CHAPTER 7

Lysander Montenegro POV

Nakatingin lang ako sa salamin ng opisina ko habang pinapanood ang makabagong glass architecture ng Manila Skyline. Apat na taon na ang nakararaan mula noong gabing 'yon, pero sariwa pa rin sa isip ko ang tunog ng pagbagsak ng divorce papers sa mesa.

Ang tanga ko.

Paulit-ulit na umiikot ang salitang 'yon sa ulo ko habang umiinom ako ng itim na kape. Noong gabing pinalayas ko si Ysabella, nabulag ako sa galit at sa mga pekeng litrato na inihagis nina Dominique at Beatrice. Ang galing nilang magtahi ng ebidensya. Akala ko noon, tama ang ginawa ko para protektahan ang pangalan ng Montenegro Enterprises. Pero ang totoo, pinatay ko lang ang sarili kong kaligayahan.

Dalawang buwan pagkatapos ng insidenteng 'yon, natuklasan ng mga tauhan ko ang totoo. Nalaman naming edited ang mga bank statements at peke ang mga dokumento. Pinalayas ko si Dominique sa kumpanya at pinakulong si Beatrice nang walang pag-aalinlangan. Pero huli na ang lahat. Wala na si Ysabella. Ang tanging nakita ng mga tauhan ko sa tabing-dagat ay ang singsing niya at ang basang cardigan na iniwan niya para magpanggap na patay na siya.

Nawalan ako ng asawa dahil sa sarili kong katangahan.

"Sir Lysander," pumasok ang secretary ko na si Marcus, may dalang folder. "Nakausap ko na po ang legal team ng Salcedo Design Studio. Confirm na po ang final signing ng contract para sa Montenegro Tower bukas ng umaga."

Hindi ako kumibo agad. Inayos ko ang cuff links ko bago ako lumingon sa kaniya. "Si Ms. Salcedo ba ang personal na hahawak ng final briefing?"

"Opo, Sir. Sabi ng assistant niya, si Ms. Salcedo mismo ang magdadala ng revised blueprints."

Napabuntong-hininga ako. Kahapon ko pa siya nakita sa park. Kahapon ko lang din nalaman na may mga anak kami. Kambal. Isang lalaki at isang babae. Si Lucas na kamukhang-kamukha ko noong bata ako, at si Luna na may makukulit na ngiti. Apat na taon akong nagdusa sa konsensya, pero nung makita ko ang mga batang 'yon kasama si Ysabella, naramdaman ko ang mas matinding takot—ang takot na hinding-hindi na niya ako mapatawad kailanman.

Napakuyom ang mga kamay ko sa ibabaw ng mesa. Hindi ko hahayaang matapos ang kwento namin sa ganito lang. Nagkamali ako noon, oo. Pero gagawin ko ang lahat para itama 'yon ngayon. Kung kailangan kong magmakaawa araw-araw sa labas ng bahay niya, gagawin ko.

"Marcus," tawag ko habang nakatitig sa bintana.

"Yes, Sir?"

"I-cancel mo ang lahat ng meeting ko bukas ng hapon. May personal akong aasikasuhin."

"Masusunod po, Sir."

Paglabas ni Marcus, ibinalik ko ang tingin ko sa larawan ng kumpanya na nakapaskil sa pader. Pero hindi ang gusali ang nakikita ko kundi ang mukha ni Ysabella kahapon—malamig, galit, at puno ng pait. Hindi na siya ang babaeng yumuyuko at umiiyak sa harap ko noon. Siya na ngayon si Bella Salcedo, ang babaeng kailangan kong suyuin muli mula sa umpisa.

Kinabukasan, eksaktong alas-diyes ng umaga nang bumukas ang p***o ng private conference room ko. Pumasok si Ysabella suot ang isang navy blue tailored suit na nagpalitaw ng propesyunal niyang aura. Bitbit niya ang isang eleganteng leather folio. Deretso ang tingin niya sa harap, ni minsan ay hindi sumulyap sa akin na nakaupo sa dulo ng mahabang mesa.

"Good morning, Mr. Montenegro," pormal niyang bati, walang bahid ng personal na emosyon. "And to the rest of the board."

Pinanood ko ang bawat galaw niya. Ang dating mahinhin niyang boses ay mayroon nang awtoridad ngayon. Habang ipinapaliwanag niya ang mga detalye ng proyekto, hindi ako nakinig sa mga teknikal na termino. Ang pinagmasdan ko ay ang mga mata niya—malamig at malayo.

"Ms. Salcedo," pagputol ko sa kaniya nang matapos siya sa presentation.

Tumigil siya sa pag-aayos ng mga papel at tumingin sa akin. "Is there a problem with the design, Mr. Montenegro? Pwede naming baguhin kung may lumalabag sa standards ninyo."

"Wala," seryoso kong sagot. Tumayo ako mula sa pagkakaupo at naglakad palapit sa pwesto niya. Nakita ko ang bahagyang pagtaas ng kilay niya, ngunit hindi siya umatras kahit isang dangkal. "Wala akong problema sa disenyo. Ang gusto ko lang linawin... kailan natin pag-uusapan ang tungkol sa mga bata?"

Napuno ng katahimikan ang silid. Ang mga kasama niyang junior designers ay nagkatinginan, halatang nagtataka sa naging direksyon ng usapan.

Sumikip ang panga ni Ysabella. Ibinalik niya ang mga papel sa folio nang may diin. "Mr. Montenegro, nandito tayo para sa architectural contract, hindi para sa buhay pamilya. Walang kinalaman ang mga anak ko sa Montenegro Enterprises."

"Ysabella, gusto ko silang makitang muli," mababa at seryoso kong sabi habang nakatingin nang diretso sa kaniya. "Gusto ko silang makasama. At gusto kong humingi ng tawad sa 'yo—hindi lang bilang kliyente mo, kundi bilang ama ng mga anak mo."

Isang malamig na ngiti ang sumilip sa labi niya bago siya tumalikod at kinuha ang bag niya.

"Huli na ang lahat para sa ganyang usapan, Mr. Montenegro," malamig niyang sagot sa akin bago siya tuluyang humakbang palabas ng silid.