ในฐานะพี่สาว

"พี่โรสจะมาทำไม" ออกมาจากผับรักษ์ก็เหวี่ยงใส่ฉัน

เฮ้! ไอ้น้องบ้า

"มาช่วยแกไง แกรู้ไหมว่าที่นี่เขาจำกัดอายุห้ามต่ำกว่ายี่สิบถึงจะเข้าไปได้ แต่แกเพิ่งจะสิบเจ็ด ถ้าตำรวจมาลงที่นี่คนที่ซวยคือพ่อกับแม่"

ไอ้เด็กดื้อทำท่าทางไม่พอใจ ใบหน้าบึ้งตึงหัวฟัดหัวเหวี่ยง

"ก็ไม่เคยทำให้เดือดร้อนสักครั้งไม่ใช่เหรอ ดูเพื่อนดิ..ไม่เห็นจะมีใครมาแบบนี้เลย พี่โรสทำรักษ์อาย"

"นี่พี่ผิด.."

"ผิด!" และรักษ์ก็เดินดุ่มๆ ไปหาเพื่อน คืนนี้ฉันไม่มีทางปล่อยน้องไปจึงวิ่งตามไปดึงรั้งแขน

พลัก! แต่ไอ้เด็กดื้อแรงเยอะเหวี่ยงฉันจนกระเด็นมาชนใครบางคน เขาโอบประคองฉันได้พอดี แต่ฉันไม่ได้สนใจเขา วิ่งพรวดไปหารักษ์ที่ขึ้นรถแท็กซี่ออกไปกับเพื่อนอย่างรวดเร็ว

"รักษ์! ไอ้น้องบ้า! ทำไมแกต้องเกิดมาเป็นน้องฉันด้วย"

ยืนมองท้ายรถแท็กซี่จนลับสายตา พอไม่ได้ดั่งใจฉันก็กระทืบเท้าเหมือนเด็ก ชาติหน้าขอให้ฉันเกิดมาเป็นน้องมันบ้าง ฉันจะดื้อให้ขาดใจตายไปเลย

รู้ว่าทำอะไรไม่ได้แล้วก็สงบลงด้วยการเดินกลับมาที่รถ แต่กลับต้องชะงักเพราะมีคนยืนสองมือล้วงกระเป๋ากางเกงมองฉันอยู่

เป็นโชนหรอกเหรอที่ฉันกระเด็นไปชนแล้วช่วยประคองเอาไว้

ถึงใช่ก็ช่าง..ฉันวางความเคืองขุ่นขอบคุณเขาไม่ลงจริงๆ จึงเดินตรงมาที่รถ

เอ๊ะ! ทำไมล้อหลังฝั่งขวาดูแปลกๆ ฉันหยิบมือถือมาส่องไฟฉายดู

ชัดเจนเลย! รถฉันยางแบน

"ซวยอะไรขนาดนี้เนี่ย"

"จะกลับก็เดี๋ยวเราไปส่ง"

ฉันเหล่ตามองคนที่ยังยืนหัวโด่อยู่

"นายออกมายืนตรงนี้ทำไม ไม่ได้เอาคืนที่ฉันตบด้วยการปล่อยลมยางใช่ไหม"

"เราไม่รังแกผู้หญิง" เขายิ้มที่ฉันลงความเห็นว่ากะล่อนมากกว่าขี้เล่น

"แต่นายจับก้นฉันซึ่งฉันเป็นผู้หญิง"

"ก็ถ้าจับก้นผู้ชายถึงจะแปลก เอารถจอดไว้ที่นี่ เดี๋ยวพรุ่งนี้จัดการให้ ส่วนเธอ.. ตามมาครับคนสวย"

โชนเอียงหัวไปทางหนึ่งก่อนจะสาวเท้าเดินไปก่อน

รถแท็กซี่ก็มีทำไมฉันจะต้องให้เขาไปส่งด้วย แต่ไม่เสียเงินย่อมดีกว่า สองขาของฉันจึงก้าวเดินตามไปยังด้านหลังผับ ใต้ตัวอาคารมีรถจอดเรียงรายหลายคัน ฉันจดจำได้ว่าเป็นรถของหนุ่มๆ แก๊งนี้

และโชนก็เปิดประตูรถคันสีฟ้ารออยู่แล้ว เดินตามมาขนาดนี้ฉันไม่รีรอรีบเข้าไปนั่งตามคำเชื้อเชิญ พอนั่งลงคนตัวสูงก็ค่อมตัวลงตามมาดึงสายเข็มขัดนิรภัยคาดให้ ใบหน้าของเรามีระยะห่างเพียงน้อยนิด ใกล้จนฉันเห็นว่าผิวหน้าของเขาเนียนละเอียดไม่ต่างจากผิวผู้หญิง จมูกของเขาโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางกระจับและสันกรามคมกริบไร้ชั้นไขมันจนน่าอิจฉา

เขาหล่อมาก หล่อแบบตรงปกไม่จกตา

แกร๊ก! เสียงล็อคสายเข็มขัดนิรภัยดึงสติที่หลงละเมอชมคนโรคจิตว่าหล่อให้กลับมา

โชนหันมาสบตาฉัน ดวงตายิ้มหยีโค้งซิกเนเจอร์ประจำตัวก่อนผละออกไปหลงเหลือไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมผู้ชายให้ติดปลายจมูก

เข้ามานั่งฝั่งคนขับก็พารถเคลื่อนตัวพุ่งทะยานด้วยความเร็วคงที่ ฉันนั่งกอดอกมองวิวด้านข้าง ใบหูฟังเสียงเพลงรักคลอเบาๆ แต่หัวสมองล่องลอยไปหาน้องชายตัวดี ในห้องนอนรักษ์น่าจะไม่หลงเหลือเสื้อผ้าแล้วล่ะมั้ง นายนั่นชอบมาขนไปตอนที่ฉันยังไม่กลับจากมหาวิทยาลัย

เฮ้อ! ฉันลอบถอนหายใจ ครอบครัวเราไม่ได้มีปัญหาจนทำให้รักษ์เป็นเด็กมีปัญหา แต่ปัญหาของรักษ์คือการคบเพื่อนและอยู่ในช่วงวัยรุ่นที่สอนยากไม่ต่างจากไม้แก่ดัดยาก ที่เขาบอกว่าคบคนพาลพาลพาไปหาผิดใช้ได้กับรักษ์อย่างชัดเจน

"ครั้งก่อนที่มีทะเลาะวิวาท น้องเธอก็มานะ"

"หืม?" ฉันทิ้งความคิดตัวเองหันมองโชน "รักษ์น่ะเหรอ"

"ก็ถ้าไอ้คนที่มันเถียงเธอนั่นก็ใช่ กล้องวงจรปิดจับภาพว่าหนีออกไปทางประตูหลังได้ทัน"

"ไอ้รักษ์! คืนนั้นมันบอกฉันว่าจะไปนอนกับเพื่อน"

อันที่จริงก็นอนกับเพื่อนทุกคืน ออกไปซ่าที่ไหนบ้างก็ไม่รู้

"ทำไมเด็กผู้ชายถึงดื้อแบบนี้"

"เพราะมีพี่สาวขี้วีนอย่างเธอหรือเปล่า"

"นายจะบอกว่าฉันทำให้น้องเป็นแบบนั้นเหรอ" ฉันชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

"เด็กผู้ชายวัยนี้ต้องคุยด้วยความเข้าใจ คุยได้ปรึกษาได้ ไม่ใช่จะห้ามอย่างเดียว มันถึงรั้นแบบนั้น"

"นายไม่มีน้อง ไม่มีวันเข้าใจหรอก"

"มี แต่เป็นผู้หญิง น่ารักเรียบร้อยเหมือนพี่ชายเป๊ะ"

โชนหันมายักคิ้ว

"ถ้าเหมือนนายต้องควบคุมให้ดีแล้วล่ะ พี่ชอบจับก้นผู้หญิง น้องก็คงชอบอะไรแนวๆ นั้น"

"ก็บอกว่าไม่ได้ตั้งใจ ไม่เหมือนใครบางคนที่ตั้งใจเอาชื่อเราไปแอบอ้าง"

ก็ถ้าไม่ทำฉันจะเดินเข้าไปถึงห้องนั้นง่ายๆ ไหม

ฉันไม่คิดโต้เถียงเรื่องนี้แล้วหยุดบทสนทนาเท่านี้

ไม่นานรถก็มาจอดหน้าร้านเค้ก บรรยากาศในซอยหลังมหาวิทยาลัยยามค่ำคืนไม่เงียบเหงา ฝั่งตรงข้ามมีร้านนม ร้านเหล้านั่งชิลเรียงรายเป็นแถบ จะมีก็แต่ร้านเค้กของฉันที่ปิดตั้งแต่ช่วงเย็น เป็นนักศึกษาเรียนก็เหนื่อยพอแรงแล้ว ความสำเร็จที่อยากได้ค่อยๆ ไต่ไปช้าๆ แล้วกัน

แกร๊ก! เป็นโชนที่กดปลดล็อกสายเข็มขัดนิรภัยให้อีกครั้ง เขาโยกตัวมาจับมันออกจากตัวฉันเอากลับไปวางในที่ของมัน เอาใบหน้ามาเฉียดใกล้โปรยเสน่ห์ความหล่อไม่เลิกรา หากฉันเป็นคนจิตอ่อนหน่อยคงหลอมละลายมันตรงนี้ แต่เผอิญว่าฉันจิตแข็ง ไม่ว่าผีหรือผู้ชายอย่าคิดมาหลอกให้ฉันหลงเสน่ห์เสียให้ยาก

"ขอบคุณนะ"

เอ่ยขอบคุณแล้วผลักอกแกร่งคนตรงหน้าให้กลับไปนั่งที่เดิม ไม่รู้จะอ้อยอิ่งจับสายเข็มขัดนิรภัยอยู่ทำไมนักหนา

"ปิดร้านให้ดี ระวัง..."

"ไม่มีใครจิตใจหยาบช้าเหมือนนายแล้วล่ะ"

"ก็ระวังเรานั่นแหละ"

ใบหน้าขี้เล่นแปรเปลี่ยนเจ้าเล่ห์นัยน์ตาพราว ฉันเบะปากใส่ก่อนจะลงจากรถอย่างเร่งรีบแล้วเข้าบ้านทันทีไม่คิดสนใจว่ารถหรูจะไปหรือยัง