LOGINCHAPTER 89“Iniwan ko na lang d'yan sa labas, ma'am! Kukunin ko lang sana kung nandito pa ang pagkain namin. Nandoon lang siya sa labas, ma'am. Baka dahil din sa aircon kaya siya nasuka. Hindi ko nga naisip'yon, hindi pa naman sanay sa aircon ang anak ko,” sagot nito sa akin.Ramdam ko ang pagmamahal niya sa kanyang anak sa tuwing nagkikita kami. Lahat ng ginagawa niya para sa kanyang anak. Palagi niyang kinukwento sa amin ang anak niya. Sa totoo lang, naiinggit ako sa tuwing nakakakita ako ng mga ina na kasama nila ang kanilang mga anak. Kung kasama ko lang sana si Cael ngayon.“May sakit siya, 'no? Dahil nga ata 'yon sa aircon. Mabilis lang nilang matatapos ang order niyo. Hinahanap na siguro kayo ng anak niyo,” wika ko.Pinatong niya ang kanyang siko sa ibabaw ng mesa. Napangiti ako, kumportable na siya sa amin.“Mas hahanapin nun ang pagkain, ma'am. Nung mahimasmasan na siya una niyang hinahanap kaagad ang pagkain. Paborito niya kasi ang McDo. Nung nasa isla kami minsan lang naman
CHAPTER 88Papunta pa lang kami sa loob nang mayroon kaming nakitang isang bata na tinatakbo palabas. Parang pamilyar pa sa akin ang babae. Tumatakbo kasi siya kaya hindi ko masyadong maaninag ang mukha niya.I don't know what happened. Pero may nililinis na sa isang mesa.Maybe something happened with the child kaya tinakbo na palabas?Hindi ko na 'yon pinagtuunan ng pansin dahil gutom na gutom na talaga ako. Kumakalam na ang aking sikmura. Kaonti lang naman ang tao sa loob kaya doon na rin kami kumain, mabilisan lang dahil may meeting nga rin ito. Nasa kalagitnaan kami ng aming pagkain nang makita kong pumasok ang isang babae. Sa suot niyang damit ay nakilala ko agad na siya ang babaeng may kasamang bata kanina. Kaya pala pamilyar siya sa akin dahil ito pala ang binibilhan namin ng mga kakanin. Kinakausap niya ang isang waiter. Malapit lang din sila sa aming pwesto kaya rinig namin ang kanilang pinag-uusapan. "Waiter, wala na ba talaga ang mga iniwan naming pagkain kanina? Wala
CHAPTER 87Kinabukasan ay hindi ako nakapaglako ng mga kakanin dahil biglang nilagnat ang aking bunso. Hindi ko siya maiwan dahil wala siyang makakasama sa bahay. Kapag ganitong may sakit siya lagi lang akong nasa tabi niya. Kung maglalako ako hindi rin naman ako mapapanatag. Asawa ko na rin mismo ang nagsabi na dapat kong samahan si Denver. Gumawa na lang ako ng mga gawaing bahay para may nagagawa pa rin ako. Naglaba lang ako habang natutulog pa siya. Ang batang ‘yon kapag may sakit wala kang magiging problema sa kanya. Ganado sa pagkain, hindi ka mahihirapang magpa-inom ng gamot katulad ng ibang mga bata. Kinabukasan ay nagpasya na kaming dalhin sa doktor at ipacheck-up si Denver nang hindi pa rin bumaba ang lagnat niya.“Gamitin mo muna ‘yong perang tinatago natin. Kawawa naman ang anak natin kung hindi ipapatingin sa doktor. Makikita lang naman ang pera, mas mahalaga ang kalusugan ni Denver,” Binibihisan ko na si Denver ng damit niya para makaalis na kami.“Oo, ako na ang bahal
CHAPTER 86CALLIE'S POVTuwang-tuwa kami ni Julian habang nakikipaghalubilo sa mga bata sa orphanage. Naiibsan ng kaonti ang pangungulila sa aking dibdib sa tuwing naririnig ko ang mga tawa ng mga bata. Gusto ko na lang na bumisita rito araw-araw. Nakakatuwang makipaglaro sa kanila. Lalo na ang mga kaedad ni Cael. Sa kanila ako mosty nakikipaglaro dahil iniisip ko na si Cael ang aking kasama. Kahit sa imagine man lang ay makasama ko ang anak ko. Natutuwa nga ako sa tuwing napapanaginipan ko siya. Mas mabuti pa sa aking panaginip dahil kasama ko siya at nahahawakan. Kaso minsan lang din. Umuwi kaming pagod pero masaya ni Julian sa bahay. Parehas kaming natahimik saglit habang nakaupo sa sofa."Malapit na ang birthday niya pero wala pa rin tayong balita sa anak natin," wika ko sabay buntong-hininga. Sana sa panibagong taon na darating ay makakasama na namin ang aming anak. NANAY MIKAY’S POV“Aba, may pa lechong manok ang asawa ko, ah? Maganda ata ang naging kitaan mo,”Humalik sa ak
CHAPTER 85CALLIE’S POVKinabukasan nung papunta na kami ng orphanage ay muli na namang nagtagpo ang landas namin nung babaeng nakasalubong namin kahapon.Naglalako siya ng suman sa labas. Nang makita niya kami ay agad siyang lumapit sa amin at binati kami.“Good morning po, Ma’am at Sir! Saan po ang punta n’yo? Salamat nga po pala sa tulong niyo kahapon nabawi ko ang kapital na ginamit ko. Bago lang kasi kami sa lugar na ‘to kaya sinusubukan pa namin kung ano ang magandang gawin para kumita ng pera,” nakangiting paliwanag niya. Morena ang kulay ng kanyang balat, nakasuot ito ng saya na kulay pula at jacket. May puting sombrero rin ito na tinanggal niya nang makita niya kami.“Good morning po! Magkano po ba lahat ng mga ‘yan, Ate? Kukunin ko na para ipamigay sa mga bata sa loob,” Konti lang ang binebente niya at sigurado akong hindi magkakasya sa mga bata sa loob. May ibang pagkain pa naman kaming dala. Bumili kami ng Mcdo kanina. “Talaga, Ma’am? Seryoso po ‘yan? Hindi po kayo nagbi
CHAPTER 84"We will not stop until we finally find him. Makakasama pa natin si Cael,"Si Ma'am Sophia, nandito pa rin naman siya at hindi na nakikigulo sa amin. Malakas ang kutob ko noon na may kinalaman siya. Isa siya sa pinagdududahan namin ngunit wala kaming hawak na ebidensya na makakadiin sa kanya. "By the way, one of the orphanages that I supported invited us on the anniversary. It will be tomorrow,"Maraming mga orphanages na sinusuportahan si Julian. Iyon ang naging coping mechanism niya nang mawala ang aming anak. May isang beses na doon kami nag- celebrate ng birthday ni Cael. Ng sa ganoon maibsan man lang ang lungkot na aming nararamdaman sa pagkawala niya. "Sige, pumunta tayo. Malapit lang ba? Titingnan ko kung may mga meeting ka bukas. Anong oras ba tayo aalis?" tanong ko sa kanya.Binuksan ko agad ang ipad upang tingnan ang schedule nito."Cancel my meeting if there is any. This is more important than that meeting," sagot niya.Tumango ako. I browsed my ipad and I saw
CHAPTER 6“Are you okay? Does it hurt?” nag-aalalang tanong niya sa akin.Mabilis kong inalis ang kanyang kamay mula sa aking tiyan. Ayokong may makakita sa aming dalawa at mapag-usapan pa kami ng iba. “Ayos lang po ako, Sir…” sagot ko. Hindi pa rin ako makapaniwala sa ginawa niya, ang paghawak sa
CHAPTER 5“Sir, I will just remind you that you have a meeting with the investors later at 2 pm,” paalala ko sa kanya.Limang buwan na ang aking tiyan, kapag nagsusuot ako ng mga pencil skirt ay halata na ang umbok ng aking tiyan. Kaya ang ginagawa ko palagi ay nagsusuot ako ng dress na maluwag sa
CHAPTER 2Malayo ako sa aking pamilya. Nandoon sila sa Negros habang nandito naman ako sa Cebu, nagtatrabaho at naghahanap-buhay ng mag-isa. Tatlo kaming magkakapatid at ako ang pangalawa. Sundalo ang Kuya ko ngunit mayroon na itong sariling pamilya. Pero nagbibigay pa rin naman siya ng tulong sa a
CHAPTER 1Ang maririnig mo lang sa loob ng office ay ang tunog ng pagtitipa sa keyboard. This is the usual day in the office. Tahimik, pormal, at puno ng trabaho.I slowly lifter my eyes and stared at Sir Julian's direction.Isang malalim na buntong-hininga ang aking pinakawalan. Binitawan ko ang h







