บทที่ 2 สมัครงาน 7

“พี อย่าทำตัวเสียมารยาทกับหนูกาโตะนะ เขาเป็นแขกของแม่และก็กำลังจะกลับแล้ว” คุณหญิงปภาดาเริ่มอารมณ์ไม่ดีที่ลูกชายจอมเจ้าปัญหาทำตัวไม่สุภาพ แต่ชายหนุ่มวัยยี่สิบสี่ หน้าตาหล่อเหลาถอดแบบจากพ่อและแม่อย่างลงตัวก็ไม่สนใจฟังแต่อย่างใด เรื่องจะปล่อยให้เจ้าแว่นนี่หลุดมือกลับออกไปสบายๆ ล่ะก็... ฝันไปเถอะ!

“เจ้านี่เป็นคนของผมแล้ว... นี่แหละที่ผมตามหา”

เขายืนกรานอย่างคนลุแก่อำนาจ ก่อนจะขยี้ผมที่กาโตะปราดเจลมาอย่างดีเละไปหมด อิงฟ้าเห็นแบบนั้นก็เข่นเขี้ยว ทำท่าจะถลันเข้ามาตบ แม้ว่ายัยซาตานจะควบคุมอารมณ์ไว้ แต่มองตาขวาง กาโตะจึงนวดขมับของตัวเองแรงๆ และพยายามระดมเซลล์สมองคิดอีกครั้งว่าเคยรู้จักเขาตอนไหนกันแน่ รวมทั้งคุณหญิงปภาดาเองก็ไม่ค่อยสบายใจนักที่ลูกชายทำท่าเหมือนจะลากเขาไปในนาทีใดนาทีหนึ่งนี้

“ลูกเป็นผู้ใหญ่แล้ว จะทำอะไรก็คิดถึงฐานะของตัวเองด้วย เดือนนี้นักกายภาพบำบัดลาออกไปสองคน แล้วก็ห้าวันมานี้พีปฏิเสธคนที่มาสมัครงานทุกคน แม่เหนื่อยจะประกาศรับสมัครงานแล้ว คนนี้แม่ขอไว้สักคน ห้ามแกล้งหนูกาโตะ ห้ามก่อเรื่องเด็ดขาด รับปากแม่สิ”

“ผมตามหาเจ้าเป็ดขี้เหร่นี่เพราะว่าเรามีเรื่องที่จะต้องสะสางกันต่างหากครับ” พีรเทพตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มกร้าว ดูสะใจสุดๆ ที่เจอตัวไอ้โตะสมใจแล้ว คุณหญิงจึงยิ่งอ่อนอกอ่อนใจ

“มิน่าล่ะถึงให้ลูกน้องไปติดใบปลิวโฆษณาตามเสาไฟฟ้าละแวกนี้เต็มไปหมด”

กาโตะมองหน้าสองแม่ลูกสลับกันไปมา ไม่รู้เรื่องว่าหลงมาติดกับปีศาจเข้าเต็มเปา พีรเทพสืบชื่อที่อยู่ของหนุ่มแว่นไว้หมดแล้ว รู้แม้กระทั่งว่ากางเกงในตัวโปรดของกาโตะคือตัวไหน รู้แม้กระทั่งเวลาตื่นนอน ยิ่งรู้ว่ากาโตะเพิ่งจะเรียนจบด้านกายภาพบำบัด คนเจ็บขาหักอย่างทายาทตระกูลพรหมเทพจึงวางแผนดักจับไอ้เป็ดแว่นขี้เหร่ได้ง่ายขึ้น  

“ฉันรอให้นายมาสมัครงานที่นี่ใจแทบขาดเลยล่ะ นายต้องรับผิดชอบที่ทำให้ฉันขาหัก”

มุมปากของพีรเทพมีรอยยิ้มเหยียด ความโกรธเกลียดจับนิ่งที่กาโตะเต็มๆ กาโตะแปลงร่างเป็นไก่ งงจนตาแตก ชีวิตของเขาตั้งแต่เช้าจรดเย็นได้รู้จักผู้ชายแทบจะนับคนได้

แล้วหมอนี่คือใครกันเนี่ย?!

“ผมไม่เคยขับรถนะ ไอ้นมเย็นของผมก็เป็นแค่จักรยานจ่ายตลาด แล้วผมก็ไม่เคยชนใครด้วย”

“ก็จักรยานสัปรังเคของนายนั่นแหละตัวต้นเหตุ”

จู่ๆ ถูกใครก็ไม่รู้พูดปาวๆ ใส่หน้าโดยที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย อยู่ดีไม่ว่าดีมาลามปามถึงไอ้นมเย็น กาโตะก็แทบจะถลึงตาทะลุแว่นใส่คนปากร้าย แล้วก็จะจับตานี่ทุ่มลงพื้น กระทืบๆ จนกว่าจะยอมขอโทษ ทั้งที่กาโตะก็จัดว่าสูงเพรียวกว่าเพื่อนเดียวกันมากแล้ว แต่ระดับสายตาของกาโตะก็สูงแค่แผงอกของเจ้าคุณชายนี่ เขาจึงทำได้แค่เขย่งปลายเท้าแล้วก็แยกเขี้ยวใส่เท่านั้นเอง

“กล้าแยกเขี้ยวข่มขู่เจ้านายงั้นเหรอ?” ใบหน้าคมเข้มของเขาทำตาลุกวาวใส่ “ไอ้นมเย็นของนายนั่นแหละที่ทำให้จากัวร์ลูกพ่อของฉันเละแบบนั้น บอกไว้ก่อนว่าถ้าให้คิดเป็นตัวเงิน สิบสามล้านเนาะๆ นายต้องเป็นคนชดใช้”

บ้าแล้ว! อยู่ดีๆ ก็เป็นหนี้สิบสามล้าน มันจะมากไปแล้ว กาโตะลืมไปเลยว่าตัวเองเป็นคนใจเย็นกว่าไอติม เพราะรู้ตัวอีกที เขาก็ขึ้นไปยืนบนโซฟาเพื่อให้ตัวเองสูงเท่านายยีราฟนี่ รับรองว่าถ้ายายมาเห็นเขาทำกิริยาไม่งามแบบนี้ที่บ้านคนอื่น ยายคว้าไม้เรียวกระหน่ำไม่เลี้ยงแน่ๆ

“ไอ้นมเย็นของผมไปทำให้รถจากัวร์ของคุณพังยับขนาดนั้นได้ยังไงไม่ทราบ?!”

“จุๆ ไอ้เปรตแว่นคนดี ไม่ต้องกลัว รับรองได้ว่านายจะต้องจำได้แน่ ที่จริงแล้วนายต้องขอบคุณฉันด้วยซ้ำ”

ใช่แล้ว... เจ้าแว่นควรจะต้องชดใช้เรื่องที่มันทำไว้ แต่เขาเจอฤทธิ์เดชของเจ้านี่แล้วชะงักนิดหน่อย นึกไม่ถึงว่าไอ้หน้าขาวใส่แว่นจะเถื่อนได้ขนาดนี้ ตอนแรกก็กะว่าจะลากตัวลงมาจากโซฟา แต่กลับกลายเป็นว่ามือของเขาลูบไล้แก้มใสๆ

นุ่มติดมือดีจริง นี่มันเกินคาดกว่าที่เห็น ผิวเจ้านี่นุ่มชะมัด ผิวเนียนเด้งดึ๋งทำให้พีรเทพอดคิดไม่ได้ว่าเนื้อหนังใต้เสื้อผ้าหลวมโพรกนั่นจะนุ่มแค่ไหน เขาจับแก้มเจ้าแว่นอย่างมันมือ ทั้งดึงทั้งบีบเล่นจนเจ้าแว่นขี้เหร่อ้าปากพะงาบๆ

กาโตะกำลังฮุบอากาศหายใจต่างหาก ไม่ได้อ้าปากพะงาบๆ น่าเกลียดซะหน่อย แต่ยังไม่ทันจะพูดอะไร ป้าทีวีพูลเจ้าเก่าก็ไม่ได้ช่วยให้เรื่องง่ายขึ้นเลย

“ดูสิคะคุณหนูอิงฟ้า หมอนอุตส่าห์คัดคนสมัครท่าทางเรียบร้อยแล้ว หมอนวดก็คือหมอนวด ขนาดยังไม่เริ่มงาน เจ้านี่ก็จงใจยั่วคุณพีซะแล้ว” ป้าสมรกระซิบ ยิ่งทำให้อิงฟ้าเลือดขึ้นหน้า

“พี่พี! ถอยออกมาจากนังนั่นนะคะ” อิงฟ้าลุกขึ้นพรวดเหมือนถูกไฟลวก เธออยากจะทิ่มแว่นตาหนาเตอะของกาโตะให้แตกคามือ สิ่งที่เธอคิดไว้เกิดขึ้นแล้วไม่มีผิด ขนาดเจ้าแว่นหน้าติ๋มยังไม่ได้เริ่มทำงานที่นี่ แต่กล้าอ่อยพี่พีของเธอต่อหน้าต่อตา อิงฟ้ามองกาโตะตาเขียวปั๊ด ดีกรีความหึงพุ่งทะลุเพดานก่อนจะปราดเข้าไปกอดแขนล่ำสันอีกข้างอย่างห่วงแหน แต่ปรากฏว่าชายหนุ่มมองอิงฟ้าพลางเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

“เธอเป็นใครน่ะ? มาที่บ้านฉันทำไมทุกวัน” พีรเทพถามยัยอิงฟ้าทั้งๆ ที่กำลังบีบแก้มเจ้าแว่นเล่นไม่ยอมหยุด

“ฉันอิงฟ้าไงคะ?! น้องสาวที่มาเล่นบ้านพี่ตอนเด็กๆ ทุกวันไง อิงอุตส่าห์มาเยี่ยมพี่พีทุกวันนะ! หัดจำกันบ้างสิคะ”

“อ๋อ... คุ้นๆ ล่ะ” เขาเกาคางคิด “เธอคือยัยเด็กจมูกบานหน้าหักที่เคยมาเล่นที่นี่บ่อยๆ สินะ แหม ผ่าหน้ามาซะสวยเลย นึกว่าลูกสาวป้าสมรซะอีก”