Kabanata 4: Pader na Bakal

“Rule Number One: Never touch my things. And never, ever, enter my room without permission.”

Malamig at walang emosyon ang boses ni Claudio habang naglalakad sila sa loob ng napakalaking penthouse. Ito ang magiging tahanan nila simula ngayon. O sa totoo lang, ito ang kulungan na kusa niyang pinasok.

Tiningnan ni Zabeth ang paligid. Moderno, mamahalin, at sobrang linis. Pero kahit gaano kaganda ang disenyo, pakiramdam niya ay nasa loob siya ng isang museum na bawal humawak ng kahit ano. Walang buhay. Walang init.

Tumigil si Claudio sa gitna ng sala at hinarap siya. Seryoso ang mukha nito, wala ni katiting na ngiti.

“Nandito tayo para sa isang layunin lang, Zabeth,” panimula nito, habang nakahalukipkip. “Para panatilihin ang imahe natin sa publiko. Pero sa loob ng apat na pader na ito… strangers tayo. Clear?”

Tumaas ang kilay ni Zabeth. Akala niya ba siya lang ang may pride? “Huwag kang mag-alala, Mr. Sanchez. Hindi rin ako komportable na kasama ka sa iisang bubong. Mas gugustuhin ko pang matulog sa opisina kaysa dito, kung pwede lang.”

“Good. Kasi ganoon din ako,” sagot nito nang mabilis. “Kaya para iwas gulo, ilalatag ko ang rules. Memorize mo. Obey them. Or else…”

“Or else what?” hamon niya.

“Or else I’ll make your life miserable here,” banta nito, pero may halong pang-aakit ang tingin. “Now listen carefully.”

Itinaas nito ang isang daliri.

“Una, Separate rooms. My room is on the east wing. Yours is on the west. Malayo ang layo nila sa isa’t isa. At sana, manatili na ganoon.”

“Pangalawa, Separate schedules. Kung maaari, iwasan nating magkasabay kumain o magising. I have my own life, you have yours. Walang pakikialam.”

“Pangatlo, Walang PDA o Public Display of Affection kapag wala ang camera. Kapag may tao, sweet tayo. Kapag tayo lang dalawa… act like I don’t exist.”

Napailing na lang si Zabeth. Ang daming bawal. Para silang dalawang bata na pinagbawalang maglaro nang magkasama.

“Mukhang takot ka yatang mahulog sa akin, Claudio,” pang-aasar niya para itago ang kaniyang kaba. “Kaya mo ba nilalayo ang sarili mo?”

Tumawa nang mapang-uyam si Claudio at lumapit sa kanya hanggang sa halos magdikit na sila. Hinawakan nito ang kamay niya at pinatitig sa kaniyang mata.

“Don’t flatter yourself, Zabeth,” bulong nito. “Ang iniiwasan ko ay ang gulo. You are too much drama for my taste. At ayokong madumihan ang kamay ko sa mga emosyon mo.”

Binitawan niya ito nang madiin at tumalikod. “Halika na. Ipakita ko sa’yo ang kwarto mo.”

Sinundan siya ni Zabeth papunta sa kanang bahagi ng bahay. Binuksan ni Claudio ang isang malaking pinto.

Pumasok si Zabeth at namangha kahit ayaw niya. Malawak ang kwarto, may sariling CR at walk-in closet. Puno na rin ng mga gamit at damit na mukhang bagong bili.

“Everything you need is here,” sabi ni Claudio mula sa pinto. “May sarili ka ring entrance para kung gusto mong umalis o umuwi, hindi mo na kailangang dumaan sa sala. Para iwas abala.”

Parang sinasabi nito na huwag kang magpapakita sa akin kung hindi kailangan.

“Thanks,” maikling sagot niya. “Sapat na ito para makalanghap ako ng hangin na walang amoy ng kayabangan mo.”

Hindi na ito sumagot at sumara na lang ang pinto.

Sa wakas, nag-iisa na siya.

Napabuntong-hininga siya at napahiga sa malambot na kama. Tiningnan niya ang kisame. Ano na bang nangyayari sa buhay niya? Kahapon, CEO pa siya ng sarili niyang mundo. Ngayon, isa na lang siyang ari-arian sa kontrata.

Dahil hindi siya makatulog at hindi komportable, nagpasya siyang libutin ang bahay. Tahimik, madilim, at puro lamang ang ilaw mula sa mga street lights sa labas ang nagbibigay liwanag.

Habang naglalakad siya sa hallway, napansin niya ang isang pinto na bahagyang nakabukas. Ang kwarto siguro ni Claudio.

Nagdalawang-isip siya. Bawal pumasok. Rule Number One nga pala.

Pero ang kuryosidad ay nanalo. Dahan-dahan siyang lumapit at sumilip. Madilim sa loob, pero nakita niya ang anino ng lalaking nakatayo malapit sa bintana. Naka-shirt lang ito at shorts, at tila malalim ang iniisip habang nakatingin sa city lights.

Magkaiba sila ng mundo. Siya, puno ng apoy at damdamin. Siya, yelo at bakal.

Biglang namatay ang lahat ng ilaw sa buong bahay.

Buzzzzz!

Kumidlat at biglang bumagsak ang malakas na ulan. Brownout.

“Anong nangyari?” bulong ni Zabeth. Sa dilim, hindi niya makita ang dinadaanan niya. Napaatras siya at nabangga ang isang vase.

KRAK!

“Who’s there?” malakas na tanong ni Claudio mula sa loob ng kwarto niya.

“Ako!” sagot ni Zabeth, habang kinakapa ang pader para makabalik sa kwarto niya. “Brownout! Wala akong makita!”

Narinig niya ang mabibigat na hakbang. Maya-maya, naramdaman niya ang init ng katawan sa harap niya. May sumindi ng flashlight galing sa cellphone.

Tumambad sa kanya ang mukha ni Claudio. Basang-basa ang buhok nito dahil sa ulan na tumatama sa bintana, at kitang-kita ang hugis ng dibdib nito sa ilalim ng manipis na damit.

“Bakit ka pa gumagala?” iritadong tanong nito, pero hindi niya mabasa kung galit ba ito o nag-aalala.

“Naglalakad lang ako! Hindi ko alam na mamamatay ang kuryente!” depensa niya.

Dahil madulas ang sahig at malakas ang pag yanig ng bahay dahil sa hangin, napaluhod si Zabeth at muntik nang matumba. Mabilis na sumalo si Claudio sa bewang niya.

Natigilan silang dalawa.

Nasa bisig na niya siya. Napakalapit ng mga mukha nila. Ramdam ni Zabeth ang bilis ng tibok ng puso niya—o baka puso ni Claudio? Hindi niya alam. Ang dilim, ang kulog, at ang init ng hawak nito ay gumagawa ng kakaibang epekto sa kanya.

“Careful, Mrs. Sanchez,” bulong ni Claudio. Ang boses nito ay mababa at dumadagundong sa katahimikan. “Baka masaktan ka pa. Sayang naman ang investment ko.”

Pilit na itinulak ni Zabeth ang dibdib nito. “Bitawan mo ako! Kaya ko ang sarili ko!”

Pero imbis na bitawan siya, mas hinigpitan pa ni Claudio ang hawak sa bewang niya. Itinukod nito ang kabilang kamay sa pader sa likuran niya, naipit siya sa pagitan ng braso nito at ng dingding ang tinatawag na kabedon.

Naningkit ang mga mata ni Claudio habang tinititigan ang labi niya.

“Sabi ko sa’yo…” bulong nito, habang unti-unting lumalapit ang mukha nito sa mukha niya.

“...may rules tayo.”

Naningkit ang mga mata ni Zabeth. Ramdam niya ang hininga nito sa pisngi niya. “Alam ko. So step back.”

“Pero…” dagdag ni Claudio, at nakita niya ang pagbabago sa ekspresyon nito. Mula sa pagiging seryoso, may lumabas na pilyong ngisi.

“...mukhang mahirap sundin ang rules kapag ganito tayo kalapit, ‘no?”