บทที่ 1 ติดกับ 2

“คราวนี้ล่ะ เดือนนี้ฉันต้องได้งาน สาธุๆ”

กาโตะยกมือไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์รอบบ้านเพราะอยากได้งานเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ เสียที แม้ว่ามรดกที่พ่อทิ้งไว้ให้จะช่วยให้ทุกคนในบ้านมีกินมีใช้โดยไม่ต้องลำบากนัก แต่เขาก็อยากจะใช้ความรู้ที่เรียนมาให้เป็นประโยชน์มากกว่า กาโตะเก็บแว่นลงกล่อง เก็บมันไว้อย่างดีเพื่อใช้ใส่เวลาไปข้างนอกบ้าน ที่จริงแล้วเขาไม่ได้สายตาสั้นหรอก แต่แว่นหนาเตอะนั้นทำให้พวกหื่นๆ ไม่สนใจเขาได้ดีพอๆ กับเสื้อผ้าเชยเหมือนลุงแก่หงำเหงือกด้วย แต่นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดในการป้องกันตัวเองจากพวกชอบลวนลาม

ใช่แล้ว... พวกผู้ชายไว้ใจไม่ได้

ถ้าถามถึงแฟน กาโตะอยู่โรงเรียนชายล้วนมาตลอด พอเข้าเรียนมหาวิทยาลัยก็พอมีเพื่อนผู้หญิง แต่ก็นับคนได้ คนที่บ้านก็มีแต่ผู้หญิง ดังนั้นการมีแฟนจึงเป็นอะไรที่เขาไม่เคยรู้จัก มีครั้งหนึ่งที่มีรุ่นพี่สุดหล่อปีสี่มาจีบ เขาจู่โจมด้วยการดึงตัวกาโตะไปกอดแล้วขโมยหอมแก้ม ทำเอาเขาหวาดระแวงผู้ชายไปเลย บางคนเดินตาม บางคนก็แอบถ่ายรูป และที่คนขวัญอ่อนสุดๆ อย่างเขาอยากจะร้องไห้เลยก็คือใครก็ไม่รู้ส่งดอกกุหลาบมาให้ทุกชั่วโมง นานวันเข้าก็กลายเป็นกลัว

“บ้านตระกูลพรหมเทพ?”

แม่เลิกคิ้วถามขณะร่วมวงมื้อเที่ยง สีหน้าไม่ค่อยดีเลยเมื่อลูกชายบอกว่าจะไปสมัครงานที่นั่น แม่มักจะกังวลสารพัดและทำให้เขาปอดได้ชะงักทุกครั้ง “ที่นั่นน่ากลัวนะ มีแต่คนใจร้าย โตะจะไปจริงๆ เหรอ?” นั่นไง... ถามย้ำให้กลัวอีก

“ใช่ครับแม่ โตะว่าจะลองสมัครดู บางทีเขาอาจจะจ้างให้โตะดูแลผู้สูงอายุ ได้ยินว่าคุณท่านบ้านนั้นก็อายุแปดสิบแล้วนี่ครับ” กาโตะวางจานไข่ดาวลงบนโต๊ะ แน่นอนว่าขอบไข่ดาวไหม้เกรียมตามสไตล์หนุ่มเฉื่อย แค่ทอดไข่ยังทำไหม้

“บ้านหลังนั้นก็อยู่ไม่ไกลด้วย ถ้าเจ้านายใจดี โตะอาจจะขอกลับมานอนที่บ้านเป็นเพื่อนยายนะครับ”

ในโฆษณาบอกสถานที่ทำงานไว้ บ้านพรหมเทพอยู่ถัดไปสองซอยไม่ไกลจากบ้านของเขาเลย ถ้าได้งานนี้กาโตะตั้งใจว่าจะปั่นจักรยานไปกลับบ้านได้สบายๆ แจ๋วจริงๆ เขาตัวผอมบางแรงน้อยแถมสูงโย่งจนเพื่อนล้อก็จริง แต่พอลองวาดภาพตัวเองฝึกการเคลื่อนไหวให้ผู้ป่วยในบ้านพรหมเทพ เขาก็มีความหวัง บางทีข้างในกำแพงสูงสามเมตรนั่นอาจจะมีคนป่วยสูงอายุหลายคนถึงต้องจ้างนักกายภาพบำบัดโดยเฉพาะ บ้านหลังนั้นใหญ่โตที่สุดในละแวกแถวนี้ เขาคยจูงจักรยานผ่านแนวกำแพงสีขาวงาช้างตั้งสิบนาทีก็ยังไม่พ้นเลย เรียกได้ว่าเป็นในตำนานในแถบนี้มาตั้งแต่ฉันจำความได้แล้ว

“อะไรนะ? บ้านพรหมเทพนั่นน่ะเหรอ ถ้าหลานเข้าไปข้างในนั้น ยายจะได้เห็นหน้าหลานอีกไหมเนี่ย”

“นั่นสิ มันเสี่ยงนะลูก ใครๆ ก็รู้กันทั่วว่าพวกพรหมเทพร้ายกาจจะตาย วันก่อนตะเพิดนางพยาบาลออกมาตอนแดดเปรี้ยงๆ แบบนี้เลย คนในหมู่บ้านสงสารเลยพาไปส่งหน้าปากซอย ไม่อย่างนั้นเดินเลียบรั้วพรหมเทพทั้งวันก็ไม่ถึงถนนใหญ่ หน้าตาคนในบ้านนั้นแต่ละคนน่ากลัวอย่างกับยักษ์ จำไม่ได้เหรอว่าตอนเด็กๆ โตะเคยปั่นจักรยานล้มที่หน้าประตูรั้ว เขายังไล่ให้ไปร้องไห้ที่อื่นหน้าตาเฉย”

แม่ก็ขู่ ยายก็ทำท่าเอานิ้วปาดคอ ไอ้โตะก็ตัวแค่นี้เลยทำหน้าบอกไม่ถูก แต่เขาก็ดื้อยกหูโทรศัพท์ติดต่อไปจนได้ ใจเต้นตุ๊มต่อมขณะรอให้อีกฝ่ายรับสาย คนที่คุยกับเขาเป็นผู้หญิง น้ำเสียงน่าจะอายุคราวแม่ พอคุยไปคุยมาเกี่ยวกับรายละเอียดงานที่จะต้องทำ แล้วก็วนมาถึงเรื่องสำคัญนั่นคือเรื่องเงิน ปลายสายก็แหววเสียงแปร๋นทันทีจนเขาต้องยกโทรศัพท์ออกจากหู

 “อายุก็เพิ่งยี่สิบเอ็ด คิดว่าจะได้ถึงสี่หมื่นจริงๆ เหรอ เวลาที่คนมาสมัครงาน เขาก็ต้องคิดถึงประสบการณ์ก่อนเงินอยู่แล้ว”

อ่ะจ้า... โตะเซ็ง แต่ก็ตอบอย่างสุภาพ

“แล้วเวลาทำงานล่ะครับ ไม่ทราบว่า...”

“อะไรกัน นี่ยังกล้าถามเวลาทำงานอีกเหรอ ฉันน่ะชอบคนที่ทำงานทุ่มเทเต็มที่ เด็กสมัยนี้เอะอะก็คิดแต่เรื่องเงินเรื่องเวลา เงินเดือนน่ะจะกี่หมื่นก็มีจ่าย จะจ่ายสี่หมื่นมาให้เธอนั่งเฉยๆ ก็ยังได้ แล้วหน้าที่ดูแลคุณท่านน่ะ เธอเก่งพอจะได้สี่หมื่นรึเปล่าล่ะ” น้ำเสียงป้าเหวี่ยงวีนสุดฤทธิ์ หนำซ้ำยังสะใจที่ได้จิกกัดเด็กอีกต่างหาก

“ถ้าไม่มั่นใจคงไม่กล้าโทรหรอกครับ แล้วก็ข้อมูลเรื่องเงินและเวลาทำงานเป็นเรื่องพื้นฐานที่นายจ้างต้องแจ้งให้ชัดเจนนะครับ ถ้าความต้องการไม่ตรงกัน ทั้งคุณทั้งผมจะได้ไม่เสียเวลา ถูกไหมล่ะครับ” กาโตะยิ้มหวาน นี่ถ้ายืนคุยกันตรงหน้า พ่อจะข่วนเล็บใส่หน้าเข้าให้ อีกฝ่ายเลยเงียบไปอึดใจ แต่เขาได้ยินเสียงฮึดฮัด

“ทำงานเวลาตั้งแต่เจ้านายตื่นจนกระทั่งเจ้านายเข้านอน วันจันทร์ถึงเสาร์ หยุดวันอาทิตย์ เธอสะดวกจะมาสัมภาษณ์ตอนนี้ไหมล่ะ ต้องภายในบ่ายสามโมงนี้เท่านั้นน่ะ เพราะว่าฉันจะไปข้างนอก ถ้ามาไม่ทัน แกก็ไม่ต้องมาอีกเลย”

เสียงแหลมสูงสะบัดมาตามสาย อื้อหือ ไม่รู้ว่าทำต่อมสุภาพหลุดหายไปตอนไหน ถึงได้ทั้งจิกทั้งเหวี่ยงแบบนี้ แต่เพื่องาน มีงานก็มีเงิน มีเงินก็มีความสุข กาโตะจึงเหลือบดูนาฬิกา

ตายล่ะหว่า... อีกครึ่งชั่วโมงก็จะบ่ายสาม บ้านของตระกูลพรหมเทพอยู่ห่างตั้งสองซอย เขาจะปั่นจักรยานทันไหม และปัญหาคือถ้าเขาเห็นว่าคนที่มาขอสมัครงานปั่นจักรยานแบบนี้ จะยิ่งดูถูกรึเปล่าก็ไม่รู้

“แต่งตัวมาให้เรียบร้อยด้วยล่ะ บ้านพรหมเทพไม่ต้อนรับพวกแต่งตัวไร้รสนิยม หวังว่าแกคงจะมีดีอย่างที่ฉันคิดนะ” น้ำเสียงป้าเจ้ายศเจ้าขั้นประสาทแดกสุด

โห่... ป้าลืมกินยาแน่เลย ถึงได้ป้าแบบนี้ กาโตะมารู้ทีหลังว่าคนที่คุยด้วยคือแม่บ้านที่ชื่อป้าสมร ถือเป็นมือขวาและเป็นหูเป็นตาให้คุณหญิงปภาดาจนใครๆ ต่างก็เรียกสมรว่า “ป้าทีวีพูล” เพราะรู้ลึกรู้ดี สอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านไปทั่ว ปากจัดแล้วก็เรื่องมากเป็นที่หนึ่งจนไม่มีใครอยากยุ่งด้วย และป้าสมรก็เป็นคนที่มาเปิดประตูรับเขาเข้าไปด้านในรั้วสีขาวน่าพิศวงนั่นเอง