Chasing the Runaway

ช่วงวาเลนไทน์เด็กชายวัย14รูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์ผิวขาวเนื้อตัวนุ่มนิ่ม ดวงตากลมโตขนตาแพรสวยรูปปากกระจับและยังมีสันจมูกที่ชัดได้รูป แต่ใบหน้าล้วนเต็มไปด้วยรอยแดงและตุ่มสิวจนแทบไม่หลงเหลือพื้นที่ให้เห็นผิวเนื้อ ตามช่วงวัยฮอร์โมนที่พลุ่งพล่าน เขาเดินอย่างเคอะเขินในมือถือกล่องช็อกแลตสี่เหลี่ยมขนาดเท่ากระดาษA4ไปยังห้องเรียนที่มีเพื่อนๆวัยเดียวกันกำลังแปะสติ๊กเกอร์หัวใจให้กันอย่างสนุกสนาน บางคนก็มอบช่อดอกไม้ บ้างก็กำลังเซลฟี่กันครึกครื้น

"ร..เราชอบนาย" เด็กหนุ่มตะโกนออกไปสองมืออวบยื่นกล่องช็อกแลตในมือให้กับอีกฝ่ายที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นรูปร่างหน้าตาดีคิ้วเข้มในตาสีน้ำตาลอ่อนจมูกโด่งผิวสีน้ำผึ้งดูสุขภาพดีมีใฝเล็กๆใต้ตาซ้ายแถมยังฮอตในหมู่หนุ่มๆสาวๆในโรงเรียนอีกด้วย

"หัดดูหนังหน้าตัวเองซะบ้าง ไอ่อ้วน" ช็อกแลตในมือถูกปัดตกกระจัดกระจายไปทั่วพื้นห้องตามมาด้วยเสียงซุบซิบนินทา

"อุ้ย!!มั่นหน้าเนอะ"

"อุบฮ่าๆๆๆ"

"คริๆ อย่าว่าเพื่อนสิเขามีความกล้ามากนะ"

.

.

.

เฮือกก!!

ผมสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนในช่วงวัยเด็กอีกครั้งนับเป็นเวลา4ปีที่ไม่ยอมส่องกระจกไม่ค่อยกินข้าวและเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องเพราะสูญเสียความเป็นตัวเองไปหลังเหตุการณ์ครั้งนั้น

ปิดเทอมนี้ก็เช่นกันผมเอาแต่นอนเล่นเกมส์ดูหนังดูซีรี่ย์ข้าวแทบไม่แตะตอนนี้เสื้อตัวเดิมไซส์2XLก็กลายเป็นโอเวอร์ไซต์ไปแล้วใส่ทีไรหลวมโทงเทงทุกที

ทุกๆเย็นผมจะพาเจ้าตูบออกไปวิ่ง มันคือหมาที่เก็บมาเลี้ยงจากข้างถนนตอนนั้นมันนอนหายใจโรยรินไม่มีใครสนใจ อาจเป็นเพราะผมเห็นตัวเองสะท้อนดวงตาคู่นั้นเลยเกิดสงสารขึ้นมาจึงเก็บมาเลี้ยง

บ้านที่ผมอยู่เป็นบ้านเช่าที่ป๊ากับม้าเช่าให้เพราะผมขอย้ายมาเรียนในตัวเมืองตั้งแต่ช่วงม.4ตอนนี้ผมเลยอยู่คนเดียวกับเจ้าตูบอีก1ตัว 

ปีนี้อายุครบ18กำลังจะมัธยปลายปี6หรือก็คือม.6ที่ทุกคนเรียกกันนั่นแหละช่วงม.ปลายก็ไม่ต่างจากช่วงม.ต้นนักหรอกมีทั้งการบูลลี่ดูถูกและกลั่นแกล้งผมขอแค่เรียนให้มันจบๆผ่านพ้นไปก็พอ

หน้ากากอนามัยและแว่นตาหนาเตอะถูกสวมลงบนหน้าทุกครั้งหลังออกจากห้องเพื่อไปโรงเรียน วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกหวังว่าทุกอย่างคงจะดีขึ้นหรือไม่ก็ขออย่าให้มีใครสนใจเหมือนอย่างที่ผ่านมาก็เพียงพอแล้ว

.

.

.

ซุบซิบๆ เสียงซุบซิบและสายตาที่มองมาอย่างอยากใคร่รู้ตลอดทางเข้าโรงเรียน ถึงจะเห็นทุกวันเป็นเวลา3ปีแต่ยังไงก็อึดอัดและไม่ชินสักที

พอมาถึงในห้องสายตาผมมองไปยังหน้ากระดานขาวที่เขียนถึงการจัดลำดับโต๊ะตามเลขที่ของแต่ละคน

โต๊ะจะเรียงกันแถวละ10ตัว5แถวเพราะห้องนี้มีจำนวนนักเรียน48คนเลยจะมีโต๊ะว่าง2โต๊ะ ผมเลขที่30โชคดีที่ได้อยู่โต๊ะริมหน้าต่างส่วนเลขที่29เป็นที่ว่างข้างๆและ40เป็นที่ว่างข้างหลังผม เพราะไม่มีใครอยากนั่งด้วย

ในห้องทุกคนกำลังนั่งจับเข่าเม้าท์มอยกันเป็นกลุ่มๆ ดีที่ไม่มีใครสนใจผมเพราะอาจจะชินแล้วก็ได้ตอนแรกทุกคนเอาแต่มาเซ้าซี้ให้เปิดผ้าแมสออกทุกวันแต่เป็นตัวผมเองที่ปิดกลั้นบอกว่าตัวเองเป็นวัณโรคถ้าเปิดออกปุ้บทุกคนจะติดโรคปั้บ เพราะงั้นเลยพากันถอยห่างอย่างเร็ว

ผมกลัว.......กลัวว่าถ้าเปิดออกสายตาและการถูกซุบซิบนินทาเพียงเพราะผมหน้าตาไม่ดีจะเกิดขึ้นซ้ำรอยเดิมเหมือนช่วงม.ต้นที่ครั้ง

ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าที่รู้ว่าใครกำลังจะมาทำให้การพูดคุยในห้องหยุดลงทุกคนต่างรู้และพากันนั่งประจำที่

"เห้ยๆๆ มึงๆไปนั่งที่จารย์มาๆ"

ในเวลาไม่ถึง5วิ ก่อนที่อาจารย์จะเข้าห้องเรียนในห้องต่างนั่งเรียบร้อยเหมือนการจับเข่าคุยกันเสียงเจี๊ยวจ๊าวเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น

"เอาล่ะนักเรียน วันนี้มีเพื่อนย้ายมาใหม่2คนเดี๋ยวครูจะแนะนำให้รู้จักนะ"

"ครูคะผู้ชายหรือผู้หญิง" แจม หนึ่งในนักเรียนหญิงของห้องเอ่ยถาม

"นักเรียนชายจ่ะ"

พอได้ยินคุณครูบอกเท่านั้นแหละนักเรียนหญิงในห้องก็ต่างพากันซุบซิบส่วนนักเรียนชายก็ถอนหายใจยกใหญ่

"มึงๆ เรารอลุ้นกัน" พิงค์นักเรียนหญิงหนึ่งในห้องเรียนสะกิดเพื่อนด้านหน้าคือกี้และแจมกลุ่มนี้เป็นสามสาวตัวจี๊ดในห้องเพราะชอบหวีดผู้ชายถึงขั้นสร้างเพจ'หนุ่มสุดฮอต' ในโรงเรียนกันเลยทีเดียว

"สาธุ ขอให้ได้คนหล่อๆโอมเทพสามตามาดลใจ" กี้ยกมือไหว้ขอพรก่อนจะใช้มือลูบหัว สีหน้าท่าทางดูตื่นเต้น

"อาหารตาจงมาทีเถิด เพี้ยงๆ"แจมเองก็ไม่ต่างกัน

"พวกมึงหยุด ถ้าหล่อกูจอง" พอร์ช หนึ่งในนักเรียนชายในห้องที่เปิดเผยรสนิยมอย่างโจ่งแจ้งว่าตัวเองรักเพศเดียวกัน

"เขาจะเอามึงไหมเพื่อน" กวินเพื่อนพอร์ชทำหน้าเหนื่อยใจก่อนจะถอนหายใจอย่างห้ามไม่ได้

ก๊อกๆ คุณครูเคาะกระดาษเบาๆเป็นสัญญาณให้นักเรียนเงียบๆก่อนจะส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจ "ใจเย็นๆกันก่อน อย่าทำให้เพื่อนใหม่กลัว"

ผมที่คอยสังเหตุสถานการณ์ทั้งหมดแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรเพราะยังไงก็คงไม่มีใครเข้าใกล้หรืออยากพูดคุยกับคนที่บอกว่าตัวเองเป็นวัณโรคอยู่ดี

"เอาล่ะๆ นักเรียนเข้ามาเลยจ่ะ" เมื่อเสียงคุณครูเรียกให้เพื่อนใหม่เข้ามาทุกคนจดจ้องไปที่หน้าประตูห้องเรียนเป็นสายตาเดียวกัน 

ตึก ตึก ตึก ทุกอย่างเงียบกริบได้ยินเพียงเสียงเท้าของคนที่กำลังจะก้าวเข้ามา

"หวัดดี เรานทีฝากตัวด้วยนะ" หนุ่มคนแรกแนะนำตัวอย่างสดใสพร้อมรอยยิ้ม เขามีดวงตาสีน้ำตาลอ่อนผิวสีน้ำผึ้งและใฝใต้ตาซ้าย...หน้าตาที่หล่อเหลาก็เรียกเสียงกรี๊ดจากสาวๆในห้องได้ไม่น้อย

"กรี๊ดดดดด"

"อร้ายยย พระเจ้าส่งเทพบุตรลงมาเกิด"

"นที จงเจริญ อร้ายยยย><"

ทุกคนต้างหวีดในความหล่อแต่ผมกลับเหงื่อเปียกโชกไปทั้งตัวเพราะเขาคือจุดเปลี่ยนในชีวิตที่ทำให้ผมต้องเป็นแบบนี้ นที หนุ่มที่ปฏิเสธผมวันวาเลนไทน์ม.ต้น

ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองหรือเปล่าแต่สายตาเขาจ้องมองมาทางนี้ไม่ห่างเลย

'อย่านะ อย่ามองฉัน หันหน้าไปไกลๆเลยป้ายยย' เสียงในใจหวีดร้องอย่างโหยหวน

"เอาล่ะๆ หยุดกันได้แล้วให้เพื่อนไปนั่งที่" คุณครูส่ายหัวเป็นพัลวันกับเสียงเจี๊ยวจ๊าวที่ดังขึ้นจากสาวๆในห้อง

"นักเรียนไปนั่งโต๊ะว่างตรงนู้นได้เลยนะ"คุณครูบอกกับนที

นทีจ้องมองมาทางนี้ก่อนจะก้าวเข้ามาเรื่อยๆ ทุกย่างก้าวที่เขาใกล้เข้ามาทำหัวใจผมเต้นตุบๆตับๆอย่างลุ้นระทึก อึก...น้ำลายอึกใหญ่ถูกกลืนลงคอเหมือนว่าคอจะแห้งผากขึ้นมาทันทีทันใด

อย่าทักนะ ขอล่ะอย่าสนใจช่วยผ่านๆไปสักทีๆผมหลับตาภาวนาในใจเงียบๆทั้งยังเบือนหน้ามองไปยังนอกหน้าต่างอย่างธรรมชาติ

 "หวัดดี" แต่เหมือนสวรรค์จะไม่เป็นใจ ดันเลือกมานั่งที่ว่างข้างๆผมสะงั้น ป๊าม้าช่วยผมด้วยยย