เกียร์อยู่ที่ใจ.. เกียร์ใครล่ะ

ย้อนไปสามเดือนก่อนฉันเกิดอยากมีธุรกิจของตัวเอง ยิ่งสูงยิ่งหนาวเกิดขึ้นกับฉันเมื่อใกล้เรียนจบ คนที่เคยใช้ชีวิตเรียน เล่น ดื่มนอนไปวันๆ ก็เกิดอยากทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันขึ้นมา ร้านเค้กไม่ได้อยู่ในแผน ร้านส้มตำต่างหากที่ฉันชอบ แต่คนสวยและหุ่นดีอย่างฉันจะให้ไปยืนตำส้มตำคงไม่เหมาะ ปิดเทอมที่แล้วฉันเลยไปเรียนทำเค้กกับครูนุ้ย เจ้าของร้านเค้กที่อร่อยเจ้าหนึ่งในกรุงเทพฯ ฉันจบหลักสูตรไซต์ S นั่นคือการทำคัพเค้ก ช่วงฝึกงานฉันเลยซุ่มเปิดร้านเค้กในอาคารพานิชย์ของครอบครัวหลังมหาวิทยาลัย เพิ่งจะเปิดตัวกับเพื่อนและน้องๆ เมื่อเดืิอนที่แล้วนี่เอง

เช้านี้เป็นอีกวันที่ต้องตื่นมาทำคัพเค้กกว่าห้าสิบชิ้น ขายไม่เน้นกำไร แต่เน้นคอนเทนต์ พอเรียนจบฉันจะเอามันไปยื่นเป็นพอร์ตโฟลิโอกับพ่อแม่ว่าฉันสามารถทำธุรกิจนี้หลังเรียนจบได้โดยไม่ต้องทำแต่งานประจำอย่างเดียว

เค้กกว่าห้าสิบชิ้นถูกวางเรียงรายใส่ตู้ในเวลาเจ็ดโมงครึ่ง ฉันก็ขึ้นมายังชั้นสามซึ่งใช้เป็นที่อยู่อาศัย อาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปเรียนในเวลาเกือบเก้าโมงก็เดินลงมายังชั้นสอง หมุนลูกบิดประตูห้องนอนเปิดเข้าไปพบเจอความว่างเปล่า

ห้องนี้เป็นห้องนอนของรักษ์น้องชายฉัน รักษ์เรียนอยู่ชั้นมัธยมหก กำลังเป็นวัยรุ่นที่ดื้อด้านแบบสุดๆ มีบ้านแต่ไม่นอนบ้าน อย่างเมื่อคืนนั่นไงที่โทรมาบอกในตอนดึกว่าจะไปค้างบ้านเพื่อน ถึงฉันห้ามน้องก็ไม่คิดฟัง กลับกลายเป็นความสัมพันธ์พี่น้องของเราแย่ลง

ปิดประตูห้องนอนของรักษ์ล็อกกุญแจเรียบร้อยก็ลงมาชั้นหนึ่ง ประตูร้านถูกเปิดแล้วโดยพี่ต๋องสาวประเภทสองที่ฉันจ้างมาเป็นพนักงานขายเค้กและเครื่องดื่ม

"โรสไปก่อนนะพี่ มีอะไรโทรมาได้เลยนะ"

"ค่าน้องโรส"

พี่ต๋องตอบรับฉันก็ขับรถเก๋งคู่ใจมายังมหาวิทยาลัยที่อยู่ห่างแค่หนึ่งกิโลเมตรเห็นจะได้ จอดรถหน้าตึกคณะมนุษยศาสตร์ก็เดินตรงมายังใต้ตัวอาคารเรียน ทานตะวันกับบัวนั่งรออยู่ก่อนแล้ว นั่งลงบนเก้าอี้ที่เพื่อนกำลังสุมหัวดูคลิปวีดีโอเต้น Cover ของสาวคณะบริหารปุ๊บ ฉันก็หยิบตลับแป้งคุมมันมาตบๆ ใบหน้าปั๊บ

"น่ารักเนอะ อยากมีวาสนาจับจอง" บัวทำหน้าตาเคลิบเคลิ้ม ฉันทำเพียงเหล่ตามอง รอฟังยัยคนซึนของกลุ่มพูดต่อ

"แกก็อยากเข้าไปเป็นวาสนาของทุกคน แต่แกไม่มีทางเข้าไปอยู่ในใจเขาได้เลยหรอกเพื่อน"

"โอ๊ย! เจ็บจี๊ด"

บัวยกมือกุมหน้าอกข้างซ้ายฟุบลงกับโต๊ะ

แทนที่จะเห็นใจเพื่อน แต่ฉันกลับขำ สาเหตุที่บัวยังโสดทั้งที่ก็เคลมได้แบบไม่อายปากว่าเป็นทอมหล่อหรือทอมหน้าสวย ก็เพราะความกะล่อนที่ไม่รู้ว่าไปเอามาจากไหน หยอดคนนั้น หยิบคนนี้ คนเขาเลยคิดว่าไม่จริงใจ ทั้งที่มันร้องอยากมีแฟนอยู่ทุกวัน

ส่วนยัยคนซึน.. ทานตะวันตั้งสเปกเป็นชาอึนอูนู้น ฉันภาวนาขอให้เพื่อนได้ขอให้เพื่อนโดนแบบตรงสเปกอยู่ทุกวันเหมือนกัน

ตบแป้งเสร็จฉันก็เอามันหย่อนใส่กระเป๋าแล้วควานหาลิปออยที่เพิ่งซื้อมาใหม่ ทว่ามือกลับคลำเจออะไรที่แปลกประหลาด มันเป็นเส้นๆ แข็งๆ และเล็กๆ ฉันไม่รอช้าหยิบมันขึ้นมาดู กลับพบว่ามันคือสร้อยที่มีตัวจี้เป็น..ฟันเฟือง

"เกียร์วิศวะเหรอ" ฉันเอามันมาดูชิดลูกตา พลิกซ้ายพลิกขวามองดูจนแน่ใจว่ามันใช่เกียร์วิศวะจริงๆ

เฮ้! แล้วมันมาอยู่ในกระเป๋าของฉันได้อย่างไร

"อะไรเหรอ" ทานตะวันนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามชะโงกหน้ามามอง ฉันเลยยื่นไปให้

"เจอในกระเป๋าน่ะ ของใครก็ไม่รู้"

ทานตะวันกับบัวเอามันไปดูบ้าง ก่อนจะใช้นิ้วโป้งเช็ดๆ ไปบนตัวจี้ "ตรงนี้มีสลักตัวอักษร C อยู่นะ"

"แกแอบกิ๊กกับหนุ่มวิศวะแล้วไม่บอกเพื่อนเหรอโรส"

บัวหันมาหาเรื่องฉันทันที

"มีก็ต้องเห็นแล้วป่ะ แล้วนี่เพิ่งจะกลับมาจากฝึกงาน ฉันจะไปมีวิศวะที่ไหนยะ"

"แต่ของแบบนี้ถ้าไม่มีคนให้มันจะมาอยู่กับแกได้ยังไง แกรู้ความหมายของเจ้านี้ไหม"

"แล้วยังไง"

"ไอ้หนุ่มที่แกเคยคุยด้วยมันไม่เคยเสนอหน้าอยากให้เกียร์กับแกบ้างเหรอ" บัวว่าต่อ

"ก็มี แต่ฉันไม่เอา"

"ใจอยู่ที่เกียร์ เกียร์อยู่ที่ใจ ฝากเกียร์ไว้กับใคร เท่ากับฝากใจไว้กับคนนั้น"

"ฟังแล้วตลกอ่ะ แบบนี้พวกเด็กวิศวะที่มันหลายใจ ไม่ต้องพกเกียร์เป็นร้อยอันเลยเหรอ เจ้านี่ก็แค่ตัวแทนคนเรียนวิศวะเท่านั้น หัวใจมันอยู่ในอกข้างซ้ายย่ะ"

"สาธุ! ขอให้มันได้เจ้าของเกียร์นี้เป็นผัว"

ฉันถลาไปตีปากบัวเบาๆ "เกิดเป็นของไอ้โรคจิตคนบ้าขึ้นมา ฉันก็ซวยพอดี"

"งั้นแกก็ควรเชื่อหน่อยนะว่าเกียร์แปลว่าหัวใจของหนุ่มวิศวะ เห็นที่ปันปันห้อยคอป่ะ นั่นน่ะโอบให้หัวใจเขามา" ทานตะวันยังไม่หยุดเรื่องนี้ และบัวก็ตามมาติดๆ

"ส่วนนี่น่ะของใคร ยอมบอกพวกฉันมาซะดีๆ"

"ไม่รู้ แล้วเดี๋ยวฉันจะเอาไปคืนด้วยเพราะถ้าพวกแกบอกว่ามันคือหัวใจ..ฉันไม่มีทางเก็บของใครมาไว้กับตัวส่งๆ หรอกย่ะ"

ฉันคว้าสร้อยนั้นกลับมาดูตัวอักษร C ใครกันนะที่มีชื่อขึ้นตัวอักษรนี้ แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกเพราะฉันไม่รู้เลยว่าไปได้มันมาตอนไหน