เฟรนด์ลี่เกิ๊น!

เรื่องของรักษ์กวนใจฉันมากจนนอนไม่หลับ ใจหนึ่งอยากโทรไปฟ้องพ่อกับแม่ว่าลูกชายตัวดีที่ให้สัญญากับท่านว่าจะเชื่อฟังพี่โรสทุกอย่าง มาวันนี้ผิดสัญญาแบบกู่ไม่กลับ หากโทรไปฟ้อง รักษ์จะต้องโกรธฉันมากขึ้น พ่อกับแม่คงจะกังวลไม่เป็นอันทำงานแน่นอน

ฉันเลยต้องเก็บเรื่องนี้เอาไว้กับตัวเองแล้วมาเรียนแบบหน้าโทรมๆ ทานตะวันกับบัวสงสัยว่าทำไมวันนี้ฉันถึงนั่งวินมอเตอร์ไซต์มามหาวิทยาลัย ก็ตั้งแต่เรียนที่นี่ แค่ปีหนึ่งเท่านั้นล่ะมั้งที่ฉันใช้รถสาธารณะ

"เมื่อคืนฉันไปตามรักษ์ที่ผับแฟนชูครีม รถไปจอดยางแบนอยู่ที่นั่น"

"น้องแกอายุไม่ถึง" บัวแย้ง

"ก็ใช่น่ะสิ มีคนโทรมาบอกว่าแก๊งวิศวะคุมตัวน้องฉันกับเพื่อนไว้ กลัวพวกเขาทำร้ายเด็กเลยไปขอพากลับ"

"แล้วโดนทำร้ายไหม"

ฉันส่ายหน้าตอบทานตะวัน "แต่รักษ์โกรธที่ฉันไปที่นั่น นายนั่นอายเพื่อน"

"แกอดทนนะโรส น้องแกเหมือนแก ท่องไว้"

บัวบีบแก้มฉันเชิงปลอบใจ แต่มือฉันไวหยิกกลับทันที

"ฉันไม่ได้ดื้อขนาดนั้นสักหน่อย.."

นั่งคุยอยู่ใต้ตึกก็เห็นผู้ชายคุ้นตากอดคอกันเดินมาสองคน

เทอมที่แล้วฉันฝึกงานเลยไม่ค่อยได้คุยกับรุ่นน้องเสียเท่าไหร่ เพิ่งมารู้ว่าชูครีมคบหากับสิงห์ และสิงห์ก็คอยส่งน้องๆ ของเขาให้แวะเวียนมาดูชูครีม แต่คนที่ได้ประโยชน์น่าจะเป็นโอบที่มาหาปันปัน

"ไม่มีอะไรแล้วฉันกลับนะ"

"เรียกวินมายังล่ะ"

"ไม่วินแล้วล่ะ ฉันจะไปเอารถ"

โบกมือลาแล้วแยกตัวกับเพื่อนเดินตามหลังผู้ชายสองคนห่างๆ จนพวกเขามาหยุดที่โต๊ะข้างตัวอาคาร โต๊ะประจำยัยสามสาวรุ่นน้องสุดที่รักของฉัน โอบนั่งลงข้างปันปัน ทิ้งให้เพื่อนยืนกดมือถือเล่นอยู่คนเดียว ฉันเลยเดินเข้าไปหาเขา

"โชน"

โชนเงยหน้าขึ้นมาเลิกคิ้ว คนอื่นๆ ในโต๊ะหันมองฉันด้วยความสงสัยเช่นกัน ฉันเลยต้องเกริ่นบอกน้องๆ ไว้ก่อน

"เอาไว้ว่างๆ เจ้จะเล่าให้ฟังนะ" แล้วหันกลับมาคุยกับโชน "รถฉันอยู่ที่ไหน เปลี่ยนยางเรียบร้อยไหม"

"อยู่ที่อู่ รั่วทั้งหน้าและหลัง"

"นายส่งชื่ออู่มาในแชทไอจีให้ฉันหน่อย..."

"เราพาไป จีพีเอสแม่นไม่เท่าเราหรอก ไอ้โอบ.." เขาหันไปเรียกเพื่อน "เดินกลับเองคนเดียวไม่หลงมั้ง"

โอบพยักหน้าแทนการพูด

จากนั้นโชนก็เดินนำหน้าไปก่อนให้ฉันเดินตามหลังไปยังตึกวิศวกรรมศาสตร์ เดินนำอยู่ไม่นานก็ชะลอตัวลงมาเดินข้างๆ คนอาจจะคิดว่าฉันกับเขาคั่วกันอยู่ แต่คนอย่างโรสรินโนสนโนแคร์เพราะรู้ดีแก่ใจว่าไม่ใช่

รถสปอร์ตคันเดิมพาฉันออกทางหน้ามหาวิทยาลัยตรงไปยังทิศทางที่ไม่คุ้นเคย ภายในรถยังคงมีเพลงรักหวานแหววเปิดคลอไปเรื่อยๆ ไม่แปลกใจที่โชนจะชอบฟังเพลงแนวนี้ ในกลุ่มแก๊งเขาดูขี้เล่นเฟรนด์ลี่ที่สุดแล้ว เจ้าชู้กะล่อนเป็นนักรัก ฉันมองเขาจากภายนอกว่าเป็นแบบนั้นจริงๆ

"เอ้อ! ฉันลืมอะไรไปเลย"

จู่ๆ ก็นึกบางอย่างได้ ฉันล้วงเอาสร้อยคอเกียร์ออกมาชู ความจริงฉันควรเอามันให้เขาดูตั้งแต่เมื่อคืน แต่เพราะฉันมัวแต่วุ่นวายเรื่องรักษ์เลยลืมสนิท

"สร้อยเส้นนี้ของนายใช่ไหม"

โชนปรายตามองคิ้วขมวด ยกมือแตะลำคอตัวเอง ก่อนจะคลายหัวคิ้วลง

"ถ้ามีตัว C สลักอยู่ก็ใช่"

"มีสิ นี่ไง" ฉันยื่นหลักฐานให้ดู

"เธอเก็บได้ที่ไหน"

"ไม่ได้เก็บได้ มันอยู่ในกระเป๋าฉันต่างหาก นายตั้งใจมาหย่อนไว้ใช่ไหม"

"เธอคร้าบ ผมจะทำแบบนั้นทำไม นี่เกียร์นะ"

"นั่นสิ คืนนั้นนายจับก้นฉันแล้วเอาสร้อยเกียร์หย่อนใส่กระเป๋าฉัน นายจะจีบฉันเหรอ"

"สวยได้ แต่หลงตัวเองไม่ได้นะเธอ"

อะไรนะ! โชนว่าฉันหลงตัวเองเหรอ

"ละ แล้วมันจะมาอยู่ในกระเป๋าฉันได้ยังไง ได้ข่าวว่าเจ้านี้มันสำคัญกับเด็กวิศวะไม่ใช่เหรอ"

"เห็นสร้อยมันขาดไหม คืนนั้นช่วงชุลมุนคงมีอะไรไปเกี่ยวให้มันขาดแล้วบังเอิญหล่นใส่กระเป๋าเธอล่ะมั้ง"

ฉันจับตัวสร้อยมาดู มันขาดจริงๆ ด้วย ที่โชนพูดก็ดูเป็นไปได้

"งั้นเอาของนายคืนไป"

"สร้อยมันขาดเธอไม่เห็นหรือไง"

"แล้วยังไง"

"เอาไปเปลี่ยนสร้อยมาก่อน"

"แต่นี่มันทองคำขาว.."

"อืม ทองคำขาวห้าบาท เราจะเอาคืนต่อเมื่อมันสมบูรณ์"

โชนยักคิ้วและยิ้ม แต่ฉันอึ้งแล้วก็อึ้ง ก็ไหนบอกว่ามันอาจจะขาดโดยบังเอิญ ทำไมกรรมมันตกมาที่ฉันล่ะ

ยังนั่งอึ้งมองโชนสลับกับสร้อยทองคำขาวห้าบาทได้ไม่นาน รถก็มาจอดนิ่งสนิทหน้าอู่ซ่อมรถ โชนลงจากรถแล้วมาเปิดประตูให้

"เชิญคร้าบคุณผู้หญิง"

เฮ้อ! ฉันทำอะไรไม่ได้นอกจากเอาสร้อยไปเปลี่ยนตามที่เขาพูด อาจเป็นอะไรในตัวฉันไปเกี่ยวมันขาดนั่นแหละ

สร้อยกลับไปนอนในกระเป๋าฉันอีกครั้ง ก่อนจะลงจากรถเดินตามโชนเข้ามาในอู่ซ่อมรถที่ดูหรูหราไม่ต่างจากศูนย์บริการรถยนต์ รถของฉันจอดอยู่ด้านข้างอู่ในสภาพใหม่เอี่ยม

"อัดฉีดให้ด้วยเหรอ"

"ที่นี่มีบริการครบวงจร ตั้งแต่เติมลมยันแปลงสภาพ ไหนๆ ก็เข้ามาแล้วเราให้เขาเช็คสภาพรถให้เธอด้วย"

"นายทำฉันเสียเงินเกินความจำเป็น"

"หน้าตาไม่น่าขี้งก"

"ฉันไม่ได้ขี้งก! เช็คสภาพก็มีรอบของมัน ไม่จำเป็นต้องมาเสียเงินก่อนเลย"

"จ่ายให้จะเลิกวีนไหม"

"ไม่!"

"ไม่ต้องจ่าย?"

"ไม่ปฏิเสธ นายเสนอเองนะ ฉันสนองให้เลยล่ะ ถือว่าค่าจับก้นฉันแล้วกัน บาย"

ฉันโบกมือลาโชนแล้วขึ้นรถมาสตาร์ทรถ แต่ก่อนประตูจะปิดลง โชนมายืนด้านข้าง พาดแขนข้างหนึ่งกับประตู อีกข้างกับขอบหลังคาแล้วค่อมตัวลงมายิ้มดวงตาหยี

"หน้าก็โดนตบ รถก็ต้องมาจ่ายเงินให้อีก รู้งี้เอาให้เต็มมือ"

"แค่นั้นก็วาสนานายแล้วย่ะ"

ประตูถูกกระตุกส่งสัญญาณให้โชนถอย เขายอมถอยง่ายๆ แล้วยืนยิ้มตาโค้งอยู่แบบนั้น ฉันเลี้ยวรถออกมาจากอู่ก็ยังเห็นเขามองแล้วยิ้มแบบนั้นอยู่เลย บางทีก็เฟรนด์ลี่เกินไป

สี่สิบนาทีฉันขับรถกลับมาถึงร้าน เพียงจอดรถก็เห็นว่าป้ายที่ห้อยตรงหน้าประตูหันคำว่า Close ออกมาด้านนอก ฉันยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู

"บ่ายสามเองนะ ทำไมถึงปิดหรือวันนี้เค้กจะขายดี"

ฉันลงจากรถแล้วมองส่องเข้าไปภายในร้าน ด้านในมืดสนิท มันไม่ถูกเปิดไฟและพี่ต๋องไม่อยู่ในนี้

รู้สึกแปลกๆ จังเลยแหะ ฉันไม่รีรอผลักประตูกระจกเดินเข้าไป มันไม่ถูกล็อกอย่างควรจะเป็นหากไม่มีใครอยู่ และเมื่อเดินเข้ามาถึงเคาน์เตอร์ชงเครื่องดื่มฉันก็ต้องช็อกตาค้าง

"เครื่องชงกาแฟฉันหายไปไหน"

กระเป๋าชาแนลถูกโยนลงบนโต๊ะ ฉันวิ่งตาตั้งเข้าไปดูภายในเคาน์เตอร์ เครื่องชงกาแฟหลักแสนหายไป อุปกรณ์ของมันทุกอย่าง รวมถึงเงินในเครื่องคิดเงินก็หายไปทั้งหมด

"กรี๊ด!