CHAPTER 3

Ysabella's POV

"Mommy, nasaan po 'yung blue tie ng dinosaur ko?"

Napatingin ako mula sa screen ng laptop ko at napangiti nang makita si Lucas na nakatayo sa p***o ng kwarto, hawak ang stuffed toy niyang may punit na manipis na laso. Sa likod niya, nakatayo naman si Luna na may suot na oversized na sunglasses at pilit na inaayos ang sariling headband.

"I told you, Lucas, nasa bag ko!" sigaw ni Luna habang pinapaypayan ang sarili gamit ang plastic na pambata na fan. "You’re so kalimutin talaga!"

"Akin na nga 'yan, Luna!" sagot naman ni Lucas habang nakasimangot.

"Mga anak, easy lang," natatawa kong sabi habang tumatayo para tulungan silang dalawa. "Ayan, o. Nasa ibabaw lang ng sofa. Wag na kayong mag-away."

Apat na taon na ang nakakalipas mula nang tumakas ako sa Maynila. Apat na taon na rin mula nang burahin ko ang pangalang Ysabella De Salcedo at magsimula ng bagong buhay sa Singapore bilang si Bella Salcedo—isang sought-after interior at architectural designer.

Hindi naging madali ang lahat. May mga gabing umiiyak ako sa pagod habang nagpapasuso sa dalawang sanggol, sabay drafing ng mga blueprints para lang may pambayad sa renta at gatas. Pero tuwing tinitingnan ko sina Lucas at Luna, nawawala ang lahat ng sakit. Sila ang buhay ko. Ang apat na taong gulang na kambal ko na napatalino, napakakulit, at ang nag-iisang dahilan kung bakit ako nakatayo at matagumpay ngayon.

Lumapit sa akin si Lucas at niyakap ang binti ko. Si Lucas ang may pinakamalalim na mga mata—mata na minsan ay ayaw kong tinitingnan nang matagal dahil pinaalala nito sa akin ang nakaraan. Pero napakabait at napakaprotective niyang bata. Si Luna naman ang madaldal, palabati, at mahilig sa magagandang bagay.

"Mommy, diba may meeting ka ngayon sa big boss?" tanong ni Luna habang kinakalikot ang makeup kit ko sa dresser.

"Yes, baby. Malaking project 'to," sagot ko habang inaayos ang sleeves ng aking tailored white blazer. "Kapag nakuha ni Mommy ang kontrata na 'to, makakabili tayo ng malaking bahay na may play area para sa inyo."

"Yay! A big house with a giant slide!" sigaw ni Luna habang nagtatalon.

"I’ll protect the house, Mommy," seryosong sabi naman ni Lucas habang nakatitig sa akin. "So no bad guys can enter."

Napangiti ako at hinalikan ang noo nilang dalawa. "Thank you, my boy. Sige na, antayin niyo na si Nanny Sarah sa living room, okay?"

Pagkaalis ng mga bata, humarap ako sa salamin. Ang dating mahinhin, takot, at madaling tapak-tapakang Ysabella ay wala na. Ang nakatayo ngayon sa harap ng salamin ay si Bella Salcedo—isang matapang at independent na ina na walang sinumang pwedeng humamak ulit.

Kinagabihan, naglakad ako pumasok sa grand ballroom ng isang five-star hotel sa gitna ng Financial District. Dito gaganapin ang bidding para sa billion-dollar headquarters project ng isa sa pinakamalaking multinational conglomerate sa Asya. Ang kumpanyang nag-hire sa akin bilang lead external consultant ay gustong ako ang magpresenta ng master plan.

Sikip ang dibdib ng maraming kilalang architects at designers sa paligid, pero kampante ako. Pinagpuyatan ko ang design na 'to nang tatlong buwan.

"Ms. Salcedo, glad you made it," bati sa akin ng board member ng kumpanya. "The Chairman and the main investor are waiting inside the VIP boardroom. Let's head in."

"Thank you, Sir. Ready na po ang presentation," sagot ko nang may kumpiyansa sa boses.

Sumunod ako sa kaniya papunta sa double-glass door sa dulo ng hallway. Pagbukas ng p***o, naramdaman ko ang biglang paglamig ng hangin sa loob ng kwarto. May ilang executives na nakaupo sa paligid ng mahabang mahogany table.

Pero sa pinakadulong pwesto, sa presidential leather chair, nakaupo ang isang lalaking may hawak na fountain pen. Nakatitig siya sa mga dokumentong nasa harap niya, nakasuot ng perfectly tailored charcoal gray suit. High-bridged nose, sharp jawline, at ang pamilyar at malamig na aura na kayang magpatahimik ng buong silid.

Biglang huminto ang tibok ng puso ko. Nanlamig ang mga daliri ko sa hawak kong iPad.

Dahan-dahang nag-angat ng tingin ang lalaki nang marinig ang footstep namin.

Ang mga matang iyon. Ang kulay abong mga mata na huling beses kong nakita apat na taon na ang nakararaan habang itinatapon sa akin ang divorce papers.

Si Lysander Montenegro.

Nagtagpo ang mga mata namin. Sa isang saglit, nakita ko ang pagdilat ng mga mata niya at ang bahagyang pagbitaw niya sa hawak niyang ballpen. Huminto ang mundo sa loob ng silid.

"Good evening, everyone," pormal na panimula ng board member na kasama ko, na tila walang kamalay-malay sa bagyo na biglang nabuo sa hangin. "I would like to introduce our top architectural consultant for the new Montenegro Tower Project—Ms. Bella Salcedo."

Hindi gumalaw si Lysander. Nakatitig lang siya sa akin, parang nakakita ng multo. Dahan-dahan siyang tumayo mula sa kanyang upuan, halos maihulog ang mga papel sa mesa.

"Ysabella?" pabulong at nanginginig niyang usal.