บทที่ 3 คุณชายพีรเทพ 3

“ความเสียหาย? อะไรเสียหายครับ แล้วผมเกี่ยวอะไรด้วย” กาโตะสงสัยจนไม่สงสัยแล้วว่าเขาพูดถึงอะไรกันแน่? ไอ้โตะคนนี้ทำเรื่องอะไรไว้ตอนไหน ทำไมต้องชดใช้หนี้สิบสามล้านที่ไม่ได้ก่อ แล้วความเสียหายที่เขาย้ำนักหนาคืออะไร?! หน้าของกาโตะฉงนฉงายจนคิ้วยับย่นมาชนกันแล้ว อิงฟ้าเบะปากใส่พลางออดอ้อนออเซาะนายนั่นเต็มที่

“อิงขอไปด้วยสิคะ อิงจะเป็นเด็กดี ช่วยงานพี่พีทุกอย่างเลย”

“งั้นก็ถามกาโตะดูสิว่าอยากให้เธอไปด้วยรึเปล่า?”

“ตะ...ตามใจคุณอิงฟ้าเถอะครับ”

กาโตะเหลือบตาดูรอบโต๊ะและได้ข้อสรุปว่านางฟ้าผู้แสนอ่อนโยนมักจะมีลูกเป็นปีศาจ เพราะตลอดเวลาที่คุณหญิงปภาดาพูดคุยกับเขาอย่างอารี สายตาน่ากลัวระคนกระหายใคร่รู้ของเจ้านายคนใหม่ก็จับจ้องเขาทุกอิริยาบถ ไม่นับรวมสายตาแดงก่ำของยัยซาตานที่จ้องจะกินเลือดกินเนื้อเขาด้วย หล่อนหาเรื่องกาโตะตลอดมื้อเย็น โชคดีที่เขาเคยได้รับการอบรมเรื่องการใช้มีดและส้อมมาก่อน มื้ออาหารแบบฝรั่งเศสจึงจบลงได้สวยงาม อิงฟ้าจึงหยิบยกเรื่องฐานะ เงินทอง การศึกษาแล้วก็ความเป็นคุณหนูดาราขึ้นมาข่มแทน แต่กาโตะทำหูทวนลม ไม่สนใจ เชิญประสาทแดกไปคนเดียวเถอะจ้า

“นี่! ไปหยิบโค้กในตู้เย็นให้ฉันหน่อยสิ เทน้ำแข็งมาด้วยนะ กลับมาแล้วก็ถือกระเป๋าตามฉันกับพี่พีไปด้วย”

อิงฟ้าพูดขึ้นมาลอยๆ แต่ป้าทีวีพูลยืนเฉย เป็นอันเข้าใจว่ายัยซาตานพูดกับใคร กาโตะพยายามทำตัวให้เงียบมากแค่ไหน ยัยอิงฟ้าก็พยายามกดเจ้าแว่นให้อยู่ในฐานะคนรับใช้มากขึ้นเท่านั้น กาโตะยอมลุกไปตามคำสั่งเพราะเห็นแก่มารยาท เดินไปหยิบน้ำอัดลมที่คุณหนูเทวดาต้องการที่ห้องครัวซึ่งอยู่ถัดจากห้องอาหาร แต่ไม่รู้ว่านายพีรเทพถอยเก้าอี้ครูดไปข้างหลังเป็นทางยาวและตามออกมาด้วย

“คุณพีไม่จำเป็นต้องตามผมมาก็ได้นะครับ”

กาโตะขยับแว่นให้เข้าที่จนมั่นใจว่าเขาต้องเบื่อที่จะสนใจเขาในไม่ช้า เมื่อใช้ความพยายามในการงัดบานประตูตู้เย็นขนาดยัดศพคนเข้าไปได้ กาโตะก็หยิบโค้กขวดใหญ่แล้วก็ตักน้ำแข็งใส่แก้ววางลงบนถาด แค่นี้เขาก็เหมือนเด็กเสิร์ฟเต็มตัวแล้ว “นี่ไง... โค้ก ส่วนนั่นเป๊ปซี่ ผมไม่เงอะงะหยิบผิดหรอกครับ”

“ฉันไม่ได้สนใจเรื่องนั้น ก็แค่มีวิธีไล่ยัยปลาหมึกนั่นกลับไปได้ สนใจร่วมมือด้วยกันไหมล่ะ?”

“ทำยังไงล่ะ?”

กาโตะขำพรืด นึกภาพออกตามเลยว่าอิงฟ้าเกาะติดแขนของพีรเทพแน่นกว่าปลาหมึกทากาว สีหน้าของเขาถึงได้รำคาญปนหงุดหงิดตลอดเวลาแบบนั้น มือใหญ่ๆ คว้าขวดโค้กเย็นเจี๊ยบไปจากถาด จากนั้นก็เขย่าๆๆ เขย่าสุดแรงเกิดแล้ววางคืนที่เดิม ทำเอากาโตะเลิกคิ้วสงสัย

แล้วก็ได้คำตอบเมื่อโค้กพ่นพรวดเป็นฟองฟู่สูงถึงเพดานทันทีที่อิงฟ้าเปิดขวด โค้กเหนียวเหนอะสาดกระจายเต็มหน้า ไหลย้อยไปตามเสื้อผ้าจนดูไม่จืด ส่วนป้าสมรเองก็รับเคราะห์เปรอะเปื้อนไปด้วยไม่มีข้อยกเว้น อิงฟ้ากรี๊ดลั่นเหมือนถูกผีเข้าสิง ส่วนกาโตะยังอึ้งรับประทานอยู่

ตายห่าล่ะ ข้าวของเฟอร์นิเจอร์แพงๆ ของคุณหญิงเลอะเทอะหมดแล้ว

เข่าทั้งสองข้างของกาโตะเซทรุดทันที ขายหน้าจนแทบจะตีลังกาม้วนหน้าออกไปจากบ้านตระกูลพรหมเทพ เพราะยังไม่ทันเริ่มงานเลยแท้แท้ ไอ้แว่นเงอะงะอย่างเขาก็สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นเสียแล้ว รู้ตัวทันทีว่าจากนี้ไปยัยซาตานจะหันมาเอ็นดูเขาอย่างถึงลูกถึงคนมากกว่าเดิมชัวร์

แกจะไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุขแน่... ริมฝีปากของอิงฟ้าขยับ ส่งข้อความขู่อาฆาตข้ามโต๊ะขณะคุณหญิงปภาดาเข้ามาช่วยเช็ดคราบโค้ก กาโตะเองก็เข้าไปช่วยและพร่ำขอโทษขอโพย แต่อิงฟ้าสะบัดตัวอย่างขึงโกรธ และแล้วนายพีรเทพก็เดินกลับเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น กาโตะกุมขมับทันทีโดยไม่รู้สาเหตุ ไม่สิ... สาเหตุก็ยืนตัวเป็นๆ อยู่ตรงหน้าแล้วนี่ไง ไอ้เวร 

“อ้าว! แย่จัง เจ้าแว่นซุ่มซ่ามอีกแล้วงั้นเหรอ แบบนี้ก็แสดงว่าเหลือเราไปด้วยกันแค่สองคนน่ะสิ ไปซ่อมจากัวร์กันเถอะ”

ใครไปก็บ้าแล้ว… กาโตะพยายามขัดขืนด้วยการเกาะโต๊ะไว้แน่น แต่ก็ต้องแพ้แรง เขาลากหนุ่มแว่นจนกลิ้งหลุนๆ เหมือนลูกขนุน แถมสายตาของยัยบาร์บี้นี่สิ... หล่อนโกรธจนตาแดงก่ำเลย คนที่รับกรรมก็คงไม่พ้นเขาอีกตามเคย เมื่อเห็นว่ากาโตะชักช้าเดินอืดอาด ท่อนแขนแข็งแรงจึงรวบเอวแล้วหิ้วไปที่โรงซ่อมรถทั้งแบบนั้นเลย

นาทีนั้นกาโตะนึกถึงคำเตือนของแม่และยายได้ เบื้องหลังกำแพงสีขาวที่เขาอยากรู้อยากเห็น แท้จริงแล้วมีจอมปีศาจทำรังอยู่ในนี้จริงๆ ด้วย

แม่จ๋า... ยายจ๋า... หนูลาก่อน