คนห้าว

ตอนบ่ายฉันกับเพื่อนจึงเดินมาตึกวิศวกรรมศาสตร์ เรามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าอาคารเรียนที่เขาเรียกกันว่าลานเกียร์ แต่น่าแปลกตรงที่ว่าทำไมมีนักศึกษาผู้หญิงเดินผ่านไปผ่านมากันเยอะจัง บางคนก็สะดุดที่ดูปลอมมมากด้วย

"ยัยนั่นได้ผัวเป็นเด็กวิศวะชัวร์" บัวกระซิบ

"แกลองสะดุดดูบ้างไหม"

"ก็ถ้าได้สาววิศวะก็ไม่ติด"

"ต้องพูดว่ามีจิ๋มมีนมแกไม่ติดเลยต่างหาก" ทานตะวันย้อนความจริงซึ่งข้อนี้ฉันเห็นด้วย

ฉันเลิกสนใจพูดคุยแล้วสอดส่ายสายตามองหาใครสักคนที่ฉันจะถามไถ่ได้

"นั่นๆ คนนั้นเคยจีบฉันด้วย"

รุ่นน้องผู้ชายหน้าตี๋เคยมาขอเบอร์ฉันก่อนจะไปฝึกงานกำลังเดินตรงมาทางนี้ ฉันรีบปรี่ไปหาเขา

"น้องคะน้อง จำพี่ได้ไหม"

น้องหน้าตี๋ยิ้มกว้างเห็นฟันครบทุกซี่พยักหน้าหงึกๆ

"พี่โรสคนสวย วันนี้มาจีบผมเองเลยเหรอครับ"

"ช่วยอะไรหน่อยสิ" ฉันไม่รีรอเข้าเรื่อง

"บอกมาได้เลยครับ ช่วยได้ทุกเรื่องเลยครับ"

น้องทำท่าขวยเขินบิดตัวไปมา ก็เข้าใจอยู่นั่นแหละตอนนั้นเขาไปจีบฉันที่ตึกคณะทุกวัน

"พอจะรู้ไหมว่าเกียร์อันนี้ ใครเป็นเจ้าของ"

น้องหน้าตี๋รับสร้อยเกีียร์จากมือฉันไปดู เหมือนว่าเขาจะเห็นตัวอักษร C ที่สลักเอาไว้ทันทีที่หยิบไป เขาเบิกตาโตราวตกใจแล้วคืนเกียร์ใส่มือฉันก่อนจะวิ่งหนีไปทันที

"เอ้า! น้อง.."

ฉันตะโกนร้องเรียก แต่เขาคงไม่ได้ยินแล้วเพราะหายไปไวมาก

"ทำเหมือนเห็นผีเลยว่ะ"

"นั่นสิ มีผีอยู่ในนี้หรือเปล่า"

ทานตะวันจับมือฉันที่ถือเกียร์ยกขึ้นไปดูใกล้ๆ แต่แล้วความสนใจของพวกเราก็ต้องถูกดึงดูดด้วยผู้ชายสี่คนที่เดินออกมาจากอาคาร พวกเขาเดินตรงไปยังลานจอดรถที่อยู่ข้างตัวตึก

จู่ๆ อารมณ์โมโหก็ปะทุขึ้นมาไม่ต่างจากไฟฟ้าช็อต ฉันเก็บสร้อยเกียร์ใส่กระเป๋าแล้วสาวเท้าเดินตามพวกเขาไปทางนั้น

"อีโรสจะไปไหน"

"โรส! แก..อ๊ะ!"

มีเสียงแปลกประหลาดของทานตะวันดังอยู่ด้านหลัง หันกลับไปมองก็เห็นยัยนั่นสะดุดล้ม มีบัวช่วยพยุงลุกขึ้นยืน สองขาของฉันที่ชะงักไปชั่วขณะจึงก้าวเดินต่ออย่างไม่ลดละจนตามพวกเขาได้ทัน คนทั้งสี่แยกตัวไปที่รถของตัวเอง ฉันเดินตรงเข้าไปหาเจ้าของรถสปอร์ตคันสีฟ้า ตะปบมือกับบ่าแกร่งจับเหวี่ยงให้เขาหันกลับมาพูดคุย

"นาย!"

ฉันยกนิ้วชี้หน้าเขาด้วยความโมโหสุมในอกมาตั้งแต่ค่ำคืนนั้น

"นาย.. นายชื่อโชน นายจับก้นฉันในผับ"

โชนดูตกใจในคราแรกขยับถอยหลังจนแผ่นหลังชิดตัวรถ แต่พอได้ยินฉันเฉลย เขาก็เหมือนจะจดจำเหตุการณ์นั้นได้จึงจับมือฉันรวบเอาลง

เห็นไหม! นายคนนี้นิสัยชอบลวนลามผู้หญิงแน่ๆ เขาจับมือฉันอีกแล้ว ฉันเลยรีบชักมือออกมาแนบข้างตัว

"ขอโทษ เราไม่ได้ตั้งใจ"

"สองครั้ง นายกล้าพูดว่าไม่ได้ตั้งใจเหรอ"

เพียะ! และฉันก็เอาคืนเขาด้วยการตบหน้าอีกหนเหมือนคืนนั้นเป๊ะ พลันเพื่อนของเขาก็มายืนประกบด้านข้างสองฝั่งปิดทางเข้าออก

"มีอะไรวะ" โอบเป็นคนถาม

ตามด้วยเจได "ค่อยๆ คุยก็ได้มั้ง"

"เพื่อนกันก็เข้าข้างกันน่ะสิ คืนนั้นพวกนายก็อยู่ด้วย รู้เห็นเป็นใจให้เขาจับก้นฉันใช่ไหมล่ะ"

ฉันโวยใส่พวกเขาเสียงดัง แก๊งวิศวะลูกเทพผู้โด่งดังและฮ็อตปรอทแตกในมหาวิทยาลัยรวมถึงมีอำนาจที่ผับ K Night ไม่ได้กระตุกเส้นความกลัวฉันสักนิด แม้แต่โอบที่เขาว่าโหดและยืนทำหน้าโหดอยู่ตอนนี้ก็ตาม เดี๋ยวฉันจะไปฟ้องยัยปันปันให้จัดการให้เข็ด

"ก็บอกว่าไม่ได้ตั้งใจ คืนนั้นเรา.." โชนเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบอยู่นาน

"นายมันตอแหล" ฝ่ามือฉันง้างขึ้นอีกหน

แต่ครั้งนี้โชนไม่ยอม เขาโผเข้าหาฉันด้วยท่าทางเอาเรื่อง กลายเป็นฉันต้องถอยหลังหนีจนแผ่นหลังมาชนรถอีกคันที่จอดอยู่ข้างกัน

"ถอยออกไปนะ"

"ตบอีกสิ"

โชนท้าทายฉันเอียงแก้มให้ มันยังเป็นรอยฝ่ามือชัดเจน แต่ไม่รู้ว่าทำไมครั้งนี้มือฉันถึงแข็งค้างขึ้นมา ทั้งที่อยากตบเขาใจจะขาด

"แต่รอบนี้มือเธอแตะแก้มเราปุ๊บ ปากเธอโดนปากเราแตะปั๊บแน่นอน"

มุมปากหนากระตุกยิ้ม ดวงตาคมหยีโค้งซุกซน มันเป็นใบหน้าขี้เล่นประจำตัวของผู้ชายคนนี้ที่ฉันลงความเห็นว่ากวนประสาทที่สุด

"ขอทางหน่อยคร้าบ"

แต่แล้วก็มีเสียงของบัวแทรกมาพร้อมกับเจ้าตัวแหวกทางเจไดกับแทนคุณโผล่ออกมายืนข้างฉัน ตามมาด้วยทานตะวัน บัวเก็บแขนฉันลงแล้วกอดเอาไว้แน่น

"ขอโทษด้วยลูกพี่ เพื่อนน่าจะแพ้ยาพอนสแตน อารมณ์เลยอ๊องๆ ขอพาตัวไปก่อนนะ"

จากนั้นฉันก็โดนเพื่อนหิ้วปีกออกมาจากวงล้อมผู้ชาย ฉันหันไปมองนายตายิ้มด้วยความอาฆาต ตะโกนด่าไปอีกหน

"ไอ้โรคจิต"

พื้นที่ตรงนี้สงบลง โชนก็ยกมือขึ้นลูบแก้มใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มด้วยความเจ็บ สายตามองตามคนสวยไปจนสุดสายตา

"แก้มกูช้ำหมด"

"เอาเรื่องน่าดู" แทนคุณขำ ยื่นนิ้วชี้มาจิ้มแก้มเพื่อน แต่ก็ถูกปัดทิ้งทันที

"มึงเลย มึงควรโดนกับกูด้วยซ้ำ โดนสองครั้งเน้นๆ แบบนี้ รู้งี้กูตั้งใจจับก็ดี"

"ผู้หญิงเขาก็รักศักดิ์ศรีหน่า" เจไดปลอบใจ

"ชื่อโรส โรงแรมปีสี่ พี่รหัสชูครีม คืนก่อนเขาไปดื่มอยู่กับเมียกูกับเมียเฮียสิงห์นั่นแหละ" โอบให้ข้อมูล

"อ๋อ เจ้าของร้านเค้กหลังมอ กูจำได้แล้ว"

โชนนึกขึ้นได้ว่าเขาเคยเจอหน้าเธอมาก่อน ที่แท้ก็เจ้าของร้านคัพเค้กแสนอร่อยหลังมหาวิทยาลัยที่เขาเคยพาชูครีมแฟนสิงห์ไปแวะซื้อนั้นเอง

"ไง จะเอาคืน" แทนคุณถามเย้าแหย่

"ก็ถ้ามาตบกูส่งๆ อีกรอบ ริมฝีปากสีชมพูที่พวกมึงเห็นด่ากูฉอดๆ ช้ำเป็นสีเลือดแน่"

ครั้งก่อนเขาก็หมายมั่นไว้แบบนั้น แต่เห็นว่าอยู่ในมหาวิทยาลัยเลยเกรงใจ ถ้าเป็นที่อื่นไม่ปล่อยเธอไว้แน่

สี่หนุ่มต่างคนต่างขับรถของตัวเองออกจากมหาวิทยาลัย มีเพียงโชนที่เลือกออกทางประตูหลัง เขาตั้งใจขับรถผ่านร้านเค้ก ถึงหน้าร้านก็ชะลอความเร็วอ่านป้ายร้าน

'Rose มินิเค้ก'

โชนเค้นยิ้ม ชื่อร้านหวานแหวว หน้าเจ้าของร้านก็โคตรหวาน รสชาติเค้กก็หว๊านหวาน แต่ปากโคตรแจ๋วและมือโคตรหนัก ไม่รู้ว่าทำเค้กน่ากินพวกนั้นได้อย่างไร