บทที่ 2 สมัครงาน 6

“อยากได้สิ! แล้วก็ต้องเป็นเจ้าคนเดียวเท่านั้นด้วย”

เสียงทุ้มห้าวดังขึ้นจากข้างหลัง ท่วงท่าของเขาขณะย่างเท้าเข้ามาเหมือนสิงโตที่กำลังบาดเจ็บ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มข้นดูเจิดจ้าขึ้นเมื่อสบตากาโตะ เปลือกนอกผู้ชายคนนี้ดูเป็นสุภาพบุรุษ มีรอยยิ้มน่ารักและทำให้ผู้หญิงอายุเกินสิบห้าหน้าแดงได้ทั้งที่เขายืนอยู่เฉยๆ แต่แท้จริงแล้วเป็นแค่ฉากหน้าที่ปีศาจร้ายคนนี้ซุกซ่อนความดิบเถื่อนไว้

กาโตะเซถอยขณะได้กลิ่นหอมอะไรบางอย่าง มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมราคาแพง แล้วก็ไม่ใช่กลิ่นหอมจากดอกไม้ที่ตกแต่งอยู่ในห้อง แต่เป็นกลิ่นของเขาเอง กลิ่นผู้ชาย!

ประสบการณ์ตอนที่โดนรุ่นพี่ลวนลามก็ย้อนกลับมาทันที อ๊าก... น่ากลัว ความร้อนวูบวาบในร่างกายตื่นขึ้นในฉับพลัน แต่บอกไม่ถูกว่ากาโตะกลัวเขาเหมือนอย่างที่กลัวผู้ชายทุกคน หรือว่าอยากจะเข้าไปซุกตัวในอ้อมแขนแข็งแรงนั่นกันแน่ ดูจากเหงื่อพร่างพราวกับกล้ามเนื้อสวยงามเพียงปราดเดียว กาโตะก็รู้ทันทีว่าเขาเพิ่งกลับมาจากห้องออกกำลังกาย

“ค...คุณไม่ควรออกกำลังกายหนักในช่วงนี้นะครับ”

“ก็มันน่าเบื่อ ไม่มีอะไรทำนี่ ขับรถก็ไม่ได้ ปาร์ตี้ก็อดไป คิดว่าเป็นเพราะใครกันล่ะ?” เขาทำราวกับว่าเป็นความผิดของกาโตะที่ทำให้เขาขาหัก “นายเริ่มงานวันนี้ได้เลย ฉันกำลังจะอาบน้ำล้างเหงื่อพอดี ไปช่วยหน่อยสิ”

“หะ...หา?”

ไอร้อนจากร่างกายของเขายังคงระอุจนกาโตะสัมผัสได้ หนวดเคราที่ไม่ได้โกนหลายวันทำให้ใบหน้าของเขาน่ากลัว เขาใส่แค่เสื้อคลุมอาบน้ำตัวยาว ผูกเชือกที่เอว เฝือกอ่อนที่ขาทำให้เขาดูอ่อนแอ แต่กาโตะคิดผิด เพราะพริบตาเดียวร่างสูงใหญ่กำยำนั้นก็ก้าวเข้ามาประชิด เขาเคลื่อนไหวได้เร็วและเงียบกริบมากทั้งๆ ที่ต้องใช้ไม้ค้ำ

“สามสี่เดือนมานี้ฉันตามหาเสียแทบแย่ ในที่สุดก็โผล่มาจนได้นะเจ้าแว่นจักรยานสีชมพู”

คุณชายพูดจบก็ล๊อกคอ ทำท่าจะลากไอ้โตะเข้าไปช่วยอาบน้ำให้จริงๆ แต่ยังโชคดีเขาจิกเล็บตีนยึดพรมไว้เหนียวแน่นเหมือนตุ๊กแก

“ค...คุณรู้ได้ยังไงว่าผมมีจักรยานสีชมพู”

“แน่นอน ฉันรู้อยู่แล้ว และก็รู้ด้วยว่านายชอบกินสเลอร์ปี้ตอนดึกๆ ดูดเสียงดังจ๊วบๆๆ ไอ้แว่นอ้วนเอ๊ย”

ขนาดแม่กับยายยังไม่รู้เลยว่าเขาชอบดูดสเลอร์ปี้ดังจ๊วบๆ กาโตะรู้สึกหลอนที่ถูกผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาคนนี้รู้นิสัยเสียส่วนตัว มันทำให้นึกถึงประสบการณ์แย่ๆ ตอนถูกรุ่นพี่โรคจิตตามจีบ

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เชยคางกาโตะขึ้น ในสายตาคนอื่นดูแล้วเหมือนเขากำลังจะจูบ แต่ที่จริงมือแกร่งบีบคางกาโตะแน่นจนเจ็บต่างหาก สายตาดุๆ จับจ้องเหยื่อตาไม่กะพริบ มุมปากแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม ยิ่งเห็นเจ้าแว่นตาเหลือกโปนเพราะความกลัว เขาก็ยิ่งสนุก ช่วงเวลาน่าเบื่อเพราะต้องอยู่นิ่งๆ ระหว่างพักฟื้นร่างกายจบลงแล้วเมื่อเขาเจอเหยื่อที่น่าแกล้งที่สุดในโลก