บทที่ 3 คุณชายพีรเทพ 1

บทที่ 3 คุณชายพีรเทพ

พีรเทพไม่สนใจพวกโบกหน้าทาปากจนหนาเตอะหรอก มองตรงไหนก็เจอแต่ซิลิโคนอาบเครื่องสำอาง มันน่ากลัวเกินไป หนำซ้ำรอบตัวของเขามีผู้หญิงมากมายเกินกว่าจะสนใจจำชื่อ มีแต่เจ้าหน้าเด๋อใส่แว่นนี่แหละที่เขาจดจ่อ นับวันรอชำระแค้นทุกลมหายใจเข้าออก

กาโตะ... ชื่อนี้ต่างหากที่เขาจะจำให้ขึ้นใจ

อิงฟ้ากรี๊ดลั่นอย่างขัดใจ ป้าทีวีพูลเห็นท่าไม่ดีก็รีบหลบไปอยู่ข้างๆ คุณหญิง แต่แววตาระริกระรี้ที่มีเรื่องเก็บไปซุบซิบเจ้านายมันๆ อีกแล้ว ป้าสมรก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ออกจะน่ารำคาญด้วยซ้ำที่คอยรายงานเรื่องแย่ๆ ทุกอย่างของเขาให้แม่รู้ แต่ตอนนี้มีอะไรบางอย่างที่ทำให้พีรเทพกำลังจะกลายเป็นคนซอกแซกเหมือนป้าสมร นั่นก็เพราะไอ้แว่นเฉิ่มเชยนี่ไง ถึงมันพยายามจะปัดมือเขาออกจากแก้ม แต่พีรเทพยักไหล่ไม่สนใจขณะกำลังดึงเข็มขัดเจ้าแว่นไว้ไม่ให้หนี

เจ้าแว่นคนนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่พีรเทพสนใจ และเจ้านี่ก็พยายามสุดขีดที่จะทำให้เขาเผ่นแนบด้วยภาพลักษณ์ไร้รสนิยม นั่นยิ่งกระตุ้นให้พีรเทพอยากรู้ว่านายกาโตะกำลังซ่อนอะไรไว้ใต้แว่นตาหนาเตอะนั่น พีรเทพถึงขนาดจ้างคนให้ควานหาตัวเจ้านี่แล้วก็ขุดหลุมสร้างกับดักรออย่างใจเย็น ตอนแรกก็กะว่าจะแกล้งข่มขู่ให้ร้องไห้ซักสามวันสามคืนแล้วค่อยปล่อยตัวกลับบ้าน แต่เขาเปลี่ยนใจ เรามาเริ่มต้นทดสอบกันดีกว่า

“ยังปั่นจักรยานอยู่เหมือนเดิมรึเปล่า?”

อยู่ๆ คุณชายพีก็ถามกาโตะเสียงขุ่น ทำเอากาโตะเริ่มกลัว

“ครับ?... เอ่อ ครับ ผมปั่นไปซื้อของหน้าปากซอยทุกวัน วันนี้ก็ปั่นมา”

“เลิกซะ! เอาจักรยานของนายเก็บเข้ากรุไปเลย”

เอ้า! เสือกไรแว้ กาโตะถอยกรูด แต่ผู้ชายหน้าดุคนนี้ก็ก้าวตามและข่มขู่ด้วยสายตาขุ่นเขียว ไอ้นมเย็นของกระผมมันทำอะไรผิด ถึงต้องประหารกันขนาดนี้

“อะไรกัน? นายจำฉันไม่ได้งั้นเหรอ นี่ไม่รู้จริงๆ เหรอเนี่ยว่าทำอะไรทิ้งไว้ให้คนอื่นเดือดร้อน”

“ผะ...ผมทำอะไรครับ? ผมงงไปหมดแล้ว ช่วยอธิบายให้เข้าใจหน่อยได้ไหม”

“ได้สิ... แล้วเดี๋ยวฉันจะให้นายช่วยซ่อมจากัวร์ลูกพ่อด้วย”

ท่อนแขนกำยำ บึกบึนเต็มไปด้วยมัดกล้ามวางพาดบ่าบอบบาง จงใจทิ้งน้ำหนักตัวให้เขารับเต็มๆ ราวกับต้องการจะประกาศว่านับแต่นาทีเป็นต้นไป กาโตะต้องรับกรรมแล้วก็มีเจ้ากรรมนายเวรอย่างคุณพีรเทพตามติด กาโตะรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ มีกลิ่นหอมของกาแฟเป่ารดต้นคอขณะมืออุ่นจัดของเขาอยู่บนสะโพกของกาโตะพอดิบพอดี ไม่มีใครสังเกตเลยว่าไอ้คุณพีกำลังขยำสะโพกหนุ่มแว่นอย่างเมามัน

กาโตะทำหน้าเหวอ ทุกอย่างหายไปหมด ทั้งเสียงทั้งความคิด ในสมองพยายามค้นความจำอย่างเอาเป็นเอาตายว่า... กูเคยเจอผู้ชายหื่นกามคนนี้ด้วยเหรอวะเนี่ย?!

 “อะ...อะไร ทำอะไรครับ? หมายความว่ายังไง? ปะ...ปล่อยมือคุณออกไป”