Kabanata 5: Kasal sa Papel

“Do you, Zabeth, take Claudio to be your lawfully wedded husband, for better or for worse, till death do you part?”

Parang tinik ang bumara sa lalamunan ni Zabeth nang banggitin ng opisyal ang mga salitang iyon. Nakatayo siya sa harap ng altar, o mas tamang sabihin ay sa harap ng mahabang mesa kung saan nakalatag ang mga dokumento.

Walang bulaklak. Walang musika. Walang mga bisita maliban sa mga abugado nila at dalawang saksi. Puro negosyo. Puro pormalidad.

Tumingin siya sa katabi niya. Nakasuot ng itim na suit si Claudio, mukhang gwapo at perpekto gaya ng lagi. Pero ang mga mata nito ay malamig, walang emosyon, parang robot na pumipirma lang ng kontrata.

For better or for worse...

Uulit-ulit iyon sa isip niya. Paano kung puro worse lang ang maranasan nila? Paano kung ang kasalanang ito ang maging kamatayan ng pagkatao niya?

“Ms. Mercado?” pagpupumilit ng opisyal.

Napalunok si Zabeth. Huminga siya nang malalim at pinilit na ngumiti isang ngiting pilit, ngiting alam ng buong mundo na peke.

“I do,” sagot niya. Manipis ang boses, pero sapat para marinig ng lahat.

Nilingon siya ni Claudio. Tinitigan siya nito nang matagal. At sa unang pagkakataon, nakita niya ang pagbabago sa ekspresyon nito. Parang may kung anong gumalaw sa mukha nito, pero mabilis din itong naglaho.

“And you, Mr. Sanchez?”

Hindi inalis ni Claudio ang tingin sa kanya habang sumasagot. “I do.”

Malamig. Diretso. Walang halong pag-aalinlangan.

“Then by the power vested in me, I now pronounce you husband and wife. You may now sign the documents.”

Isa-isang pinirmahan nila ang mga papeles. Nang dumating ang oras na kailangan niyang isulat ang apelyido niya, napahinto ang kamay ni Zabeth.

Zabeth Mercado...

Dahan-dahan niyang idinugtong ang Sanchez.

Zabeth Sanchez.

Parang kakaiba pakinggan. Parang hindi siya. Pero iyon na ang katotohanan ngayon. Pagmamay-ari na siya ni Claudio Sanchez sa mata ng batas.

Nang matapos silang pumirma, inabot ng abogado ang mga kopya. “Congratulations, Mr. and Mrs. Sanchez. Effective na po ang marriage license ninyo simula ngayon.”

Tumango si Claudio at nakipagkamay sa mga tao. “Thank you for your time. You may all leave. We’ll handle the rest.”

Mabilis na umalis ang mga tao at naiwan silang dalawa sa loob ng pribadong opisina kung saan naganap ang seremonya.

Tumahimik ang buong paligid.

Nakatayo lang sila, magkalayo ng kaunti, hawak ang kani-kaniyang kopya ng kontrata. Ang bigat ng papel na iyon ay parang toneladang bakal.

“So...” basag ni Claudio sa katahimikan. Nilagay niya ang mga kamay sa bulsa ng pantalon at tiningnan siya mula ulo hanggang paa. “Official na tayo.”

Tinupi ni Zabeth ang papel at inilagay sa bag niya. “Alam ko. Wala nang bawian ‘to.”

Lumapit si Claudio sa kanya. Hanggang ngayon, hindi pa rin siya makapaniwala na ginawa niya ito. Na pinakasalan niya ang kaaway.

“Don’t look so sad, Zabeth,” pang-aasar nito. “You got what you wanted. Saved your company. Saved your pride. Isn’t that enough?”

“Oo,” matigas na sagot niya. “At nakuha mo rin naman ang gusto mo. Power. Control. Monopoly. Masaya ka na ba?”

Ngumisi si Claudio. “Very.”

Biglang narinig nila ang ingay sa labas. Mga ingay? Mga yapak? At biglang bumukas ang pinto.

“Sir! Mr. Sanchez! May mga press po sa labas! Nakarating daw po ang balita!” sigaw ng isang assistant.

Nanlaki ang mata ni Zabeth. “Press? Paano nila nalaman? Sinabi mo ba?”

“Of course not!” sagot ni Claudio, mukhang gulat din pero mabilis na nakabawi. “May leak siguro. But this is good, Zabeth. This is perfect.”

“Ano ang perfect diyan? Hindi pa ako handa!” nagpapanic na sabi niya.

“Wala nang oras,” madiin na sabi ni Claudio at biglang hinawakan ang kamay niya. Hinalong ito nang mahigpit. “Tandaan mo ang rules. Smile. Look at me with love. Act like you’re the happiest woman alive.”

“Claudio, hindi ko kaya”

“Kaya mo!” putol nito at tumingin nang seryoso sa mata niya. “Zabeth, tignan mo ako. Kapag lumabas tayo diyan, hindi na tayo pwedeng magkamali. Isang maling galaw, tapos ang lahat.”

Narinig nila ang mga flash at sigawan ng mga reporters.

“Mr. Sanchez! Is it true?”

“Ms. Mercado, kailan niyo pinlano ito?”

Huminga nang malalim si Zabeth. Tama siya. Wala na siyang choice. Isinuot niya ang maskara niya. Ang maskara ng masayahing asawa.

“Okay,” bulong niya. “Let’s do this.”

Bumukas ang pinto at sabay silang lumabas. Agad silang pinalibutan ng mga camera at mikropono. Sobrang liwanag at ingay. Nakasilip sila mula sa balkonahe ng gusali.

“Ladies and gentlemen,” simula ni Claudio, malakas at kumpiyansa ang boses. “Yes, it is true. Zabeth Mercado and I are now married.”

Naghiyawan ang mga tao. Sunod-sunod ang kislap ng flash.

“Ms. Zabeth! Kamusta po ang pakiramdam? Mahal niyo po ba talaga si Mr. Sanchez?” tanong ng isang reporter.

Napangiti si Zabeth, pilit pero maganda tignan. “Of course. Mahal na mahal ko siya. Matagal na kaming may nararamdaman para sa isa’t isa, pero tinago lang namin dahil sa trabaho. Pero ngayon... wala nang itatago pa.”

Tumingin siya kay Claudio at nginitian ito. At sa hindi inaasahan, nginitian din siya ni Claudio pabalik isang ngiting totoo, nakakasilaw, at parang talagang inlove na inlove ito sa kanya.

Hinawakan ni Claudio ang bewang niya at hinila palapit sa katawan nito.

“She is the love of my life,” sabi ni Claudio sa mikropono, pero ang mga mata niya ay nakapako lang kay Zabeth. “At wala nang mas pipiliin pa kundi siya.”

Nagtilian ang mga reporters. Perfect ang eksena. Perfect ang drama.

Pero habang nakatingin si Zabeth sa mga mata nito, bigla siyang kinabahan. Dahil sa lapit nila, sa init ng hawak nito sa bewang niya, at sa tindi ng titig... parang nakalimutan niya na acting lang ang lahat.

“One last shot please! Kiss shot! Kiss shot!” sigaw ng mga photographers.

Nanlaki ang mata ni Zabeth. “H-hah?”

Bago pa siya makagalaw o makapagreklamo, hinawakan ni Claudio ang mukha niya gamit ang dalawang kamay.

“Just play along,” bulong nito na siya lang ang nakarinig.

At sa harap ng daan-daang camera, sa harap ng buong mundo... dahan-dahang inilapit ni Claudio ang mukha nito sa kanya.