เข้าสู่ระบบแต่ทำไมเขาไม่คิดจะบอกฉันสักคำ หรือว่าที่จริงแล้วเขาก็อยากดันฉันออกห่าง ดูเหมือนวิธีนี้จะเป็น
“อุบัติเหตุที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น พรากชีวิตพวกเขาไป แต่ไม่ใช่ทั้งหมดหรอกนะ เด็กชายคนนั้นรอด” ท่านหันมามองผมพร้อมกับปาดเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้ม“...” ทั้งที่ผมมีคำถามมากมาย แต่กลับพูดอะไรไม่ออก ทำได้แค่มองตามฝ่ามือของหญิงสูงวัยตรงหน้าที่เลื่อนมาทาบบริเวณแผงอกขวาของผม“เพราะเขามีหัวใจที่พิเศษ”ผมก้มลงมองตำแหน่งของมือเรียวที่มีร่องรอยเหี่ยวย่นตามวัยชั่วขณะ ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัวเพราะมีน้ำใสบดบัง รู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาอย่างน่าประหลาดเหมือนมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ“ผะ…ผม คือเด็กคนนั้น?”ท่านพยักหน้ารับพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลลงมาเป็นสาย ผมไม่รู้ว่าจะตกใจกับอะไรก่อน มันทั้งสับสน มึนงง ปะติดปะต่อเรื่องราวไม่ถูก ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมไม่เคยมีความทรงจำเกี่ยวกับที่นี่ ไม่เคยมีแม้แต่ใบหน้าของท่านทั้งสองปรากฏขึ้นมาแล้วมันจะเป็นไปได้ยังไง…วันเกิดเมื่อสิบแปดปีก่อน ผมตั้งใจจะมาที่นี่ แต่มาไม่ถึง เจ้าหนูที่ติดอยู่ในความฝันก็คือ เพลินตา ที่อยู่ข้างผมในวันนี้ สำคัญคือเธอยังเป็นคนพาผมกลับม
“ชาค่ะ”“อือ” ผมเอื้อมไปรับถ้วยน้ำชาจากมือแฟนตัวน้อย ที่ดูแลผมเป็นอย่างดี เธอไม่เคยปล่อยปละละเลยสิ่งเล็กน้อยที่เกี่ยวกับผมเลย และตอนนี้ไม่ใช่แค่เธอคนเดียว ครอบครัวเธอก็ด้วย“ไปหาหมอหน่อยไหมคะ เฮียเป็นแบบนี้หลายครั้งแล้วนะ”“ไม่เป็นไร” ผมรู้ดีว่าไปหาหมอก็ไม่ได้ช่วยอะไร แค่นั่งพักสักหน่อยมันก็จะดีขึ้นเอง“งั้นก็กลับพร้อมเพลินนั่นแหละ อย่างน้อยก็มีคนนั่งเป็นเพื่อน” ผู้หลักผู้ใหญ่ออกปากเป็นครั้งที่สอง ผมก็ลำบากใจจะปฏิเสธก็กระไรอยู่“ใช่ค่ะ เดี๋ยวเพลินไปบอกป๊าเอง”พูดจบ เธอก็ตรงดิ่งลงบันไดไปทันที ไวยังกับลูกลิงจนผมออกปากห้ามไม่ทัน ได้แต่มองตามตาปริบๆ สุดท้ายต้องปล่อยเลยตามเลยผมยกชาขึ้นจิบ ระหว่างที่รอยัยตัวเล็กกลับขึ้นมา แต่เวลาถูกจ้องเป็นเวลานาน คนเราก็มันจะรู้สึกอึดอัด“มีอะไร…รึเปล่าครับ” ผมถาม ขณะวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ“ม้าแค่แปลกใจ ว่าลูกสาวจะหาแฟนได้ แถมหาได้ดีมากอีกด้วย”“ผมก็มีข้อบกพร่องหลายจุด ไม่ได้ดีมากขน
หลังจากกิจกรรมทางศาสนาหน้าร้านจบลงด้วยบรรยากาศค่อนข้างตึงเครียด เพราะผมยังรู้สึกถึงการถูกจ้องมองด้วยสายตาพิฆาตจากผู้เป็นพ่อของแฟนสาวตลอดเวลา แต่ผมก็ยังพยายามทำทุกอย่างให้เป็นปกติเท่าที่จะทำได้โดยไม่ใส่ใจ ใครจะอยากมีปัญหากับว่าที่พ่อตา…ใช่ไหม“เถ้าแก่ อาซ้อ สวัส…ดีค่ะ” ประโยคทักทายดังขึ้นจากผู้มาเยือนใหม่ ดูเหมือนเธอจะสนิทสนมกับทุกคนที่นี่เป็นอย่างดี ส่วนจังหวะที่เว้นช่วงไปนั่นเพราะเธออยู่ในอาการตกตะลึงชั่วขณะ ไม่แน่ใจว่าเพราะมีผู้ชายแปลกหน้าโผล่มาอยู่ในร้านหรือเพราะความหล่อของผมแต่ดูแล้วน่าจะเป็นอย่างหลัง สำคัญคือผมยังได้รับสัญญาณบางอย่างจากหมาน้อยด้วย เธอถลึงตาใส่ผม แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ดูไปดูมา พ่อกับลูกก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่“ไหว้อั้ว มองหน้าอั้วด้วย” เธอคนนั้นถูกเรียกให้ละสายตาจากผมโดยคนที่ถูกเรียกว่า เถ้าแก่ ซึ่งในตอนนี้กำลังเดินอ้อมไปด้านในเคาน์เตอร์ไม้ ที่มีตู้กระจกไว้สำหรับโชว์อาหารและเตาวางเรียงกันหลายอันชิดกำแพง ตามสไตล์ร้านอาหารจีน โดยมีลูกสาวตัวน้อยที่ทำท่าทางกระฟัดกระเฟียดตามหลังไปติดๆส่วนผู้หญิงที่มาใหม่นั่น ก็เดินตามสองพ่อลูกเข้าไปหยุดยืนใกล้หมาน้อย แต่ใช่ว่าจะหยุด
“อ๋อ ไอ้ตี๋นี่ทำงานที่นั่นด้วย ลูกคบกันตอนฝึกงานนี่ใช่ไหม แล้วลูกจะมั่นใจได้ไงว่า…”“เฮีย ไหนบอกจะลูกตัดสินใจเองไง” แต่ยังมีหน่วยกล้าตายขัดขึ้นได้ทันท่วงที“มันก็อดห่วงไม่ได้ไหมล่ะ” เสียงอ่อนลงเล็กน้อย เมื่อเจอเสียงที่แข็งกว่า ผู้ชายต่อให้เก่งแค่ไหน ก็แพ้เมียอยู่วันยังค่ำ และเมื่อท่านทำอะไรไม่ได้ ก็หันมาพาลใส่ผมแทน“ไอ้ตี๋นี่หน้าตากะล่อนจะตาย”หื้อ…ผมเนี่ยนะกะล่อน เรด้าร์ท่านมีปัญหาแล้วละ แต่ใช่ว่าจะกล้าแย้ง ทำได้แค่ขมวดคิ้วมองอย่างสงสัย“ป๊า…” เสียงหวานของลูกสาวออดอ้อน พลางเอื้อมมือไปเกาะแขนพ่อตัวเอง แต่โดนสะบัดออก“ไม่ต้องมาจับ” ท่าทางท่านก็ไม่ได้โกรธอะไรจริงจัง ออกแนวไปทางน้อยใจซะมากกว่า“วันนี้ลูกจะพาไปหาหมอนะ” ซึ่งฝ่ายลูกก็ยังติดยื้อ“ป๊าไม่ไป ป๊ามันไม่สำคัญแล้วนี่ จะมาสนใจทำไม มีอะไรก็ไม่เคยบอกกันแล้ว” อินเนอร์มาเต็ม เทียบเท่าตุ๊กตาทองถ้าตอนนี้ ครอบครัวผมยังอยู่ จะเป็นเหมือนท่านทั้งสองไหมนะ ภาพตรงหน
นั่นเป็นสิ่งที่ผมตัดสินใจหยุดและหันกลับไปเผชิญหน้า คงแค่ป้องกันตัวแหละ ท่านคงไม่คิดจะลงไม้ลงมือหรอกผมกำลังจะอ้าปากอธิบาย แต่ต้องยกมือขึ้นกันหัวตัวเองซะก่อน จังหวะง้างคือเป็นอะไรที่กะเหนี่ยวสุดแรงเสียงสลิปเปอร์กระทบพื้นต่อเนื่อง และใกล้เข้ามาเรื่อยๆ นี่ดูจะเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ผมรอดจากอุปกรณ์ป้องกันในมือเจ้าของบ้านได้ ถ้าพวกเขามาทัน“ป๊า อย่า!!” เป็นหมาน้อยที่รีบเข้ามาขว้าง แต่นี่ทำให้ผมกังวลมากกว่าเดิม เพราะไม่คิดว่าท่านจะยั้งมือทันในระยะที่ประชิดขนาดนี้ไวกว่าความคิดคือผมโอบกอดเธอไว้แน่นแล้วหมุนให้หันแผ่นหลังตัวเองเป็นเกราะกำบังแทน โดยที่ลืมเรื่องสำคัญบางอย่างไปและดูเหมือนโชคดียังเข้าข้างผมอยู่ นายหญิงของบ้านปรี่เข้าไปห้ามสามีตัวเองได้ทัน“เฮีย ใจเย็นก่อน”แต่ไม่ทันที่ผมจะได้พ่นลมหายใจออก“เฮ้ยๆๆ ไอ้เด็กนี่!” ท่านง้างมือขึ้นอีกรอบ เมื่อเห็นภาพบาดตาตรงหน้า ดีที่ด้ามสเตนเลสยังถูกรับไว้ด้วยมือของผู้หญิงที่อยู่ข้างท่าน“เฮีย อย่าออกแรงเยอะ ยังไม่หายดีเลยนะ”ผมผละออกจ
เช้าวันต่อมา...“เฮีย! เฮีย!”“อือ…”ผมรู้สึกตัวตื่นจากเสียงเรียกคุ้นหูและแรงสั่งสะเทือนจากการเขย่า จนต้องเอื้อมมือไปหยุดการกระทำเหล่านั้นของผู้บุกตัวน้อย พลางหรี่ตาขึ้นมองใบหน้าหวานเปื้อนรอยยิ้มสดใสด้วยความประหลาดใจ เพราะดูจากท้องฟ้าสีครามผ่านช่องหน้าต่าง น่าจะยังอยู่ในช่วงเช้ามืดหมาน้อยของผมตื่นเช้าขนาดนี้ได้ยังไงวะ อุกกาบาตจะตกไหมเนี่ย“ไปใส่บาตรกัน”“ฮะ…?”ระหว่างที่ผมยังอยู่ในอาการของคนครึ่งหลับครึ่งตื่น คนตัวเล็กที่ไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ฉุดท่อนแขนให้ผมลุกจากเตียงได้อย่างง่ายดาย หรืออาจเพราะผมไม่ได้ขัดขืนด้วยแหละ“ไปค่ะ ไปล้างหน้าก่อน เพลินเตรียมของใช้ไว้ให้แล้ว”ร่างผมถูกดันให้มายืนอยู่หน้าประตู ที่คิดว่าหน้าจะเป็นห้องน้ำ ก่อนที่เจ้าตัวจะรีบสาวเท้าลงบันไดไปด้วยความเร่งรีบผมมองตามแผ่นหลังเล็กไปจนลับตา หลุดยิ้มออกมาซ้ำๆ ในตอนที่เอื้อมจับลูกบิดประตู แล้วดันเข้าไปด้านใน แต่ใช่ว่าผมจะมีอารมณ์สำรวจสิ่งรอบข้าง แค่เห็นเงาตัวเอ
“เด็กในรูป…” ไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงของสัตว์เลี้ยงแสนรักในบ้านบ็อก! บ็อก! หงิงๆๆต่อมาหน้าตักฉันก็กลายเป็นที่นั่งของสุนัขสุดโปรดตัวแรก“เฮ…ฟรุ๊ตตี้ คิดถึงเพลินใช่ไหม” ฉันหยอกล้อกับเจ้าปอมเมอเรเนียนน้อยบนตัก พร้อมกับกดจม
“ไม่เป็นไรครับ ผมแค่มาส่งน้อง” เฮียฟิวส์รีบปฏิเสธอย่างสุภาพ ในตอนที่ม้ากำลังจะหมุนตัวเดินไปด้านใน ส่งผลให้ท่านต้องหันกลับมาอีกครั้ง“จะกลับเข้าเมืองตอนนี้เลยเหรอ” ม้าเลิกคิ้วถาม“ครับ”พอได้รับคำตอบจากเฮียฟิวส์ ฉันก็รีบส่งสัญญาณบางอย่างผ่าน
“อย่ามองแบบนั้นนะ” ฉันปัดมือออกพร้อมกับเอื้อมดันใบหน้าเขาให้มองตรง รวมถึงฉันก็หันไปมองดวงไฟตามท้องถนนเช่นกัน แต่รู้สึกว่าเขายังหันกลับมา ดีที่ถนนในช่วงเวลานี้โล่ง ไม่งั้นคงไปจิ้มตูดใครสักคนเข้าแล้ว“ฉันทำขนาดนี้ ยังไม่รู้อีกรึไง”“อ๊ะ!” ฉันหลุดร้อ
[Part Plernta] 23:50 น.@เชียงใหม่ทันทีที่ลงจากเครื่อง เฮียฟิวส์ไม่รีรอพาฉันมุ่งตรงไปยังซูเปอร์คาร์สีขาวคู่ใจที่เขาเอามาจอดไว้เมื่อช่วงเช้า เขารีบเคลื่อนรถออกจากสนามบินไปยังจุดหมายที่อยู่ชานเม







