CHAPTER 6

Ysabella's POV

Nanatiling nakaluhod si Lysander sa damuhan. Ang kaniyang mga matang kulay abo, na dating puno ng lamig at poot, ay nanginginig ngayon habang puno ng luha at pagmamakaawa.

"Ysabella... please," paos at basag niyang pakiusap. Dahan-dahan siyang tumayo, ngunit nanatiling nakatayo nang ilang dipa ang distansya para hindi ako mas lalong matakot o magalit. "Let me speak to them. Just... just five minutes, Ysabella. I'm begging you."

Ito ang kauna-unahang pagkakataon na narinig kong nagmakaawa si Lysander Montenegro. Ang lalaking sinamba ng buong business world, ang CEO na walang sinasanto at kayang magpabagsak ng kumpanya sa isang kumpas lang ng kamay—ngayon ay nakatayo sa harap ko, basag-basag at umiiyak sa gitna ng parke.

Pero hindi na ako ang lumang Ysabella na lumalambot sa bawat kilos niya.

"Sarah, dalhin mo na ang mga bata sa sasakyan. Now," utos ko sa nanny.

Mabilis na hinawakan ni Sarah ang mga kamay nina Lucas at Luna. Subalit bago pa man sila makahakbang, mabilis na pumatak ang mga paa ni Lucas at pumuwesto sa harap ko. Iniharang ng apat na taong gulang kong anak ang kaniyang maliit na katawan laban kay Lysander.

"Don't touch my Mommy!" matapang na sigaw ni Lucas. Nakatitig siya kay Lysander gamit ang eksaktong mga mata nito—makapal ang kilay, matalim ang tingin, at walang takot. "You made my Mommy cry! Go away!"

Napatigil si Lysander. Parang sinaksak ng libo-libong kutsilyo ang dibdib niya nang marinig ang galit sa boses ng sarili niyang anak. Nanliit ang kaniyang mga balikat, at napayuko siya habang patuloy na bumabagsak ang kaniyang mga luha sa damuhan.

"Lucas..." pabulong na sabi ni Lysander, nanginginig ang kamay na pilit na gustong umabot sa bata ngunit pilit nitong pinipigilan ang sarili. "I'm... I'm sorry. I didn't mean to hurt your Mommy..."

"Lucas, Luna, pasok na sa car. Sundin niyo si Mommy," maawain pero seryoso kong sabi.

Tumingin si Luna sa akin, saka muling tumingin kay Lysander. "Mommy, why is the handsome prince crying? Did he get a wound on his knee too?"

"No, Luna. Let's go," sagot ko.

Nang makalayo na si Sarah kasama ang dalawang bata at marinig ko ang pag-lock ng p***o ng sasakyan, pinitik ko ang aking tingin pabalik kay Lysander. Ang huling bakas ng takot ko ay pinalitan ng purong determinasyon.

"Makinig ka sa akin, Lysander," malamig kong sabi. "Huwag na huwag ka nang lalapit uli sa mga anak ko. Kung akala mo ay magagamit mo ang pera at kapangyarihan mo para kunin sila sa akin, nagkakamali ka. Hindi na ako ang walang laban na babae na pinalayas mo apat na taon na ang nakararaan."

"I don't want to take them away from you, Ysabella!" mabilis at natatarantang depensa ni Lysander, mabilis na lumapit nang isang hakbang pero tumigil din nang makitang mas lalo akong nadidiri sa kaniya. "Gusto ko lang maging ama sa kanila... Gusto kong bumawi sa 'yo, sa inyong tatlo! I wasted four years believing a lie! Araw-araw akong pinapatay ng guilt at pagsisisi, Ysabella!"

"Kasalanan mo 'yon!" sigaw ko sa mukha niya, hindi na napigilan ang emosyong apat na taon kong itinago. "Pinili mong maniwala sa kanila! Pinili mong tapakan ang dignidad ko! At ngayon dahil nalaman mong may mga anak ka sa akin, bigla kang magpapakasanto? Nasaan ka noong nagpapakapuyat ako habang may lagnat ang kambal? Nasaan ka noong halos mamatay ako sa panganganak sa kanila nang mag-isa sa ibang bansa?!"

Napatulala si Lysander. Walang salita ang lumabas sa bibig niya.

"Wala ka doon, Lysander," pabulong kong dagdag, bawat salita ay parang yelo sa lamig. "Kaya huwag mong ipagkait sa akin ang katahimikan ng mga anak ko. Wala silang kilalang ama, at mas makabubuti para sa kanila na manatiling ganoon."

Tumalikod ako at naglakad patungo sa aking sasakyan.

"Ysabella, wait!" habol niya, ngunit hindi ako huminto.

Pumasok ako sa sasakyan, pinalabas ang makina, at mabilis na pinatakbo ang sasakyan palabas ng parke. Sa rearview mirror, nakita ko si Lysander na nakatayo pa rin sa gilid ng kalsada, nakatingin sa papalayong sasakyan namin habang unti-unting lumuluhod sa semento, tuluyang basag ang puso.