CHAPTER 9

"Tatlong araw na wala 'yong costumer mo ah?"

Napalingon ako kay Charlotte nang lingunin niya ako.

Tatlong araw ng hindi pumupunta si Esti.

Hindi ko alam kung bakit.

Nagbalikan na siguro sila ng ex niya.

Napabuntong-hininga naman ako na napayuko. Hindi ko alam kung hanggang kailan ako tatanggi sa mga lalaking 'to. Paniguradong mapapagalitan ako ni Boss M. kapag nalaman niya 'tong ginagawa ko. Buti na lang at hindi makukulit ang mga customer dito at hindi ako pinipilit. Nakakatanggap lang ako ng mga masasamang tingin at masasamang salita pero kaya kong hindi pansinin 'yon 'wag lang nila kong magalaw.

Tumulong ako sa mga nagseserve ng pagkain at alak. Hindi kasi nauubusan ng costumer dito at halos puro mayayaman.

Nililibot ko ang paningin ko habang dala-dala ang mga pagkain para sa table 12, nagbabakasali na dumating siya.

Napailing naman ako. Bakit ko ba siya hinahanap? Ano ba ang gusto kong mangyari?

Inilapag ko ang pagkain sa table 12 at bumalik para ibalik yong tray.

"Bakit nagseserve ka?" tanong sa akin ng bartender ni Boss M. Sa tingin ko ay nasa 30+ na siya.

Napakurap-kurap naman ako tsaka napalunok. "A-Ah. A-Ayaw ko sa ganong trabaho," sabi ko na nilingon pa ang mga kasamahan ko.

Napatitig naman siya sa akin habang nagtitimpla ng alak tsaka napalingon sa mga kasamahan ko bago nilibot ang paningin. "Pasalamat ka wala sa Boss M. at ang baklang aliparot niya," sabi niya na ikinalingon ko. "Malalagot ka kapag nalaman niya 'yan," sabi niya sa akin na umiiling-iling pa. "Sige na!" sabi niya na inabot sa akin ang bagong tray. "Table 21."

Napatango naman ako bago mabilis na kumilos.

Kinabahan ako ron ah!

Buti na lang at wala si Boss M. at nakakatakas ako sa trabaho ko.

Nakailang table rin ang napaghatiran ko ng pagkain at alak. Nakakapagod nga talaga ang trabahong ito pero mas marangal at mas malinis kaysa sa napuntahan ko.

Pabalik na sana ako nang natigilan ako ng may humawak sa braso ko. Walang ibang sumagi sa isip ko kundi si Esti. Nang paglingon ko ay muli akong kinabahan.

Hindi si Esti...

"Nice to see you again lady," sabi nong lalaking humawak din sa akin dati.

Napalunok ako at mahigpit na napahawak sa tray. Kinakabahan nanaman ako dahil paniguradong hindi na ako makakatakas sa isang 'to. Siya 'yong dati. Sana katulad din ng dati.

Sumingit ka Esti. Ayaw ko sa lalaking 'to.

"Wala ka ng takas ngayon," sabi niya habang hinila ang braso ko.

"A-Ayaw ko!" pagpupumiglas ko pero masyado siyang malakas.

Kahit naririnig at nakikita ng mga tao ay wala silang pakialam dahil base sa suot ko, alam nila kung ano ako rito.

"Sumama ka na lang," sabi niya at malakas akong hinila.

Nakita ako ng barista at kahit nakita ko ang pagtataka sa mukha niya at parang gusto niya akong tulungan ay wala siyang magawa dahil dito naman talaga dapat ako.

Tinulak niya ako papasok ng kwarto dahilan para dumaungdong ang kaba sa dibdib ko. Sinara niya ang pinto at dahilan para mapaatras ako. Mabilis niyang inaalis ang mga accessories sa katawan niya kasunod ang suot niyang sinturon.

Sunod-sunod ang paglunok ko at halos banggitin ko na ang lahat ng santo para lang makatakas ako sa oras na 'to. Nagsimula na ring mangilid ang luha ko sa takot at kaba.

Mabilis siyang lumapit sa akin at walang kahirap-hirap niya akong natulak pahiga ng kama.

"W-Wag," pagmamakaawa ako pero para siyang bingi at hindi 'yon naririnig.

Agresibo niyang hinahalik-halikan ang leeg ko at pilit naman akong nagpupumiglas habang umiiyak.

"Lumayo ka sa 'kin!" uniiyak na sigaw ko habang pilit siyang tinutulak pero masyado siyang malakas at pinanghihina ako ng ginagawa niya, malayo sa pakiramdam kk kay Esti.

Pilit kong nilalayo ang katawan ko sa kaniya pero masyado siyang malakas. Ibinuka niya ang binti ko at pumwesto siya sa gitna ko para hindi ako makakilos habang kinakagat niya ang leeg ko pababa sa dibdib ko. Wala akong nagawa kundi ang umiyak at magmakaawa sa kaniya.

"Please, ayaw ko!" pagmamakaawa ko sa kaniya na nanghihina na.

Lalong dumaungdong ang kaba sa dibdib ko ng lumayo siya akin at maghubad ng hubarin ang suot niyang pantalon. Naiwan ang boxer niya pero kitang-kita ko kung gaano katigas ang alaga niya sa loob ng boxer na suot niya. Hinubad niya ang suot niyang pangtaas at muling lumapit sa akin. Mabilis akong napaupo at umatras.

"'W-Wag! 'Wag," pagmamakaawa ko.

Mahina lang siyang tumawa at hinila ang paa ko dahilan para mapahiga ako. Mabilis siyang pumatong at pumwesto sa gitna ko. Walang-awa niya akong hinalik-halikan sa leeg pababa sa aking dibdib. Nararamdaman ko na rin na gumagapang ang kaniyang palad sa bewang ko pababa sa pinakamaselang bahaginng katawan ko.

Mabilis siyang bumangon para alisin ang pambaba ko. Hinawakan ko ang kamay niya at pinipigilan siya sa binabalak niya.

"'W-Wag," sabi ko habang umiiyak, nagmamakaawa sa kaniya.

"Bayaran ka rito!n'Wag kang mag-inarte!" sigaw niya sa akin at malakas niyang hinawi ang kamay ko.

Hawak niya na sana ang pambaba ko pero sabay kaming nagulat nang may padabog pumasok sa kwarto. Si Esti. Malakas nitong sinuntok sa mukha ang lalaki at inalalayan akong tumayo.

Pinunasan niya ang luha ko at binalot ng jacket niya. Nakita ko kung paano magtiim-bagang ang lalaki at sinuot ang kaniyang pantalon.

Nasilip ko na nasa labas si Buldog kasama si Boss M. na parang may pag-aalalinlangan sa mga mukha.

"I told you Mr. Aquinas," sabi ni Esti. "What's mine is mine," mariing sabi niya.

M-Magkakilala sila?

Umangat naman ang gilid ng labi nong lalaki. "You're still territorial Mr. Fontaime," sabi niya habang sinusuot ang pangtaas. "Not all the things will lay on your hand. Be thanks this time, I have a reputation on my hand. Hindi ko sasayangin ang dugo ko sa 'yo," sabi nito tsaka inaayos ang sinturon. Natuon ang tingin niya sa akin tsaka ngumiti. "I guess you have a high standard," sabi niya kay Esti tsaka natawa. "You already know how to settle for less," mariing sabi nito habang nasa akin ang tingin. "Hindi na ako magtataka kung bakit bumaba rin ang tingin sa 'yo ng Dad mo," sabi nito tsaka nakakainsultong tumawa.

Napayuko naman ako at napalunok. Hindi ko man sila kilala personally pero bakit parang ang lalim ng ugnayan nila?

"Masyado namang mataas ang tingin mo sa sa sarili mo," sabi ni Esti habang masamang nakatingin sa kaniya. "I don't need to waste my time talking for a nonsense. Don't you ever try again to steal what's mine. Baka makalimutan kong pinsan kita."

Hinila ako ni Esti palabas nang hindi pinapansin sina Buldog at Boss M. Nagulat ako nang makita sina tito Ricardo at tita Beta.

Lagot.

"T-Tita... T-Tito..." Natigilan din si Esti nang marinig niya 'yon. Napalingon din siya.

"C-Crystal. A-Anong ginagawa mo rito? Dito ka nagtatrabaho?" tanong sa akin ni tito na inusisa ang buong suot ko.

Napalingon din ako sa suot ko. Alam na nila dahil nakikita nila mga kasamahan ko. Napalunok ako at napayaka.

Inalis ni Esti ang kamay niya sa akin at lumayo ng konti para bigyan ako ng privacy. Napalingon ako sa kaniya at tanging tango lang ang naisagot niya. Nilingon ko si tito na kitang-kita ko ang pag-aalala sa mga mata habang galit naman si tita.

Ano pa nga ba ang aasahan ko?

"Uwi na tayo anak, hindi ka bagay dito," sabi ni Tito na hahawakan sana ang kamay ko pero pinigilan siya ni tita.

"Hindi. Ayaw kong magpatira ng p****k sa tirahan ko at baka mahawa pa ang mga anak mo," sabi ni tita habang masama ang tingin sa akin. Nagsimula nanamang magbagsakan ang luha ko. "Napakaduming babae mo Crystal. Lalo mo lang pinatunayan na wala kang kwentang babae."

"Can you please lower your voice. Pinapahiya niyo siya sa maraming tao," sabi ni Esti na nasa tabi ko na.

Nanatili akong nakayuko habang umiiyak. Hindi ko na rin kasi kayang sumagot. Hindi ko na kailangan patunayan ang sarili ko dahil nakikita naman nila kung ano na 'ko ngayon.

"Umuwi na tayo," sabi ni tita kay tito.

Nilingon ko si tito at kitang-kita ko na parang maiiyak na siya. Hindi siya nagpahila kay tita at nakatingin lang siya sa akin.

Sorry tito dahil nadissapoint kita.

"Go ahead sir," sabi ni Esti kay tito na ikinalingon niya. "I'll take care of her," sabi ni Esti na hinawakan pa ang braso ko.

"Ingatan mo siya," sabi ni tito tsaka nilingon ako. "Mag-iingat ka palagi, 'wag mo pa rin pababayaan ang sarili mo rito." sabi ni tito. Nilingon niya sa tita pero wala na ito sa paligid, lumabas na. "Bibisitahin kita ah," sabi niya sa akin dahilan para lalo akong maiyak.

Tumalikod na siya para maglakad palayo. Nilingon niya pa ako bago tuluyang umalis.

Hinila ako ni Esti sa kung saan. Hindi nahinto ang pag-iyak ko hanggang sa napunta kami sa parking lot. Hinayaan niya lang akong umiyak nang umiyak. Nakaupo kami sa gilid habang siya naman ay nakatingin lang sa akin, hinahayaang ilabas ko lahat ng iyak ko.

"So unlucky," sabi niya dahilan pa mapalingon ako sa kaniya. "Palagi ka na lang umiiyak kapag nakikita ko," sabi niya tsaka muli akong inabutan ng panyo.

Pinunasan ko ang luha ko at huminahon ng kaunti. "Sorry," sabi ko sa kaniya.

"I hate seeing you crying," sabi niya na napasinghal pa. "You don't deserve to cry since the fact that yu have a sunshine smile."

Napalunok ako tsaka yumuko. Pakiramdam ko ay namumula ng sobra ng mata ko. Namamaga na sa sobrang pag-iyak.

"How can I help you?" tanong niya na ikinalingon ko.

Pakiramdam ko ay nangilid nanaman ang mga luha sa mata ko. Nakatingin siya sa akin, naghihintay ng sagot ko. Nagsisimula nanamang magbagsakan ang luha ko.

"You want to leave this place?" tanong niya sa akin. Para akong batang marahang tumango habang umiiyak.

"Ayaw ko rito," sabi ko sa kaniya habang umiiyak. "Hindi ito ang pangarap ko." Yumuko ako para punasan ang luha ko at muling lumingon sa kaniya. "Buy me, Mr. Fontaime." Natigilan siya sa sinabi ko. "Please..."