CHAPTER 4

Ysabella's POV

Nanatiling tahimik ang buong boardroom. Nakatitig sa akin si Lysander, halos hindi humihinga. Ang matatag at walang kinatatakutang CEO ng Montenegro Enterprises ay mukhang nawalan ng balanse. Ang kamay niyang nakahawak sa gilid ng mesa ay nanginginig nang bahagya.

Apat na taon. Apat na taon siyang nabuhay sa paniniwalang patay na ako. Na ang babaeng pinalayas niya sa gitna ng malakas na ulan ay tuluyan nang nilamon ng alon sa tabing-dagat.

"Ysabella..." uulit niyang pabulong. Bawat patak ng boses niya ay may halong gulat, sakit, at hindi makapaniwalang pag-asa.

Inayos ko ang jacket ng blazer ko at itinaas ang aking baba. Hindi ko hinayaang makakita siya ng kahit anong emosyon sa mukha ko. Ang puso ko ay nagwawala sa kaba, pero mas matimbang ang galit at ang pangangailangang protektahan ang mga anak ko.

"I'm sorry, Mr. Montenegro," maotoridad at malamig kong sabi, bago pa man makapagsalita ang iba pang board members. "My name is Bella Salcedo. Lead Architectural Consultant of Salcedo Design Studio."

Umabante si Lysander. Mabilis ang bawat hakbang niya patungo sa pwesto ko, na tila wala siyang pakialam sa sampung executives na nakatitig sa aming dalawa.

"Hindi... Ikaw 'yan," pautal-utal niyang sabi, humihingal nang bahagya habang nakatitig sa mga mata ko. "Ysabella, buhay ka... Ikaw ang asawa ko."

Habang papalapit siya, inabot niya ang kamay niya para hawakan ang braso ko. Mabilis akong humakbang paatras, inilayo ang sarili ko sa tsansa na madikit man lang ang balat niya sa akin.

"Mr. Montenegro, please keep your hands to yourself," seryoso at walang alinlangan kong pigil sa kaniya. "I don't know who this 'Ysabella' is, but I am here purely for a business proposal. Kung wala kang planong makinig sa presentation ko, I can easily leave and let my team handle this meeting."

Natigilan si Lysander sa gitna ng silid. Para siyang nasampal sa mukha sa lamig ng pakikitungo ko.

"Mr. Montenegro?" nag-aalalang tanong ng isa sa mga senior directors niya. "Is there a problem? Do you know Ms. Salcedo?"

Pikit-matang huminga nang malalim si Lysander. Pilit niyang hinawakan ang sariling emosyon, bagaman nakatitig pa rin siya sa akin na parang natatakot na kapag pikit niya ay mawawala ako ulit.

"No," paos na sagot ni Lysander, habang pilit na ibinabalik ang malamig niyang postura. "Proceed with the presentation."

Bumalik siya sa kanyang upuan, pero hindi man lang sumulyap sa malaking projector screen sa harap. Sa akin lang siya nakatitig mula umpisa hanggang dulo.

Inilabas ko ang aking clicker at sinimulang ipaliwanag ang architectural plan para sa Montenegro Tower. Bawat detalye ng blueprint, bawat zoning restriction, at ang modern sustainable design ay naipaliwanag ko nang walang kakaba-kaba. Ang dating Ysabella na nauutal kapag tinatanong niya ay wala na. Ang nakatayo sa harap niya ngayon ay isang propesyunal na nakakuha ng paghanga ng lahat ng board members sa loob ng silid.

"Excellent work, Ms. Salcedo," nakangiting sabi ng board chairman pagkatapos ng kalahating oras. "The integration of natural lighting and local green spaces is brilliant. We would love to review the final contract with your agency."

"Thank you, Gentlemen," sagot ko habang nililigpit ang aking iPad at pointer. "My secretary will send the draft tomorrow morning."

Mabilis kong pinalabas ng boardroom ang dalawa kong junior designers. Ayaw kong magtagal doon kahit isang segundo pa. Pero bago ko pa man mahawakan ang doorknob para lumabas, narinig ko na ang mabilis na yabag ng sapatos sa likod ko.

"Everyone, leave us," utos ni Lysander sa maautoridad na boses.

Nag-alinlangan ang mga board members, pero wala silang nagawa kundi mabilis na lumabas ng silid. Nang masara ang p***o, kami na lang dalawa ang naiwan sa loob.

Mabilis akong humarap sa kaniya, nakakrus ang aking mga braso. "Mr. Montenegro, my time is precious. Kung tungkol pa rin 'to sa napagkamalan mong tao—"

"Stop it, Ysabella!" sigaw niya, bagaman may halong pakiusap ang tono. Lumapit siya sa akin hanggang sa maging ilang pulgada na lang ang distansya namin. "Huwag mong ipamukha sa akin na hindi kita kilala. Kilala ko ang boses mo, ang galaw mo, ang mga mata mo. Apat na taon, Ysabella... Apat na taon akong nabuhay sa impyerno dahil akala ko nawala ka na sa akin!"

Natawa ako nang mahina—isang pait at malamig na tawa na nagpabago sa mukha niya.

"Impyerno?" tanong ko habang nakatitig sa mga mata niya. "You created that hell yourself, Lysander. Pinili mong maniwala kina Dominique at Beatrice. Pinili mong itapon ako sa gitna ng ulan kasama ang mga peke nilang ebidensya. Inabutan mo ako ng divorce papers nang hindi man lang tinatanong ang panig ko. At ngayon, sasabihin mo sa akin na ikaw ang nahirapan?"

Napatungo si Lysander. Nanliit ang mga balikat ng dating makapangyarihang billionaire.

"Nalaman ko rin ang totoo..." pabulong at basag niyang sabi. "Dalawang buwan pagkatapos mong mawala... nalaman kong minanipula nina Dominique at Beatrice ang mga dokumento. Pinalayas ko sila sa buhay ko at pinakulong ko ang mga taong tumulong sa kanila. Ysabella, araw-araw akong nagsisi. Araw-araw kong hinanap ang bakas mo sa dalampasigan kung saan nahanap ang singsing mo."

Tinitigan ko siya nang walang kahit anong awa sa dibdib ko. Masyado nang huli ang pagsisisi niya. Ang sakit na idinulot niya noong gabing 'yon ay hindi na kayang burahin ng kahit anong pagmamakaawa.

"Then congratulations, Mr. Montenegro. Napatunayan mong tanga ka," deretso kong sabi. "Pero tapos na 'yon. Nilagdaan ko ang divorce papers mo apat na taon na ang nakararaan. Patay na si Ysabella De Salcedo. Ang nakatayo sa harap mo ngayon ay si Bella Salcedo. So if you want this billion-dollar project to succeed, treat me purely as your business partner. Nothing more, nothing less."

"Ysabella, please... let me make it up to you," lumuhod halos ang boses niya, inabot muli ang kamay ko. "Give me a second chance. I will give you everything. My money, my name, my life—"

Inilayo ko muli ang kamay ko at binuksan ang p***o ng boardroom.

"Save your money and your drama, Mr. Montenegro," malamig kong putol sa kaniya bago ako tumitig nang diretso sa kaniyang mga mata. "I don't need anything from you anymore."

Mabilis akong naglakad palabas sa corridor, hindi na lumingon pa sa lalaking nanatiling nakatayo roon, basag at natutulala habang pinapanood ang pag-alis ko.

Dire-diretso ako papunta sa elevator. Pagpasok ko sa loob at nang magsarado ang p***o, pikit-mata akong sumandal sa pader at huminga nang malalim. Nanginginig ang buo kong katawan.

Kailangan kong makauwi agad. Kailangan kong yakapin sina Lucas at Luna para ipaalala sa sarili ko kung bakit ako nagpakatatapang nang ganito.