3

Iyon ang dahilan kung bakit hindi man lang nagawang pagtuunan ni Kael ng pansin ang usapan nila tungkol sa paghihiwalay.

Nagmadali itong umalis dahil pupuntahan nito si Natalyn.

Muling kumirot ang dibdib ni Solene sa pamilyar na sakit na matagal na niyang tinitiis. Ngunit sa pagkakataong iyon, parang manhid na siya. Sobrang dami na niyang beses nasaktan dahil sa parehong dahilan kaya pakiramdam niya’y wala nang natitirang bahagi ng puso niyang kayang madurog pa.

Sa loob ng dalawang taon nilang pagsasama bilang mag-asawa, paulit-ulit niyang nakikita si Natalyn na nagpo-post ng masasayang larawan nila ni Kael sa social media.

Noong una, pilit niyang iniiwasan.

Pero kalaunan, kahit alam niyang masasaktan siya, hindi niya mapigilang tingnan ang mga iyon.

Parang isang uri ng pagpapahirap sa sarili.

Sa tuwing makikita niyang nakangiti si Kael kay Natalyn, maingat na inaalagaan ito, o masayang kasama ito sa mga lugar na hindi niya kailanman naranasang puntahan kasama ang asawa niya, pakiramdam ni Solene ay unti-unting hinihiwa ang puso niya.

Ngunit ngayon, ayaw na niyang ipagpatuloy pa ang ganoong buhay.

Tahimik niyang iginalaw ang mga daliri at isa-isang dinelete ang contact ni Kael at Natalyn. 

Pagkatapos maligo at magpalit ng damit, biglang tumunog ang cellphone niya.

Napatingin siya sa screen. Tumatawag si Kael.

Bahagyang natigilan si Solene.

‘Hindi ba’t kasama nito si Natalyn ngayon? Bakit may oras pa itong tawagan ako?’ saad niya sa isipan.

Ilang segundong nag-atubili si Solene bago tuluyang sinagot ang tawag.

“Kael?”

“Dinelete mo si Natalyn sa contact mo?”

Diretso agad ang tanong nito, malamig at puno ng paninisi.

“Yes,” kalmado niyang sagot. “Bakit?”

“May gana ka pang magtanong kung bakit?” galit na galit na sabi ni Kael. “Nalungkot si Natalyn nang malaman niyang nakalaya ka na. Gusto ka pa nga niyang kumustahin, pero nalaman niyang dinelete mo siya!”

Humigpit ang hawak ni Solene sa cellphone.

“Iniisip niya tuloy na galit ka pa rin sa kanya,” patuloy ng lalaki. “Naalala niya ’yong nangyari noon sa hagdan, at nag-breakdown siya emotionally. Solene, puwede bang tigilan mo na ’to?”

Parang may matalim na bagay na paulit-ulit na tumarak sa dibdib ni Solene sa bawat salitang lumalabas sa bibig nito.

Sa huli, si Natalyn pa rin.

Laging si Natalyn.

Pinikit niya sandali ang mga mata bago pilit na nagsalita.

“Kael,” mahina ngunit malinaw niyang sabi, “karapatan kong burahin siya.”

“Karapatan mo nga,” malamig nitong sagot, “pero pasyente siya! Sensitive ang emosyon niya dahil sa wheelchair niya. Hindi mo ba kayang intindihin man lang ang nararamdaman niya?”

Napatawa si Solene nang mapait. Unti-unti niyang iminulat ang mga mata habang nakatitig sa kawalan.

“Kung gano’n pala siya kahina...” malamig niyang sabi, “mas mabuting lumayo na lang ako sa kanya. Baka kasi madapa na naman siya at ako ulit ang sisihin.”

“Solene, ikaw, ”

Hindi na niya pinatapos si Kael. Direkta niyang pinatay ang tawag.

Pagkatapos noon, walang pag-aalinlangan niyang bina-block ang numero nito.

Tahimik siyang bumuntong-hininga bago bumaba ng kusina.

Mag-isa siyang nagluto ng simpleng noodles para sa sarili niya. Tahimik siyang kumain habang walang emosyon ang mukha. Pagkatapos, dire-diretso siyang pumunta sa sementeryo.

Patuloy pa ring bumubuhos ang ulan.

Tahimik lamang siyang nakatayo sa harap ng puntod ng kanyang lola habang hawak ang payong. Walang salita. Walang tunog kundi ang mahinang patak ng ulan at ang hangin na tila mas lalong nagpapabigat sa pakiramdam niya.

Matagal siyang nanatili roon. Parang ayaw niyang umalis.

Parang sa sandaling iwan niya ang puntod na iyon, tuluyan na ring mawawala ang huling taong tunay na nagmahal sa kanya.

Pagsapit ng gabi nang makabalik siya sa Bamboo Bay.

Pagpasok niya sa bahay, agad siyang natigilan nang makitang nakaupo si Kael sa sofa ng sala.

Bahagyang nagulat si Solene.

Dati, kapag pumupunta ito kay Natalyn, maghapon itong nawawala at umuuwi lang kapag tulog na ang babae.

Ngunit ngayon... maaga itong bumalik. Pero wala na siyang lakas para isipin pa kung bakit.

Walang imik siyang dumiretso papunta sa hagdan.

“Stop.”

Mababa at malamig na boses ni Kael ang pumigil sa kanya.

Napahinto si Solene ngunit hindi lumingon.

Tumayo ang lalaki at dahan-dahang lumapit sa kanya.

“Matapang ka na ngayon ah,” malamig nitong sabi habang nakatitig nang diretso sa kanya. “Nagagawa mo nang ibaba ang tawag ko at i-block ako?”

Tinalikuran siya ni Solene at muling naglakad paalis, ngunit biglang hinawakan ni Kael ang pulsuhan niya.

“Kinakausap kita,” madiing sabi nito. “Ano? Pagkatapos makulong, pati pandinig mo naapektuhan na rin?”

Biglang nanikip ang dibdib ni Solene.

Marahan siyang lumingon dito, puno ng sakit ang namumula niyang mga mata.

“Yes,” mapait niyang sagot. “Nakulong ako. Nasira ang buong buhay ko.”

Unti-unti siyang napangiti, ngunit puno iyon ng pait.

“Hindi ka pa ba satisfied?”

Bahagyang natigilan si Kael nang mapansin ang maga niyang mga mata.

“Umiyak ka?” kunot-noong tanong nito. “Pumunta ka sa sementeryo?”

Pinilit ni Solene na pigilan ang muling pagtulo ng luha.

“Hindi ko siya nahatid noong libing niya,” mahina niyang sabi. “Pati ba naman pagdalaw sa puntod niya, kailangan ko pa ng permiso mo?”

Bahagyang nagdilim ang ekspresyon ni Kael.

“Solene,” mababa nitong sabi, “pinabalik kita noon sa kulungan dahil ayokong mas lalo kang masaktan.”

Tuluyang natawa si Solene.

Isang tawang puno ng lungkot at pagkadismaya.

“Ayaw mo akong masaktan?” bulong niya. “Kael... kahit pagsisinungaling hindi mo man lang magawang ayusin.”

Mabigat siyang huminga bago marahang inalis ang kamay nito sa pulsuhan niya.

“Pagod na pagod na ako,” mahinahon niyang sabi. “Maghiwalay na tayo.”

…

Pagpasok niya sa master bedroom, dumiretso siya sa walk-in closet at inilabas ang isang lumang maleta.

Tahimik siyang nagsimulang mag-impake.

Kaunti lang ang gamit niya. Pagkatapos ng kasal nila, hindi niya kailanman ginamit bilang kanya ang mga bagay na ibinigay ng pamilya Vidal.

Parang alam na kasi niya noon pa man na hindi siya tunay na kabilang sa bahay na iyon.

“Solene, tama na ang drama mo.”

Mula sa likuran niya, muling narinig ang malamig at naiinis na boses ni Kael.

“Hindi ba’t isang taon ka lang naman nakulong?” sabi nito. “At sinigurado kong hindi ka mahihirapan doon. Ano pa bang gusto mo?”

Dahan-dahang huminto si Solene sa pagtitiklop ng damit.

Pagkatapos ay marahan siyang lumingon dito.

“Talaga?” mapait niyang tanong. “Ang tinutukoy mo bang ‘hindi paghihirap’ ay ’yung espesyal na pagkain na pinapakain sa’kin araw-araw?”

Unti-unting namuo ang sakit sa mga mata niya.

“Araw-araw puro pork liver at spinach ang pagkain ko. Alam mo kung bakit?” nanginginig niyang tanong. “Para mapanatili ang dugo ko. Para anytime na kailangan ni Natalyn, puwede ninyo akong kuhanan.”

Bahagyang kumunot ang noo ni Kael.

“Sa huli,” malamig nitong sabi, “si Natalyn pa rin ang problema mo.”

Huminga ito nang malalim bago nagpatuloy.

“Pinagdugo kita para iligtas ang buhay niya. Nag-aral ka rin ng medisina, Solene. Dapat naiintindihan mo ang ibig sabihin ng pagiging doktor.” Saglit itong tumigil bago malamig na idagdag, “At hindi naman kita pinabayaan. Binayaran kita nang sapat.”

Diretsahang natawa si Solene, ngunit walang saya sa boses niya. Puro pait lamang iyon. “May kilala ka bang doktor na ginagawang blood bag ang isang tao para iligtas ang pasyente?”

Dahan-dahan siyang tumayo at itinuro ang buong hilera ng mamahaling bags na naka-display sa glass cabinet ng walk-in closet.

Halos mapuno ng kinang ang buong silid dahil sa dami ng luxury brands doon. Bawat isa ay nagkakahalaga ng milyon-milyon, mga bag na pinapangarap lang ng karamihan sa mga babae.

“At ’yung sinasabi mong compensation...” mapait niyang dugtong habang nakatitig sa mga iyon, “ito ba ’yon?”

Mahina siyang natawa.

“Tuwing nagbibigay ako ng dugo kay Natalyn, bibili ka ng bag para sa’kin. O baka naman...” tumingin siya rito nang diretso, “mga natira lang ’yan matapos niyang piliin ang gusto niya?”

Bahagyang nanahimik si Kael. Dahil alam nilang pareho ang totoo.

Bawat bag na naroon ay unang pinili ni Natalyn. Kapag may nagustuhan itong design, agad iyong binibili ni Kael para rito. Pagkatapos, mula sa mga natira, pipili si Natalyn ng mas exaggerated o mahirap gamitin sa araw-araw at iyon ang ibibigay kay Solene.

Mamahalin nga. Pero kailanman, hindi iyon naging para sa kanya.

Ni minsan ay hindi naman siya humingi ng kahit ano. Ngunit sa mata ng lahat, parang sapat na kabayaran na ang mga bag na iyon para sa dugong paulit-ulit niyang ibinigay.

Tahimik na napangiti si Solene habang marahang umiiling.

“Hindi ko dadalhin kahit isa sa mga ’yan,” mahinahon niyang sabi. “Dahil mula umpisa hanggang huli, hindi ko kailanman ibinenta ang dugo ko.”

Napabuntong-hininga si Kael at marahang pinisil ang pagitan ng mga kilay nito.

Simula nang ikasal sila, palaging mahinahon at sunud-sunuran si Solene. Kahit minsan nagtatampo ito, hindi siya nito kailanman sinuway nang diretsahan.

Ngunit ngayon, parang ibang tao ang kaharap niya.

Lumapit si Kael at hinawakan ang balikat niya. Sa unang pagkakataon ngayong gabi, bahagyang lumambot ang tono nito.

“Kakalabas mo lang ng kulungan,” sabi nito. “Hindi maganda ang mood mo ngayon kaya kung anu-ano ang naiisip mo.”

Bahagya itong yumuko upang salubungin ang tingin niya.

“Stop making trouble, okay?” mas mababa nitong dagdag. “Kumain muna tayo. Pinagluto kita kay Aling Lida ng mga paborito mo.”

Ngunit dahan-dahang inalis ni Solene ang kamay nito sa balikat niya. Pagkatapos ay walang imik niyang kinuha ang maleta at naglakad palabas.

Hindi pa man siya tuluyang nakakalayo ay bigla na lamang siyang binuhat ni Kael.

“Kael!” gulat niyang sambit habang instinctively kumapit sa balikat nito.

Hindi siya pinansin ng lalaki.

Diretso siya nitong dinala sa kama at marahang inilapag doon, ngunit bago pa man siya makabangon ay agad na siyang kinubkob ng katawan nito.

Madaling nahuli ng lalaki ang dalawang kamay niya at iniangat iyon sa ulunan niya.

Agad na bumalot sa kanya ang pamilyar na amoy ng pabango at init ng katawan nito, isang bagay na dati niyang kinahuhumalingan, ngunit ngayon ay lalo lamang nagpabilis sa tibok ng puso niya dahil sa kaba.

Dumikit ang labi ni Kael sa gilid ng tainga niya habang marahang humahaplos ang mainit nitong paghinga sa balat niya.

“Mrs. Vidal...” mababa nitong bulong, may halong nakakaakit na lambing sa tono. “Huwag ka nang magalit, hm?”

Napasinghap si Solene.

“I’ll make it up to you tonight,” paos nitong dagdag habang marahang hinahalikan ang gilid ng leeg niya. “Hanggang mawala ang galit mo.”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ni Solene.

Noon, sa tuwing nagtatampo siya, madalas siyang suyuin ni Kael sa ganitong paraan. At sa bawat pagkakataon, siya rin ang unang bumibigay.

Kalaunan, tila naging laro na iyon para sa lalaki.

Kapag hindi siya masaya, hahatakin siya nito sa kama hanggang sa tuluyan siyang mawalan ng lakas para makipagtalo.

Malakas ang control ni Kael sa bawat sandali nilang dalawa. Sa tuwing umiiyak at humihingi na siya ng awa, saka lamang ito titigil, at sa huli, siya pa rin ang sumusunod sa lahat ng gusto nito.

Unti-unting bumigat ang paghinga ng lalaki habang hinahalikan siya nito.

Marahan nitong binubuksan ang mga butones ng suot niyang damit habang patuloy na humahalik sa leeg at balikat niya.

Doon tuluyang natauhan si Solene.

“Don’t...” agad niyang sabi habang pilit kumakawala sa pagkakahawak nito. “Ayoko...”

Bahagyang tumigil si Kael at tinaasan siya ng kilay.

“Ayaw mo?” may amusement sa mga matang nakatingin dito. “Ikaw ’tong nagsasabing ayaw mo ngayon... pero dati, ikaw rin ’yung kumakapit sa’kin at nagsasabing gusto mo pa.”

Agad na namula si Solene hanggang tenga.

Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi iyon dahil sa hiya. Kundi dahil sa kahihiyan sa sarili niyang minsang naniwalang may pagmamahal sa pagitan nila.

Ngumiti nang bahagya si Kael bago muling yumuko upang halikan ang leeg niya.

“You have no idea,” paos nitong sabi. “Ang hirap pigilan ang sarili ko nitong isang taon na wala ka.”

Marahang pumikit si Solene habang pilit pinananatili ang katinuan niya.

Sa labas ng floor-to-ceiling windows, patuloy ang pagbuhos ng ulan at unti-unting nilalamon ng gabi ang buong paligid.

Ngunit sa loob ng silid, lalo lamang umiinit ang hangin. 

Kabisado na ng lalaki ang bawat reaksyon ng katawan niya, kung saan siya pinakamadaling panghinain, kung paano siya pahinain sa bawat haplos at halik.

Unti-unting nanginig ang katawan ni Solene habang pilit niyang nilalabanan ang epekto nito sa kanya.

Ayaw niyang bumigay.

Hindi na muli.

Ngunit tila determinado si Kael na sirain ang natitirang depensang itinayo niya sa paligid ng puso niya.

“Solene...” paos nitong bulong habang mariing hinahawakan ang baywang niya. “Give yourself to me...”