalalim matapos niyang malasahan ang mga labi nito, at tila patuloy pa iyong tumataas.

"Huwag ka nang pumalag," may kumpiyansang sabi niya habang dahan-dahang yumuyuko upang salubungin ang mga mata nito. "You're destined to be my woman. You can't run from it. I won't force you now, but you will still end up saying yes to me."

Muntik nang matawa si Inara.

'Kung alam mo lang na ako ang fiancée mong ayaw mong pakasalan, sigurado akong hindi mo magagawang sabihin ang mga salitang iyan. Ni hindi man lang sasagi sa isip mo ang mga bagay na iyan, Kaizan.'

"Young Master, kung ayaw n'yong tumanggap ng interview mula sa amin, aalis na lamang kami," malamig niyang sagot.

'Wala namang kabuluhan ang magpaliwanag. May sarili na siyang conclusion. Kahit ano pa ang sabihin ko, hindi siya matitinag.'

Sa mga sandaling iyon, isa na lamang ang hiling niya. Sana ay tanggihan na lang talaga ng lalaki ang interview upang hindi na sila muling magkita.

Ngunit ibang plano ang nasa isip ni Kaizan.

'Does she really think that I accepted their interview just because of business? Oh, this woman. Wala talaga siyang kaide-ideya na siya lang ang dahilan kung bakit ako pumayag. Tsk.'

'And now that I've tasted her lips, the satisfaction lingering inside me is almost unbearable...'

Maingat niyang inayos ang cufflinks bago umupo nang tuwid at may pormal na tindig. "Go ahead. Ask me whatever you want."

Napangiwi si Inara.

'Nasaan na ang domineering beast kanina? Bakit ngayon mukha na naman siyang mabait at propesyonal na CEO?'

'Tsk. Hayop talaga. Nakakainis na kaya niyang maging dalawang magkaibang tao sa isang iglap. Nakakatakot at nakakamangha nang sabay.'

"Tatawagin ko lang si Miss Yana..." mabilis niyang paalam habang halos takbuhin na ang pintuan palabas upang makalayo rito.

Nang muli silang makapasok sa conference room, hindi pa rin maalis nina Tatiana at Kiara ang tingin kay Inara, lalo na sa bahagyang namumulang mga labi nito.

'Diyos ko, lamunin na lamang sana ako ng lupa!'

Matalim ang tingin ni Tatiana. May bahid ng inggit na kumikislap sa mga mata nito.

'Sinong mag-aakalang ang tahimik na intern na ito ay kayang sumilo ng lalaking tulad ng isang El Davion? Kakaiba rin. Tss.'

"Young Master, I'm Tatiana Graceva, ako ang—"

"Ano'ng pangalan mo?" putol agad ng binata, ngunit hindi man lang nito nilingon si Tatiana.

Nang mapatingin ang lahat sa kaniya, doon nila napansing kay Inara lamang nakatuon ang mga mata nito.

Agad na kinabahan ang dalaga.

'Ano ba naman ito? Kahihinga ko pa lang nang maluwag kanina dahil hindi niya ako kilala, tapos heto na naman tayo. Argh!'

'Baka nabanggit na ni Don Khalif sa kaniya ang pangalan ko? Mabubuko na talaga ako ngayon pa lang!'

Nagsimulang mamawis ang mga palad niya. Sa mga oras na iyon, wala na siyang maisip na paraan upang takasan pa ang tila panunukso ng tadhana.

'Bahala na. If it's a blessing, let it come. If it's a disaster, well, I have nowhere left to run anyway. Ika nga nila, wala namang sekretong hindi nabubunyag. Pero bakit ang aga naman ng sa akin, Lord?'

Huminga siya nang malalim bago sinalubong ang matalim na titig ng lalaki.

"I'm Zandrielle Inara Clemente, Young Master El Davion."