CHAPTER 2

Ysabella's POV

Bumuhos ang malakas na ulan pagkalabas ko pa lang ng gate ng Montenegro Mansion. Basang-basa ang manipis kong cardigan, pero mas malamig ang pakiramdam sa loob ng dibdib ko. Wala akong dalang kahit ano maliban sa maliit na bag na naglalaman ng wallet at cellphone ko. Ang divorce papers na kalalagda ko lang ay naiwan sa mesa—ang patunay na tapos na ang isang taong impyerno at pangangarap ko sa buhay ni Lysander.

Sumakit ang ibabang bahagi ng tiyan ko habang naglalakad ako sa gilid ng highway. Napauntag ako at napahawak sa puno sa tabi ng kalsada.

"Huwag ngayon... please, kapit ka lang," pabulong kong pakiusap habang hinahawakan ang tiyan ko.

Hinalukay ko ang bag ko at mabilis na tumawag ng taxi. Pagdating ng sasakyan, diretso ako sa pinakamalapit na pampublikong ospital. Ayaw kong pumunta sa mga kilalang ospital kung saan pwedeng makarating kay Lysander ang balita. Ayaw kong maisip niya na ginagamit ko ang bata para balikan siya.

Sa waiting room ng Emergency Room, nanginginig ako sa lamig habang nakabalot sa akin ang isang lumang kumot na ibinigay ng nurse. Pagpasok ng doktor para sa ultrasound, halos hindi ako makahinga sa kaba.

"Mrs. De Salcedo?" tanong ng doktora habang nakatitig sa monitor.

"Kumuha na po ako ng paunang test kaninang hapon... Okey lang po ba ang baby?" tanong ko, halos mapatid ang boses ko sa takot.

Tumingin sa akin ang doktor, may bahagyang ngiti sa mga labi nito. "Medyo may kaunting stress at dehydration ka, pero matatag ang mga bata."

Kumunot ang noo ko. "Mga... bata?"

Inikot ng doktora ang screen papunta sa akin at itinuro ang dalawang maliliit na bilog sa itim at puting imahe. "Hindi lang isa ang dinadala mo, Misis. Twins. Dalawa ang heartbeat na naririnig natin."

Napatakip ako ng bibig. Biglang umagos ulit ang mga luha sa pisngi ko—hindi na dahil sa sakit na idinulot ni Lysander, kundi dahil sa halo-halong takot at labis na pagmamahal para sa dalawang buhay na nasa loob ko.

Kambal. May dalawang sanggol sa tiyan ko.

Nang makalabas ako ng clinic pagkatapos resetaan ng vitamins, naupo ako sa bakanteng bench sa tapat ng ospital. Bumuhos muli ang malakas na ulan.

Alam ko ang kakayahan ng pamilya Montenegro. Kapag nalaman nina Lysander, Beatrice, at Dominique na buntis ako sa kambal, gagamitin nila ang pera at kapangyarihan para kunin sa akin ang mga bata. Papalabasin nilang hindi ako kwalipikadong maging ina, itatapon ako sa kangkungan, at palalakihin ang mga anak ko sa ilalim ng pamamahala ng mga taong pumatay sa puso ko.

"Hindi ko hahayaang mangyari 'yon," bulong ko sa gitna ng ingay ng patak ng ulan sa bubong. "Hinding-hindi niyo makukuha ang mga anak ko."

Doon ako nakabuo ng isang desisyon. Kailangang mamatay ang pangalang Ysabella De Salcedo sa mundo nina Lysander. Kailangan nilang isiping wala na ako para hindi na nila kami muling hanapin pa.

Gamit ang natitirang pera sa savings account na hindi nakakabit sa pangalan ng pamilya Montenegro, nag-book ako ng ticket papuntang Bicol gamit ang lumang bus terminal. Bago ako sumakay, iniwan ko ang wallet ko, ang mga lumang ID, at ang singsing ng kasal namin sa isang gilid ng seaport cliff kung saan madalas maaksidente ang mga sasakyan kapag umuulan. Dinamay ko pa ang basang cardigan na ginamit ko kanina at itinapon 'yon sa tabing-dagat para magmukhang nahulog ako sa bangin sa gitna ng unos.

Kinagabihan, nakasakay na ako sa bus pabalik sa probinsya ng malayo kong kamag-anak, bago ako tuluyang kumuha ng pekeng passport para makalabas ng bansa patungong Singapore sa tulong ng isang matalik na kaibigan ng namayapa kong ina.

Habang nakatingin sa madilim na kalsada sa labas ng bintana ng bus, hinawakan ko nang mahigpit ang aking tiyan. Warm at ligtas sila sa loob ko.

"Magmula sa araw na 'to, tayong tatlo na lang," sabi ko sa sarili ko. "Mawawala na si Ysabella na tanga at nagmamakaawa. Gagawin ko ang lahat para protektahan kayo, Lucas at Luna."

Inilabas ko ang aking cellphone, tinanggal ang SIM card, at tuluyang itinapon iyon sa bintana ng bumabyaheng bus.