LOGINBumukas nang malakas ang pinto, lumikha ng isang malagim na tunog sa loob ng napakalaking opisina.Ang buong kwarto ay gawa sa mamahaling marmol at salamin. Sa gitna, nakatayo sa harap ng malaking bintana na tinatanaw ang buong lungsod, ay si Niorr Figarlan.May hawak itong baso ng whiskey, habang ang kabilang kamay ay nasa bulsa. Sa paligid ng malaking mahogany desk ay nakaupo ang tatlong lalaking abogado, halatang nasa kalagitnaan ng isang maselang diskusyon.Lahat sila ay napatigil at napatingin sa pumasok.Dahan-dahang lumingon si Niorr.Ang kaniyang mga mata ay dumapo kay Vanessa. Sa isang iglap, ang temperatura sa loob ng buong opisina ay tila bumagsak sa zero degrees.Nakilala agad ng bilyonaryo ang babae. Ang dumi na pilit niyang ipinatapon dalawang buwan na ang nakararaan. Ang babaeng nangahas na lasonin siya.Umusok ang ilong ni Niorr. Ang kaniyang panga ay tumigas na parang asero.“Sir, humihingi po kami ng pasensya, nagpumilit po siya—” tarantang pumasok ang mga guwardiya,
Ang main headquarters ng Figarlan Empire ay isang naglalakihang palasyo ng asero at salamin na nakatayo sa gitna ng pinakamayamang distrito ng siyudad.Ang gusaling ito ay simbolo ng yaman at walang hanggang kapangyarihan ni Niorr Figarlan. Ang sinumang tumuntong dito ay awtomatikong kinakain ng kaba at intimidasyon.Ngunit hindi si Vanessa.Pagbaba niya mula sa isang murang taxi, itinaas niya ang kaniyang baba. Suot ang kaniyang itim na blazer at pulang lipstick bilang sandata, naglakad siya papasok ng malaking glass doors ng gusali na parang siya ang nagmamay-ari nito.Ang tunog ng kaniyang takong ay mariin at punong-puno ng kumpiyansa.Sa malawak na lobby, sinalubong siya ng ilang mga nakatinging mata. Ang kaniyang ganda ay matalim, mapanganib.Lumapit siya sa front desk. Ang receptionist, na nakasuot ng perpektong uniporme, ay nag-angat ng tingin.“Do you have an appointment, Ma'am?” propesyonal na tanong ng receptionist.Tinitigan ito ni Vanessa nang malamig. Walang kurap.“I am
Kinabukasan, ang maliit na inuupahang kwarto ay binalot ng nakakabinging katahimikan.Nakaupo si Vanessa sa gilid ng lumang kama, ang kaniyang mga kamay ay mahigpit na nakakuyom sa ibabaw ng kaniyang mga hita.Sa loob ng banyo, nasa kamay ni Charlotte ang tatlong murang pregnancy test na binili niya gamit ang kaniyang huling pera.Isang minuto. Dalawang minuto. Tatlong minuto.Bumukas ang pinto ng banyo.Nakatayo si Charlotte, nanginginig ang buong katawan. Ang kaniyang mga mata ay puno ng luha ng pinaghalong takot at hindi makapaniwalang emosyon.Dahan-dahan siyang naglakad palapit kay Vanessa, hawak ang tatlong puting plastic sticks.“V-Vanessa...” humihikbing usal ni Charlotte, inilapag ang mga pregnancy test sa ibabaw ng kama.Lahat iyon, walang mintis. Dalawang malinaw at pulang linya.Positive.Tinitigan ni Vanessa ang mga marka. Hindi siya umiyak. Hindi siya natakot.Sa halip, isang dahan-dahan, mapanganib, at nakakalokong ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi.Hinawakan niya
Dalawang buwan.Dalawang buwan na ang lumipas mula nang marahas na itapon si Vanessa palabas ng Grand Imperial Hotel na parang isang walang kwentang basura.Sa loob ng animnapung araw na iyon, tila naging isang nabubuhay na bangkay si Vanessa sa loob ng kanilang maliit at mainit na inuupahang apartment.Ang mga pangarap niyang makatakas sa kahirapan, ang mga penthouse, ang mga mamahaling bag—lahat ng iyon ay naging isang mapait na alaalang patuloy na sumusugat sa kaniyang ego araw-araw.Ang init ng lumang electric fan ay hindi sapat upang pawiin ang lagkit ng tag-araw, lalo na't halo-halo ang amoy ng usok mula sa kalsada at ang murang instant noodles na kanilang pinagsasaluhan.Isang mabigat na buntong-hininga ang pinakawalan ni Charlotte habang inilalapag ang dalawang platitong may tig-isang pandesal sa ibabaw ng kanilang maliit na lamesa.Kakasahod niya lamang mula sa kaniyang bagong trabaho bilang isang tagahugas ng pinggan sa isang maliit na karinderya, ngunit halos ubos na agad a
Isang malakas na kalabog ang umalingawngaw sa loob ng isang maliit at madilim na apartment unit nang sipain ni Vanessa ang lumang pinto.“Bwisit!!” sigaw ni Vanessa, ang kaniyang boses ay paos at puno ng galit na hindi niya nailabas kanina.Napasigaw sa gulat si Charlotte, na kanina pa palakad-lakad sa sala habang kinakagat ang kaniyang mga kuko sa sobrang pag-aalala. Nang makita niya ang kalagayan ng kaniyang kaibigan, agad siyang napatakbo papalapit.“Vanessa! Hala, anong nangyari sa 'yo?!” tarantang tanong ni Charlotte, pinagmamasdan ang nagdurugong tuhod ni Vanessa, ang punit na laylayan ng damit nito, at ang mukhang sirang-sira ang make-up.Sa halip na sumagot, nagwala si Vanessa. Pinagpapalo niya ang mga unan sa lumang sofa, inihagis ang isang maliit na vase na basag sa sahig, at paulit-ulit na sinipa ang maliit na lamesa.“Wala! Walang nangyari! Hindi ko nakuha ang pera! Wala akong nakuha kahit isang kusing!” histerikal na sigaw ni Vanessa, humagulgol nang malakas habang napasa
Mabilis at nanginginig ang mga kamay ni Vanessa habang hinuhubad ang polo ni Niorr. Ang mga luha ay patuloy sa pagbagsak sa kaniyang mga pisngi. Ang kaniyang mga plano ng karangyaan at kapangyarihan ay tuluyan nang naglaho, napalitan ng isang malalim na trauma.Agad niyang pinulot ang kaniyang pulang cocktail dress na nasa sahig. Dahil sa pagmamadali, nahihirapan siyang isuot ito nang maayos. Ang kaniyang lingerie ay wasak na kaya wala siyang pagpipilian kundi ang magsuot ng damit na walang panloob.Habang pilit niyang inaayos ang kaniyang sarili, narinig niya ang boses ni Niorr na nakikipag-usap sa kaniyang cellphone, kalmado at punong-puno ng awtoridad.“Send my personal detail to Suite 808. We have trash that needs to be disposed of.”Mas lalong nataranta si Vanessa. Isinuot niya ang kaniyang high heels, halos matumba siya dahil sa panginginig ng kaniyang mga binti na nagpapahiwatig pa rin ng pamamaga mula sa marahas na pakikipagtalik kagabi.Bago pa man siya makarating sa pinto, b
“Hindi 'yan ang kailangan kong gamot,” mababa at mahina niyang sabi.“H-ha? Anong kailangan mo? Kukuha ako ng painkiller—”“Sylviea...” putol niya sa akin. Tinignan ako ng maigi sa mga mata kaya hindi ko mapigilang mapalunok, “This is what I need,”Bago pa ako makasagot, parang bumagal ang takbo ng
Lumubog na ang araw at unti-unti nang binalot ng kulay kahel at lila ang langit.Tapos na kaming mag-swimming ni Lexus, pero dahil sa sobrang kulit nito ay mukhang ayaw pang magpa-awat.Sandaling nagpaalam si Niro para kumuha ng maiinom namin sa bar area ng resort. Naiwan ako sa isang sunbed habang
“Pack those bikinis, Sylviea.” malalim niyang saad at nakapamulsaang tumalikod.Parang wala sa sarili kong naigalaw ang darili ko habang ang mga mata ko ay nakapako sa malapad niyang likod na naglalakad palayo.Hinaplos ko ang noo ko, did he kiss my forehead?Nanatili akong nakatayo sa gitna ng kwar
“Y-yes…” halos utal kong saad.Dahan-dahan niyang inalis ang kaniyang hinlalaki sa gilid ng labi ko, pero ang mga mata niya ay nanatiling nakapako sa akin. Parang hinihigop nito ang buong pagkatao ko, at hindi ako makagalaw. Bakit ganito siya? Ilang linggo palang ang nakakalipas nang halos isump







