2

Halos hindi na makahinga si Solene sa sobrang sakit na nararamdaman niya. Pakiramdam niya’y unti-unting dinudurog ang puso niya habang nakaluhod sa malamig na sahig ng ospital. Nanginginig ang mga kamay niyang kumapit sa laylayan ng pantalon ni Kael, desperadong desperado na parang iyon na lang ang natitirang pag-asa niya.

“Kael... please...” basag ang boses niyang pakiusap habang tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha sa kanyang pisngi. “Tulungan mo akong makiusap sa prison authorities. Kakamatay lang ng lola ko... gusto ko lang manatili para mabantayan siya at maayos ang funeral niya... please...”

Bahagyang kumunot ang noo ni Kael habang malamig siyang nakatingin sa babae sa paanan niya.

“Hindi nadadaan sa pera ang mga gano’ng bagay,” mababa nitong sagot. “Alam kong nasasaktan ka, pero mag-isip ka muna bago ka magsalita.”

Napatawa si Solene nang mapait. Isang tawang puno ng sakit at pagkadismaya.

“Talaga bang ako ang walang isip?” dahan-dahan niyang tanong habang nakatingala rito, namumula ang mga mata sa kaiiyak. “Labing-isang buwan akong nakakulong, pero ilang beses ninyo akong inilabas para salinan ng dugo si Natalyn. Isn’t that because you paid people off?”

Humigpit ang panga ni Kael.

“Bakit no’n puwede?” nanginginig na dugtong ni Solene. “Pero ngayon, hindi?”

“Iba iyon.”

Napapikit si Solene sandali habang pinipigilan ang paghikbi.

“Ano’ng pinagkaiba?” mahinang tanong niya. “Alam kong sa puso mo, walang makakahigit kay Natalyn. Naiintindihan ko na ’yon noon pa man... pero patay na ang lola ko, Kael.”

Unti-unti siyang napaupo sa sahig habang yakap ang sarili, tila unti-unting nauupos ang natitirang lakas niya.

“Siya ang nagpalaki sa’kin...” umiiyak niyang sabi. “Noong buhay pa siya, nakakulong ako at hindi ko man lang siya naalagaan. Hindi ko man lang natupad ang pagiging mabuting apo habang may oras pa ako.”

Napasinghap siya habang pilit pinapakalma ang sarili.

“Kahit sa huling gabi man lang...” bulong niya. “Gusto kong samahan siya. Ayokong mag-isa siya. Ayokong wala man lang siyang mahal sa buhay sa tabi niya.”

Muli siyang tumingala kay Kael, puno ng pagmamakaawa ang mga mata.

“Kael... please... kahit ito na lang.”

Ngunit nanatiling malamig ang ekspresyon ng lalaki.

“Hindi mo naman siya iiwang mag-isa,” sagot nito. “May tito ka pa. At sisiguraduhin kong magiging maayos ang libing niya.”

“Hindi pera ang problema!” halos mapasigaw na si Solene habang tuluyang bumigay ang emosyon niya. “Wala nang saysay ang engrandeng funeral kung wala naman akong pagkakataong ihatid siya sa huli!”

Sunod-sunod ang pag-agos ng luha niya.

“Please...” nanginginig niyang sabi. “Kahit ano pang gusto mo, gagawin ko. Kahit ilang beses pa akong magbigay ng dugo kay Natalyn sa susunod... papayag ako.”

Bahagyang nanigas ang mukha ni Kael.

Dahan-dahan siyang yumuko upang tingnan si Solene na para bang isa itong batang walang katuturang nagwawala.

“Sa tingin mo ba bargaining chip ang dugo mo?” malamig nitong tanong. “Na puwede mong ipalit para makuha ang gusto mo?”

Ang boses nito’y parang nagyeyelong hangin, walang init, walang awa.

“Solene,” madiing dugtong nito, “utang mo kay Natalyn ang lahat ng ito. Kung hindi dahil sa’yo, hindi siya mauupo habambuhay sa wheelchair.”

Tuluyang napapikit si Solene.

Parang may kutsilyong paulit-ulit na tumarak sa dati nang sugatang puso niya.

Isang taon na ang nakalipas mula nang mahulog si Natalyn sa hagdan at mapinsala ang gulugod nito. Dahil doon, hindi na nito magamit ang ibabang bahagi ng katawan niya.

At mula noon, si Solene na ang naging kontrabida sa buhay ng lahat.

Walang naniwala sa kanya. Wala siyang ebidensyang magpapatunay na inosente siya.

Ngunit ang pinakamasakit sa lahat ay hindi ang pagkakakulong niya. Kundi ang mismong asawa niyang si Kael ang unang humusga sa kanya.

Hanggang ngayon, sariwa pa rin sa alaala niya ang mga salitang sinabi nito noon.

“Solene,” malamig nitong sabi habang nakatingin sa kanya na parang estranghero, “nasasaktan si Natalyn. Kung hindi ka mapaparusahan, hindi siya matatahimik.”

Naalala pa niya kung paano bumigat ang dibdib niya sa bawat sumunod na salita nito.

“Ang kasong pananakit na nagdulot ng permanenteng kapansanan ay maaaring umabot ng tatlo hanggang sampung taon. Pero kung aamin ka, isang taon lang ang magiging sentensya mo.”

Noong una, akala ni Solene ay isang masamang biro lang iyon. Paano niya aaminin ang kasalanang hindi naman niya ginawa?

Mariin siyang tumanggi at hiniling na imbestigahan iyon nang maayos ng pulisya.

Pero doon tuluyang nagbago ang lahat. Naglabas si Natalyn ng video. Sa video, malinaw na makikitang tila siya mismo ang nagtulak rito pababa ng hagdan.

Isang ebidensyang tuluyang sumira sa kanya.

Hindi kailanman makakalimutan ni Solene ang paraan ng pagtingin sa kanya ng pamilya Vidal habang pinapanood iyon.

Punong-puno ng pagkasuklam. Para bang marumi maging ang hangin na nilalanghap niya.

Sa huli, wala siyang nagawa kundi tanggapin ang pagkatalo.

At ngayon, matapos mamatay ng nag-iisang taong tunay na nagmahal sa kanya, muli na naman siyang hinihila pabalik sa impyerno.

Sa huli, ibinalik nga si Solene sa kulungan sa pamamagitan ng mga bodyguard ni Kael.

Dahil sa matinding pagdadalamhati at pagkawala ng maraming dugo, dalawang araw siyang nakahiga lamang sa kama ng prison clinic, halos walang malay.

Pagsapit ng ikatlong araw, tahimik siyang nakaupo sa activity room ng kulungan habang nakabukas ang telebisyon sa harapan nila.

At doon niya nakita.

Birthday party ni Natalyn.

Ipinapalabas sa balita kung paano gumastos ng napakalaking halaga ang presidente ng Vidal Group para ipagdiwang ang kaarawan ng babaeng pinakamamahal nito.

Isang daang milyong yuan.

Napakaluhong selebrasyon.

Sa screen, nakaupo si Natalyn sa wheelchair ngunit hindi nito maitago ang inosente at elegante nitong kagandahan. Nakangiti ito habang maingat na sinusubuan ni Kael ng pagkain.

Napakalambing ng mga mata ng lalaki habang nakatingin dito.

Punong-puno ng pag-aalaga.

Parang iyon ang pinakaimportanteng tao sa buong mundo niya. Perpektong-perpektong tingnan. Parang sila talaga ang nararapat sa isa’t isa.

Tahimik na pumatak ang luha ni Solene. Ngayong araw din ang libing ng lola niya.

Nangako si Kael na aasikasuhin nito ang lahat. Pero habang inihahatid sa huling hantungan ang taong nagpalaki sa kanya, mas pinili nitong ipagdiwang ang birthday ng babaeng mahal nito.

At sa wakas, doon tuluyang naunawaan ni Solene ang isang bagay. Kapag hindi ka mahal ng isang tao, kahit ibigay mo pa ang buong buhay mo para sa kanya... wala pa ring saysay iyon.

May sikreto si Solene na hindi kailanman nalaman ni Kael. Sampung taon na niya itong mahal. Mula pa noong panahong napakalayo nito sa kanya.

Si Kael ay parang isang bituing hindi niya kayang abutin, isang lalaking ipinanganak sa marangyang mundo, habang siya ay isa lamang ordinaryong babae sa napakalawak na mundong ito.

Dalawang taong hindi dapat magtagpo. Ngunit nagbago ang lahat dahil sa isang aksidente.

Tatlong taon na ang nakalipas nang maaksidente si Kael at mapunta sa vegetative state.

Ginawa ng pamilya Vidal ang lahat upang mailigtas ito. Naghanap sila ng pinakamahusay na doktor, ngunit walang naging epekto.

Dahil desperado na, naniwala si Mrs. Vidal sa feng shui at sinabi nitong kailangan ipakasal si Kael upang mabago ang malas nito.

Ngunit bago ang kasal, biglang kinidnap si Natalyn, ang babaeng dapat sanang pakakasalan nito.

Palapit na ang itinakdang petsa ng kasal noon kaya desperadong naghanap muli si Mrs. Vidal ng babaeng tugma sa horoscope ni Kael.

At doon nila nakita si Solene. Isang simpleng part-time nurse lamang sa mansyon ng pamilya Vidal.

Kapalit ng pagpapakasal kay Kael, nangako ang pamilya Vidal na ipapagamot nila nang libre ang may sakit niyang lola sa ospital na pagmamay-ari ng Vidal Group.

Ang ospital na pagmamay-ari ng pamilya Vidal ang isa sa pinakamahusay sa buong Pinas.

Kilala ito sa pinakamodernong kagamitan, pinakamahusay na doktor, at napakataas na gastusin. Para sa ordinaryong tao tulad ni Solene, imposibleng kayanin ang bayarin doon kahit magtrabaho pa siya habang-buhay.

Kaya nang ialok sa kanya ng pamilya Vidal ang libreng pagpapagamot para sa kanyang lola kapalit ng pagpapakasal kay Kael, wala siyang pag-aalinlangang pumayag.

Ngunit walang nakakaalam na hindi lang iyon para sa kanyang lola.

May isa pa siyang dahilan. Isang lihim na matagal na niyang itinatago sa puso.

Pitong taon na niyang mahal si Kael noon. Pitong taon ng tahimik na paghanga, pagtingin mula sa malayo, at pag-asang kahit minsan ay mapansin siya nito.

Kaya kahit pa sinabi ng mga doktor na maaaring hindi na magising habambuhay si Kael, handa pa rin siyang manatili sa tabi nito.

Handa siyang alagaan ito habang buhay. Handa siyang maging asawa nito kahit hindi siya kailanman mahalin pabalik.

Isang buwan matapos ang kasal nila, himalang nagising si Kael mula sa vegetative state.

At sa mismong araw na nalaman nitong may asawa na siya, galit na galit ito. Agad nitong hiniling ang diborsyo.

Ngunit nang hindi sinasadyang malaman ni Kael na si Solene ay may pambihirang uri ng dugo, ang tinatawag na panda blood, bigla nitong hindi na muling binanggit ang tungkol sa hiwalayan.

Mula noon, naging parang “mobile blood bank” si Solene para kay Natalyn.

Sa tuwing nangangailangan ng dugo ang babae, si Solene ang laging tinatawag.

At kahit masakit, kahit paulit-ulit siyang nanghihina pagkatapos magbigay ng dugo, ni minsan ay hindi siya nagreklamo.

Dahil mahal niya si Kael. Sobra.

Sa loob ng dalawang taon, buong puso niyang ginampanan ang papel bilang asawa nito. Inalagaan niya si Kael, inasikaso ang buong pamilya Vidal, tiniis ang lahat ng malamig na pakikitungo sa kanya, at pinilit maging mabuting maybahay.

Hanggang sa dumating ang araw na mabintang siya at tuluyang makulong.

Sampung taon.

Buong sampung taon niyang ibinigay kay Kael ang pinakamalinis at pinakatapat niyang pagmamahal.

At ano ang kapalit noon? Isang pusong ni minsan ay hindi tumingin sa kanya.

Sa mga mata ni Kael, si Natalyn lang ang laging mahalaga. Si Natalyn lang ang nakikita nito.

Marahil, siya talaga ang nagkamali. Hindi niya dapat pinangarap ang isang lalaking kailanman ay hindi magiging kanya.

Hindi niya dapat inisip na balang araw, maaalis ni Kael ang tingin nito kay Natalyn at mapapansin naman siya.

…

Araw ng paglaya ni Solene mula sa kulungan, malakas ang ulan. Makulimlim ang langit, parang sinasalamin ang bigat na nasa puso niya.

Walang sumundo sa kanya.

Walang naghintay. Walang kahit isang mensahe man lang.

Tahimik siyang sumakay ng ilang bus bago makarating sa Bamboo Bay, ang villa kung saan nakatira si Kael.

Pagsapit niya roon, basang-basa na siya mula ulo hanggang paa. Dumidikit sa balat niya ang malamig na damit habang nanginginig siya sa lamig.

Dahan-dahan niyang binuksan ang fingerprint lock at pumasok sa loob ng bahay.

Pagpasok pa lamang niya, nakita niya si Kael na pababa ng hagdan.

Napakaganda pa rin nitong tingnan. Maayos ang suot nitong mamahaling damit, elegante at perpekto gaya ng dati.

Samantalang siya… Mukha siyang kawawa.

Maputla, payat, at basang-basa. Parang dalawang taong magkaibang-magkaiba ng mundo.

Pagkakita kay Solene, bahagyang nagulat si Kael.

“Bakit ka nandito?” tanong nito habang bahagyang kumakunot ang noo.

Bahagyang nanginig ang mga daliri ni Solene bago siya mahinang sumagot.

“Nakalaya na ako ngayon.”

Sandaling natigilan ang lalaki.

Pagkatapos ay saka lamang tila may naalala.

“Sorry,” walang emosyon nitong sabi. “Nakalimutan ko.”

Parang simpleng bagay lang iyon. Parang nakalimutan lang nito ang isang meeting.

Lumapit si Kael sa kanya at sandaling tumigil sa harap niya.

“Magpahinga ka muna,” sabi nito. “May pupuntahan ako.”

“Kael.”

Napahinto ang lalaki nang tawagin niya ito.

“I need to tell you something.”

Tiningnan muna ni Kael ang relo sa pulso nito bago bahagyang bumuntong-hininga.

“Nagmamadali ako. Kung ano man ’yan, pagbalik ko na lang.”

Ngunit bago pa ito tuluyang makalampas, marahan niyang hinawakan ang manggas ng suit nito.

“Isang sentence lang,” mahina niyang sabi.

Napilitan si Kael na huminto. May bahagyang pagkainip nang sumilay sa gwapo nitong mukha.

“Go ahead.”

Tahimik na tinitigan ni Solene ang matalim at perpektong profile nito.

Pagkatapos ay dahan-dahan siyang ngumiti. Ngunit sa pagkakataong iyon, walang sakit na nakatago sa ngiting iyon.

Parang tuluyan na siyang napagod.

“Kael,” mahinahon niyang sabi, “mag-divorce na tayo.”

Halatang natigilan ang lalaki.

Agad itong lumingon upang tingnan siya, tila hindi makapaniwala sa narinig.

“Dahil lang hindi kita nasundo sa kulungan?” malamig nitong tanong. “Gusto mo nang makipaghiwalay?”

“Hindi dahil doon.” Mahina siyang napangiti habang pinipigilan ang bigat sa dibdib niya. “Gusto ko na talaga.”

Huminga siya nang malalim bago muling nagsalita.

“Kapag may oras ka na, ayusin na natin ang divorce procedures.”

Bahagyang dumilim ang mukha ni Kael.

“Solene,” malamig nitong sabi, “wala akong oras para sa tantrums mo ngayon.”

Marahas nitong inalis ang pagkakahawak niya sa manggas nito.

“Mag-shower ka muna at magpahinga. Hindi ka lang malinaw mag-isip.”

Pagkatapos sabihin iyon, dire-diretso nang lumabas si Kael ng bahay.

Tahimik na naiwan si Solene sa kinatatayuan niya. Nakatulala siyang nakatingin sa kawalan habang dahan-dahang bumibigat ang paghinga niya.

Sa katunayan, ngayon lang siya naging ganito ka-mulat. Ngayon lang niya tunay na naintindihan ang lahat.

…

Pag-akyat niya sa kwarto, agad siyang naligo upang alisin ang lamig ng ulan sa katawan niya. Pagkatapos, kinuha niya ang cellphone niyang matagal na naka-off at isinaksak sa charger.

Pagkabukas nito, sunod-sunod na mensahe ang pumasok.

Isang buwan siyang walang komunikasyon sa labas kaya napuno ng notifications ang phone niya.

Ngunit sa dami ng mensaheng natanggap niya… Wala ni isa mula kay Kael. Napangiti siya nang mapait. 

Pagkatapos ay walang gana niyang binuksan ang social media at walang isip na nag-scroll.

Ngunit sa sumunod na segundo, biglang natigil ang daliri niya sa screen.

Ilang minuto lang ang nakalipas nang mag-post si Natalyn.

“Companionship is the longest confession.”

Kasama roon ang larawan nilang dalawa ni Kael.

Sa picture, nakayuko si Kael habang maingat na nagbabalat ng mansanas para rito, samantalang nakangiti naman si Natalyn diretso sa camera.

Simple lang ang larawan. Pero sapat iyon upang durugin ang puso ni Solene nang paulit-ulit.