บทที่ 3 คุณชายพีรเทพ 2

“อะ...อะไร ทำอะไรครับ? หมายความว่ายังไง? ปะ...ปล่อยมือคุณออกไป”

พีรเทพฉวยโอกาสขยำตั้งนานแล้ว ไอ้แว่นต้วมเตี้ยมเหมือนหอยทากถึงจะหลุดคำพูดออกมาได้ แต่ยิ่งแกล้งลูบ เขาก็รู้สึกอยากจะค้นหามากขึ้น ถึงแม้ว่าเจ้าแว่นจะพยายามซ่อนตัวเองใต้คราบเงอะงะ ใส่เสื้อตัวใหญ่ๆ เพื่อจะได้ปิดบังร่างกาย แล้วก็ใส่รองเท้าส้นเตี้ย แต่ว่าสัดส่วนแข็งแรงสมส่วนของมันก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาคมกริบของเขาไปได้หรอกนะ

“ซ่อนรูปเหมือนกันนี่... นึกว่าจะผอมกะหร่องเสียอีก ทำไมไม่แต่งตัวสักหน่อยล่ะ” พีรเทพกระซิบและแกล้งลงน้ำหนักมือมากขึ้น มืออีกข้างรวบเอวกาโตะไว้จนตัวชิดติดกัน จากนั่นก็รอดูปฏิกิริยาสนุกๆ

“ก้นนายน่ารักไม่เบา เล่นเวทมากี่ปีแล้ว”

กาโตะตาเหลือก แน่ล่ะสิ... อยู่ดีๆ ก็ถูกจู่โจมเหมือนอย่างที่เคยโดนในอดีตทำให้เขาหวาดผวา กาโตะหน้าซีด ใต้เสื้อคลุมอาบน้ำนั่น ไอ้คุณพีไม่ได้ใส่อะไรเลยและอะไรบางอย่างกำลังบ่งบอกให้รู้ว่าเขาเป็นผู้ชายทั้งแท่ง

“เคยโดนตอกรึยัง”

พีรเทพกระซิบถาม คราวนี้กาโตะยอมรับแล้วว่ากำลังอ้าปากพะงาบๆ ตัวแข็งทื่อเป็นก้อนหิน ฟันกระทบกันกึกๆ และจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าเกิดอะไรขึ้น สาบานได้ว่าไม่เคยเห็นแววตาของใครน่าขนลุกได้เท่าผู้ชายคนนี้เลย หน้าอกอวบอูมของเขาแอ่นลอย ตาสบตา กาโตะรู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องทุกสัดส่วน ใบหน้าของเขาพลันแดงก่ำ เนื้อตัวเกิดปฏิกิริยาจากกลิ่นอายชายฉกรรจ์ เกิดเป็นแรงกระตุ้นให้อาวุธท่อนน้อยขยายตัวขึ้นตุงกางเกง และไม่ทันจะพูดอะไร กาโตะก็ถูกลากลงมาจากโซฟาเสียแล้ว

“จะพาผมไปไหน?! ผมจะกลับบ้านแล้ว”

“นายได้งานนี้แล้ว คนที่นายต้องดูแลก็คือฉัน...”

โอ... ถ้วยถังกะละมังหม้อ กาโตะกะพริบตาปริบๆ สองสามครั้ง คุยกันมาตั้งนาน สมองไอ้เฉื่อยอย่างเขาถึงได้เข้าใจว่างานของเขาคือต้องดูแลไอ้คุณพีรเทพ ผู้ชายเหลือร้ายที่ไม่น่าเฉียดกราดเลยแม้แต่น้อย!

“ฉันโทรไปแจ้งให้ทางบ้านของหนูทราบแล้วนะจ๊ะว่าหนูอยู่ทานมื้อเย็นที่นี่ หนูกาโตะคงจะไม่รังเกียจที่ฉันจุ้นจ้านนะจ๊ะ”

คุณหญิงปภาดาเป็นผู้ใหญ่ที่ละเอียดอ่อนและใส่ใจทุกคนมากแม้ว่าจะเป็นแค่ลูกจ้างก็ตามที ท่านเอ่ยอย่างกรุณาและเชื้อเชิญกาโตะร่วมทานมื้อเย็นด้วยโดยไม่รังเกียจ เขาก็ต้องยิ่งตั้งใจทำงานนี้ให้สำเร็จเพื่อที่จะตอบแทนคุณหญิงให้ได้ ตอนนี้ก็ทุ่มกว่าแล้ว กาโตะจึงกังวลนิดหน่อยและคิดว่าจะเอ่ยปากปฏิเสธงานนี้อย่างนุ่มนวลและรวดเร็วที่สุด

“พีเป็นเด็กที่กินยายากมาก แล้วก็ดื้อไม่ยอมทำกายภาพบำบัดจนฉันแทบจะถอดใจแล้ว ดีจริงๆ ที่หนูกาโตะมาสมัครงานวันนี้ ฉันดีใจมากเลยล่ะจ๊ะ ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกป้าหมอนได้เลยนะ”

“เอ่อ... คือ” กาโตะพูดไม่ออก พอเห็นความหวังที่คุณหญิงฝากไว้ เขาก็อ้ำอึ้งเหมือนมีใครอุดปากไว้

“ผมอายุยี่สิบสี่แล้วนะครับคุณแม่ ผมแค่ไม่ชอบกินยาเม็ด แล้วก็ไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายกับผมต่างหาก”

นั่นแหละที่เรียกว่าเด็ก กาโตะคิด

“พีเป็นลูกชายที่ฉันภูมิใจมากจ๊ะ เขาเรียนจบด้วยคะแนนอันดับหนึ่งของชั้น ตอนนี้ก็ช่วยคุณพ่อของเขาดูแลบริษัทอยู่”

แต่ก็ชอบแข่งรถซิ่งจนแข้งขาหัก กาโตะเสริมท้ายในใจ ท่าทางของนายพีรเทพดูอึดอัดที่คุณหญิงปภาดาหยิบเรื่องนั้นเรื่องนี้มาพูดตั้งแต่เขาเข้าอนุบาลวันแรกยันเรียนจบมหาวิทยาลัยจากอเมริกา กาโตะเข้าใจความเซ็งนี้ได้ดีตอนที่ไปจ่ายตลาดกับแม่แล้วแม่แวะอวดลูกชายกับคนโน้นคนนี้ไปทั่ว 

“ฉันมีลูกชายอยู่สามคน เดี๋ยวหนูกาโตะก็ได้เจอเองล่ะจ๊ะ”

หลังจากจบอาหารมื้อเย็นซึ่งมีของอร่อยๆ เกือบสิบรายการแล้วตอบรายละเอียดเกี่ยวกับการทำกายภาพบำบัดมากมายก่ายกอง ได้ข้อสรุปว่าไอ้คุณพีใกล้จะหายดีจนถอดเฝือกอ่อนได้แล้ว แต่ยังมีอาการเจ็บกล้ามเนื้ออยู่ จึงถูกคุณหญิงปภาดากับหมอประจำตัวบังคับให้ใส่ไปก่อน กาโตะจึงเลือกวางแผนที่จะใช้สระว่ายน้ำเพื่อที่จะฝึกการเคลื่อนไหวให้กลับมาเป็นปกติ

“วันพรุ่งนี้เราจะเริ่มทำกายภาพบำบัดกันทันทีที่กินมื้อเช้าเสร็จครับ”  

“ดีเลยจ๊ะ... ถ้าหากเขาหนีการฝึกล่ะก็ โทรบอกฉันนะจ๊ะ ฉันจะตามตัวเขาให้” คุณหญิงรู้ความเป็นไปทุกอย่างในบ้าน กาโตะก็เดาว่าเป็นเพราะป้าสมรคอยรายงานทุกเรื่องไม่เคยขาดตกบกพร่องนั่นเอง

“เอาเข้าไป เอาเข้าไป”

เขากัดแตงโมหวานฉ่ำเป็นชิ้นที่สาม ท่าทางขุ่นๆ ที่แม่ทำราวกับว่าเขาเป็นเด็ก แต่สายตายังคงสำรวจตรวจค้นจนกาโตะแทบรู้สึกถึงความร้อนกำลังจะทะลุเนื้อผ้า หนุ่มแว่นพยายามจะหลบเลี่ยงด้วยการก้มหน้าก้มตากินขนมหวานและเอาแต่คุยกับคุณหญิง แต่ก็อดสังเกตมือแข็งแรงสมชายชาญที่กำลังยกแก้วน้ำขึ้นจรดปาก ดูแข็งแกร่งแต่ก็อ่อนโยนจนกาโตะมองเพลิน

“ผมต้องไปแล้ว”

ไม่มีคำแก้ตัว ไม่มีคำอธิบาย เขาบอกแค่ว่า ‘ ต้องไปแล้ว’ กาโตะนึกชอบสไตล์การตอบแบบห่ามๆ ของเขา แต่ปัญหาก็คือไอ้คุณพีทำท่าจะลากแขนกาโตะไปด้วยทั้งที่เขากำลังตักไอติมของโปรดเข้าปากนี่สิ มันน่านัก!

“ลุกขึ้น ฉันมีงานจะให้นายทำ ไปซ่อมแซมความเสียหายที่นายทำไว้กัน”