CHAPTER 5

Ysabella's POV

Mabilis akong lumabas ng hotel building, parang may humahabol sa aking masamang panaginip. Pagkasakay ko sa aking sasakyan, agad kong tinawagan si Nanny Sarah para itanong kung nasaan sila ng kambal.

"Nandito po kami sa Central Park playground, Ma'am Bella," sagot ni Sarah sa kabilang linya. "Gusto po kasi magpalipad ng kite ni Sir Lucas habang kumakain ng ice cream si Ma'am Luna."

"Sige, diyan na ninyo ako hintayin. Papunta na ako."

Huminga ako nang malalim habang nagmamaneho. Kailangan kong kumalma. Kailangan kong burahin ang bakas ng ligalig sa mukha ko bago ko harapin ang mga anak ko. Ang mga bata ay tulad ng maliit na sponge—mabilis nilang nararamdaman kapag may hindi magandang nangyayari sa akin.

Pagdating ko sa park, ang preskong hangin at ang luntiang paligid ay nakatulong para lumuwag nang kaunti ang dibdib ko. Sa hindi kalayuan, nakita ko agad ang dalawang maliit na figure na tumatakbo sa damuhan.

Si Lucas ay may hawak na kulay asul na saranggola, habang si Luna naman ay nakaupo sa bench kasama si Nanny Sarah, abala sa pagdikit ng strawberry ice cream sa sarili niyang ilong.

"Mommy!"

Unang nakakita sa akin si Luna. Mabilis niyang itinapon ang plastic spoon niya at patakbong lumapit sa akin, kumakaway ang maliliit niyang kamay. Sumunod din agad si Lucas, iniiwan ang saranggola sa tabi ni Sarah para yakapin ako.

"Mommy, look! I almost made the kite fly super high!" proud na sigaw ni Lucas habang nakatingin sa akin, ang matatalino niyang mata ay nagniningning sa tuwa.

Umupo ako sa damuhan para mapantayan silang dalawa. Niyakap ko sila nang napakahigpit—ang bango ng amoy ng pambatang baby powder at strawberry ice cream ang pumatay sa lahat ng natitirang kaba sa sistema ko.

"Wow, talaga, Lucas? You're so brave and smart," nakangiti kong sabi habang pinupunasan ang ice cream sa pisngi ni Luna gamit ang aking tissue. "At ikaw naman, Luna, bakit mas madami pang ice cream sa mukha mo kesa sa tiyan mo?"

"Because it’s so yummy, Mommy!" hagikgik ni Luna, saka isiniksik ang ulo niya sa leeg ko.

Sa gitna ng aming tawanan, biglang naramdaman ko ang kakaibang pakiramdam—parang may nakatitig sa amin mula sa di kalayuan. Nanigas ang likod ko. Dahan-dahan akong tumayo habang hawak ang mga kamay ng kambal.

Hindi malayo sa pwesto namin, nakatayo si Lysander sa ilalim ng malaking puno ng maple.

Hindi siya nakasuot ng kanyang business suit jacket—mga nakatuping sleeves na lang ng white shirt ang suot niya, gulo-gulo ang buhok, at humihingal na tila tumakbo siya mula sa hotel hanggang dito sa park. Nakatitig siya sa amin. Mas tiyak, nakatitig siya sa dalawang batang hawak ko.

Nalaglag ang panga ni Lysander. Ang kanyang mga mata ay pabalik-balik sa mukha ni Lucas at sa mukha ko.

Si Lucas... Si Lucas na halos duplicate niya noong bata siya. Ang hugis ng mukha, ang makapal na kilay, pati na ang paraan ng pagtitig nitong tila laging nagmamasid—lahat 'yon ay kuha kay Lysander.

"No... Hindi maaari..." narinig kong usal ni Lysander habang dahan-dahang humahakbang lapit sa amin.

Mabilis kong hinila sina Lucas at Luna sa likod ko. Ginawa kong depensa ang sarili kong katawan para harangan ang paningin niya sa mga anak ko. Ang puso ko ay nagwawala sa takot at galit. Ito ang eksenang pinakakinakatakutan ko sa loob ng apat na taon—ang magtagpo ang mga mata ng ama at ng mga anak na hindi niya man lang nalamang nabuo.

"Nanny Sarah, kunin mo muna ang mga bata," malamig kong utos sa nanny na mabilis namang lumapit.

"Aria... wait," humahangos na pakiusap ni Lysander. Nanginginig ang boses niya habang nakatingin sa sumisilip na si Lucas sa likod ng binti ko. "Who... who are these children?"

"They are MY children, Mr. Montenegro," matigas kong sagot, nakatitig nang diretso sa mga mata niya para ipakita na hindi ako natatakot. "And they have absolutely nothing to do with you."

Natigilan si Lysander. Tinitigan niya si Lucas na ngayon ay nakasimangot na sa kaniya, at saka lumipat ang tingin niya kay Luna na curious na nakatingin sa kaniyang mamahaling relos.

"Apat na taon..." pabulong na kalkula ni Lysander sa sarili niya. Ang mga mata niya ay biglang napuno ng labis na pagkagulat at unti-unting pagmarealize ng katotohanan. "Apat na taon na sila... Ysabella, noong gabing 'yon... noong gabing pinalayas kita... sinabi mong buntis ka."

Napayukom ang mga kamay ko sa gilid ko. "Sinabi ko nga sa 'yo. Pero ano ang ginawa mo? Tinawag mo akong sinungaling at nakadidiri. Tinapon mo ang divorce papers sa harap ko."

"Ysabella, I didn't know—"

"Dahil ayaw mong makinig!" sigaw ko sa katamtamang lakas para hindi masyadong matakot ang mga bata, pero sapat para manliit siya. "Wala kang tiwala sa akin. So don't you dare come near my kids now and play the curious stranger!"

Lumapit pa nang isang hakbang si Lysander, halos lumuhod ang posture niya habang nakatitig sa kambal. Ang matigas at ruthless na billionaire ay mukhang basag na basag.

"They look like me..." pabulong at basag na boses ni Lysander. " Ang batang lalaki... he has my eyes, Ysabella. Sila ba... sila ba ang mga anak ko?"

Bago pa man ako makapagsalita para magsinungaling at itanggi ang lahat, biglang kumalas si Luna sa hawak ni Nanny Sarah at lumapit nang ilang hakbang kay Lysander.

"Luna, come back here!" sigaw ko sa kaba.

Pero hindi nakinig si Luna. Nakatitig lang ang maliit kong dalagita sa matangkad at guwapong lalaki na nakaluhod na ngayon sa damuhan sa harap nila.

Iminwestra ni Luna ang maliit niyang daliri papunta sa mukha ni Lysander, saka tumingin sa akin na may malaking ngiti sa labi.

"Mommy!" masayang sigaw ni Luna habang pumapalakpak. "Is he the handsome prince from your drawings under your bed? The one you always cry about?"

Nanlamig ang buong katawan ko. Napatingin si Lysander sa akin, ang mga mata niya ay napuno ng matinding emosyon, galak, at labis na pagsisisi.

"Aria... they ARE my children," sabi ni Lysander habang may luhang tumutulo sa kaniyang pisngi.

Mabilis kong hinawakan sa kamay si Luna at iniharang ulit si Lucas sa likod ko, bago ko tinitigan si Lysander nang may matinding pait at galit.

"Wala kang anak dito, Mr. Montenegro," malamig kong sabi habang pilit kong itinatago ang panginginig ng boses ko. "Ang mga batang ito ay may ina lang. At hinding-hindi ko hahayaang makalapit ang isang tulad mo sa kanila."