LOGINHello po.
“Maybe, baby. Maybe his heart hurts,” malambing kong tugon. Inayos ko ang kumot niya at muling hinaplos ang kaniyang pisngi. “But listen to Mommy, okay? Whatever happens between Mommy and Daddy, it's not because of you. Okay? We both love you very, very much. Daddy loves his little knight so much. And Mommy loves you more than all the stars in the sky combined. Okay ba 'yon, hm? So don't be sad na. Daddy and Mommy's problems are for grown-ups to fix.”“But I want you to be happy, Mommy,” Niorr pouted, his little fingers playing with the edge of the blanket. “When I was at the playground, other kids have their mommies and daddies together. They fetch them together. They eat ice cream together. Why can't we do that? Why do I have a schedule to see you?”Bawat salita na lumalabas sa bibig niya ay parang pira-pirasong bubog na unti-unting hinihiwa ang puso ko. Iyon ang hirap ng broken family. Iyon ang bigat ng piniling landas.Gusto kong protektahan si Niorr sa mundo, pero hindi ko siya m
Ang byahe pauwi sa bahay ko ay mabilis at tahimik. Nang makapasok kami sa loob, tila nakahinga ako nang maluwag. Iba ang hangin dito.Inilapag ko si Niorr sa sofa at mabilis kong ini-lock ang pinto. Napasandal ako sa pintuan, pumikit nang mariin, at doon ko hinayaan ang isang patak ng luha na kumawala sa aking mga mata.Ang pagod—physical, mental at emotional— ay sabay-sabay na umakyat sa sistema ko.Nalaman na niya. Alam na ni Niro ang totoo.“Mommy?”Mabilis akong napamulat at pinunasan agad ang basa sa aking pisngi. Hinarap ko si Niorr na nakatingala sa akin mula sa sofa, yakap-yakap ang kaniyang paboritong stuffed toy na aso.“Yes, baby? Are you hungry? Gusto mo bang ipag-luto kita ng dinner?” pilit kong pinasigla ang boses ko.Umiling siya. “I'm sleepy na po. Can we just go to bed and read a story?”Lumapit ako at hinagkan ang kaniyang noo. “Of course, my love. Let's wash your face first, go change into your pajamas, and I'll meet you in your room.”Kinailangan kong maghilamos ng
“Fuck the schedule, Sylviea! Fuck that paper!” sigaw niya, dahilan para bahagyang mapatalon si Niorr sa gulat at isiksik ang mukha sa leeg ko.Mabilis kong tinakpan ang tainga ng bata at binigyan ng nakamamatay na tingin si Niro.“Huwag kang sumigaw sa harap ng anak ko, Niro Figarlan. At huwag mong ibasura ang kontratang pareho nating pinirmahan!” bulyaw ko pabalik. “I think, you wanted everything legal, right? That’s why ou hired investigators, kaya alam mo na ngayon ang lahat?! Bakit Niro? Dahil gusto mong hanapan ng butas ang joint custody? Ano, hinanapan mo ba ng butas ang company ko? Na baka galing sa perang sinasabi mong ninakaw ko?”“You wanted to tear me down so you could have sole custody. Ngayon, wala kang nakita? Kaya walang magbabago sa piniramahan natin! Uuwi kami!”Nakita ko ang paglunok ni Niro. Ang sakit na dumaan sa kaniyang mga mata ay totoo.“I was a fool, Viea. I was blinded by my anger. But I know the truth now! Alam ko na ang lahat! Narinig ko ang recording ni Ma
Sylviea’s Point Of ViewTinalikuran ko siya.Wala na akong nilingon. Kahit na rinig na rinig ko ang basag at garalgal na paghikbi ng isang Niro Figarlan mula sa likuran ko, hindi ko hinayaan ang sarili kong lumingon.Bawat hakbang ko papalayo sa kaniya ay parang pagpunit sa mga lumang kadena na limang taon kong kinaladkad. Ang mga kadenang gawa sa sakripisyo, sa takot, at sa isang pag-ibig na halos pumatay sa kaluluwa ko.“Viea... please...”He’s desperate.The ruthless billionare na hindi lumuhod sa kahit na sino, ngayon ay nagmamakaawa.Lumunok ako. Hindi ako pwedeng magpadala lang sa nangyayari.Lumabas ako ng kwarto. Ang mabibigat kong hakbang ay nag-iwan ng nakakabinging katahimikan sa hallway. Pinunasan ko ang mga natirang luha sa aking pisngi gamit ang likod ng aking palad.Inayos ko ang aking buhok at pinilit na itaas ang aking noo.Dumiretso ako sa playroom.Dahan-dahan kong pinihit ang doorknob. Pagbukas ko ng pinto, sumalubong sa akin ang malawak na kwarto na puno ng mga na
“Hindi! Pakinggan mo ako!” sigaw ko. “Gusto kong pakinggan mo lahat ng sakit na dinanas ko! Tiningnan mo ako nang puno ng pandidiri! Inilayo mo sa akin ang anak ko! At ano ang huling sinabi mo sa akin? ‘You stopped being his mother the moment you told me you don’t want him’.”Umigting ang panga ni Niro, mas dumalas ang paglunok, iniyuko niya muli ang kan’yang ulo. “I’m a monster... I’m sorry... I was so blind... I was hurting so much, and I wanted you to hurt too...”“And you did succesffuly!” umiiyak kong sagot, itinutok ang kamay ko sa sarili kong dibdib. “Napatay mo ako noong araw na 'yon, Niro! Pinatay mo ang puso ko nang papirmahin mo ako ng waiver para tanggalan ako ng karapatan bilang ina! Nawala sa akin ang karapatang makita ang unang ngiti niya, ang unang paglakad niya, ang unang pagtawag niya ng ‘Mommy’! Lahat iyon para protektahan kayo!”Hinihingal ako sa tindi ng emosyon. Ang bawat salita ay parang matagal nang nakabaon sa lalamunan ko at ngayon lang tuluyang nakawala.Tum
“Narinig ko yung banta niya... na may gunman siya sa loob ng presinto! Na kapag hindi ka umamin, kapag hindi mo inako ang lahat ng kasalanan niya... he dared to tell you he will fucking kill me!”Napapikit ako nang mariin.God! Is it a recording from the visiting room that time? Pero paano? Sira ang recording ng gabing iyon.Bumalik sa alaala ko ang malamig at nakakakilabot na boses ni Marcus sa loob ng visiting room limang taon na ang nakararaan.Ang panlalamig ng kamay ko hawak ang telepono. Ang sandaling isinuko ko ang buong buhay ko para lang mabuhay ang lalaking nasa harap ko ngayon.“Sylviea... why did you do that,” hagulgol ni Niro, idinidikit ang kaniyang noo sa aking mga tuhod. “Why did you fucking sacrifice yourself? Why did you confess? Bakit hindi mo sinabi sa akin? You know, I can fucking fight him… God! You sacrificed so much for me… while… while…”Hindi niya matapos ang sasabihin niya. Hinigpitan niya ang yakap sa mga binti ko, tila nagmamakaawa na huwag ko siyang iwan.
Habang naglalakad ako sa hallway sa second floor, napansin kong nakapatay ang ilaw sa labas, kaya kitang-kita ko ang manipis na liwanag na nagmumula sa ilalim ng pinto ng kwarto ni Sylviea. Akmang lalagpasan ko na sana ito nang may marinig akong pamilyar na boses mula sa loob. Kumunot ang noo ko
“Bakit mo ba ginagawa ‘to, Veronica?” garalgal kong tanong. “Ano bang kasalanan ko sa’yo? Nandito ka na nga, nakuha mo na ang gusto mo, why making a scene para lang siraan ako kay Niro?” Tumawa siya. Isang matinis at nakakairitang tawa. “Isn’t it obvious? Oh, honey, hanggang nandito ka sa bahay n
“If you’re not gonna do the either of it Sylviea…” lumapit ito sa akin at hinawakan ang kamay ko. “I’ll force the first choice even if you don’t like it.”Napatingin ako sa mga mata ni Aries. Puno ito ng sincerity, na para bang kaya niya talagang gawin. Pero kahit gano’n pa man, hindi ko kayang iwan
“Aries! P-put me down, kaya kong maglakad.” bulong ko, kinakabahan sa pwedeng mangyari. Baka makita na naman ako ni Niro at mas lalong gumulo ang sitwasyon na dapat kong ayusin. “Baka makita tayo ni Niro. A-alam mo naman siya—” “I don’t care,” sagot niya habang nagsisimulang humakbang paakyat sa ha







