แอบอ้าง

อีกวันฉันแห้วที่จะได้พบเจอผู้ชายแก๊งนั้นเพราะพวกเขาไม่มาเรียน ฉันได้ข้อมูลมาจากปันปันที่เจอะเจอกันตอนเช้า

"พี่โอบยังนอนอยู่เลยค่ะ เขาบอกวันนี้ฟรี พี่โรสมีอะไรหรือเปล่า"

"พอดีมีคนฝากมาถามน่ะ ช่างเถอะ ไม่มาก็ไม่มา กลางวันนี้พวกแกว่างไหม ไปกินส้มตำไหม"

"นัดเพื่อนในห้องไปกินชาบูแล้วน่ะสิคะ" ชูครีมทำหน้าเศร้า "เอาไว้วันหลังนะพี่โรส"

"ย่ะ ร้านฉันแกก็ไม่ไป ตั้งแต่ติดผู้ชาย แกกับแกก็ลืมฉัน"

ฉันชี้นิ้วใส่ชูครีมกับปันปัน ก่อนจะลากนิ้วไปหานิริณ

"จะตามเพื่อนไปเมื่อไหร่ยะ"

"ขอเลือกก่อนค่ะ ริณไม่รีบ"

"ดี เลือกเป็นเพื่อนฉัน"

เพราะไม่รีบเหมือนนิริณล่ะมั้งฉันเลยโสดจนทุกวันนี้

วันนี้ทานตะวันกับบัวมานั่งเล่นที่ร้านสักพักก็แยกย้ายกลับ สองคนนั้นอยู่คอนโดมิเนียมคนละฟากฝั่งกันและค่อนข้างไกล แต่ไม่มีใครคิดจะขับรถมาเรียนสักคนเดียว คงมีแค่ฉันที่รักสบายจนเคยตัว แต่พอมาอยู่คนเดียวก็ลำบากนิดหน่อยโดยเฉพาะเรื่องอาหารการกินที่ต้องเริ่มฝึกทำเอง

อย่างน้อยตอนนี้ฉันก็ทอดไข่ดาวได้ ไข่เจียวไม่ไหม้และต้มมาม่าอร่อยที่หนึ่ง ทั้งที่ก็สั่งเดลิเวอรี่ปุ๊บก็ได้กินปั๊บ แต่ฉันไม่สั่ง ฉันทำเค้กออกมาขายได้สำเร็จ ทำกับข้าวก็ต้องสำเร็จเหมือนกัน

ทว่าในขณะที่นั่งกินมาม่าใส่ไข่ต้มอยู่นั้น มือถือก็มีเบอร์แปลกโทรเข้ามา สายแรกฉันไม่รับเพราะช่วงนี้มิจฉาชีพเยอะเกลื่อนประเทศ ขี้คร้านจะคุยให้เสียเวลา แต่เบอร์เดิมกลับโทรมาสายที่สอง ฉันหยิบมือถือมาดูใกล้ๆ ครุ่นคิดว่าใครจะมีธุระตอนสามทุ่มแบบนี้

"หรือว่ารักษ์จะเป็นอะไร"

เพราะวันนี้ฉันโทรหาน้องแล้วตั้งแต่ช่วงเย็น แต่น้องกลับไม่รับสายเลยสักครั้งเดียว ฉันจึงตัดสินใจรับสายเบอร์แปลกนี้ดูแล้วรอฟังปลายสายพูด

[ฮัลโหลครับฮัลโหล]

"..."

[พี่สาวรักษ์ใช่ไหมครับ]

"ใช่! นั่นใคร.."

[เพื่อนรักษ์ครับพี่ ผมจะโทรมาส่งข่าวว่ารักษ์ถูกคุมตัวอยู่ที่ผับ K Night ครับ]

"เกิดอะไรขึ้น"

[รักษ์เข้าไปเที่ยวในผับครับ แต่อายุไม่ถึงเลยถูกทางผับกักตัวไว้ครับ]

พูดเท่านี้ปลายสายก็วางไป ฉันยกมือขึ้นแตะหน้าผากพยายามตั้งสติ.. รักษ์ถูกคุมตัวที่ผับ ฉันต้องไปช่วยน้องออกมา

สิบห้านาทีฉันขับรถมาถึงผับ K Night แต่เพราะไม่รู้ว่าน้องชายถูกคุมตัวอยู่ที่ไหนจึงเข้าไปถามกับการ์ดหน้าผับโดยตรง

"พี่สุดหล่อ พวกเด็กอายุไม่ถึงเข้าคุมตัวไว้ที่ไหนกันเหรอคะ"

พี่หน้าเข้มอายุน่าจะเกินสี่สิบปีขมวดคิ้วมองฉันตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าสำรวจ

"ถามทำไม คนนอกไม่จำเป็นต้องรู้"

"ก็.."

ฉันชะงักเพราะสะกิดใจกับคำว่าคนนอก..

ถามให้ตายคงไม่บอก เผลอๆ จะไล่ตะเพิดฉันอีกด้วย

ฉันจดจำได้ว่าแฟนๆ ของรุ่นน้องเป็นเจ้าของกับหุ้นส่วนที่นี่ ยัยพวกนั้นเข้านอกออกในได้สบายเพียงเพราะมีคำว่า Vip ติดใบหน้า หัวสมองอันชาญฉลาดครุ่นคิดบางอย่างออก ฉันรีบเปิดกระเป๋าสะพายแล้วหยิบสร้อยเกียร์ออกมาชูให้พี่หน้าเข้มดู

"พี่สุดหล่อรู้จักสร้อยเส้นนี้ไหม"

"ไปเล่นไกลๆ ไปน้องเกะกะคนจะเข้าไปเที่ยว"

เขาทำท่าจะผลักดันฉันออก ฉันเลยยื่นมันไปให้ใกล้ใบหน้าเขามากขึ้นให้เห็นตัวเกียร์ชัดๆ

"อันนี้คือเกียร์วิศวะ เจ้าของที่นี่เรียนวิศวะกันใช่ไหมล่ะคะ"

พี่หน้าเข้มชะงักแล้ว วิธีนี้คงได้ผลมากกว่าจะโทรหายัยชูครีมแน่ๆ เขาจะต้องพาฉันไปถึงจุดที่รักษ์อยู่ได้

"เคยได้ยินไหมว่าเกียร์คือหัวใจ เกียร์อยู่ที่ใคร เท่ากับฝากหัวใจไว้กับคนนั้น สร้อยเกียร์เส้นนี้สลักอักษรภาษาอังกฤษตัว C ซึ่งก็คือโชน โชนให้ฉันมา.. พูดเท่านี้พี่น่าจะรู้แล้วนะว่าฉันเป็นอะไรกับเขา ถ้าพี่ไม่พาฉันไปจุดที่คุมตัวเด็กพวกนั้น ฉันจะให้เขาจัดการพี่"

คนฟังหน้าซีดเผือดสีหน้าลังเล แต่ไม่กี่วินาทีต่อมาเขาก็เรียกเพื่อนมายืนแทนแล้วผายมือไปทางประตู

"เชิญครับ"

เยส! ฉันเก็บสร้อยเกียร์ใส่กระเป๋าแล้วเดินตามพี่หน้าเข้มมาด้านในผับ นายโรคจิตคงจะใหญ่ไม่ใช่เล่นถึงทำลูกน้องหวาดกลัวอำนาจขนาดนี้

ฉันเดินตามชายฉกรรจ์ตัวใหญ่มายังด้านหลัง ทางเดินไร้ร้างผู้คนราวกับว่าเป็นพื้นที่เขตหวงห้ามชวนให้หวาดหวั่น ใจของฉันเริ่มไม่อยู่สุขเป็นห่วงรักษ์ขึ้นมากกว่าเดิม หวังว่าคนพวกนั้นจะแค่ควบคุมตัวเด็กเอาไว้

"อยู่ในห้องนี้" เขาพาฉันมาหยุดหน้าห้องหนึ่งประตูสีดำ ด้านหน้าประตูมีคนยืนเฝ้าสองคน เขาพูดกับหนึ่งในสอง..

"เด็กเฮียโชน"

และคนนั้นก็ทำท่าลังเลไม่ต่างจากคนที่พามา

"แต่เด็กพวกเฮียไม่มีใครเคยเข้าไปเลยนะ"

"ก็.."

"เปิดประตูให้ฉันสิ"

"เอ่อ.. คือ"

"ชักช้า!"

อดทนรอไม่ไหวฉันเลยเปิดประตูเข้าไปเองแล้วก้าวขาเข้ามายืนภายในห้องที่ล้อมด้วยผนังสีดำ ความรู้สึกแรกคืออึดอัดราวกับว่าไม่มีอากาศหายใจ

แน่สิ! มันไม่มีหน้าต่างเลยสักบานเดียว แถมยังแน่นขนัดไปด้วยคนที่กำลังจ้องมองฉันเป็นตาเดียว

ตรงกลางห้องมีคนนั่งอยู่หกคน ล้อมรอบด้วยผู้ชายตัวสูงใหญ่ห้าคนยืนตามจุด แต่ที่ฉันสนใจคือผู้ชายเสือสีดำที่นั่งอยู่ด้านหน้าสุด

"รักษ์!"

"พี่โรส!" รักษ์ตกใจที่เห็นฉัน ก่อนจะรีบก้มหน้างุดหลบซ่อนสายตา

"เข้ามาได้ยังไง"

มีเสียงหนึ่งลอยมา ฉันจำต้องละสายตาจากน้องมองผู้ชายตรงหน้าที่แก่สุดในที่นี้ เขาชื่อสิงห์เป็นแฟนชูครีม ฉันจำได้ตอนเข้าเรียนปีหนึ่ง เขาคนนี้อยู่ปีสี่คณะวิศวะ เป็นผู้ชายที่ฮ็อตปรอทแตกมากในช่วงนั้น

"ฉันเป็นพี่รหัสชูครีม"

เขาขมวดคิ้วทันทีเอ่ยถามด้วยเสียงทรงอำนาจอีกครั้ง

"แล้วใครอนุญาตให้เข้ามา"

"นายครับ เธอบอกว่าเป็นเด็กเฮียโชน"

คนคุมหน้าประตูเฉลยให้ ช่วยไม่ได้ที่ฉันจะหันไปสบตากับเจ้าของชื่อที่แอบอ้างใช้เข้ามาที่นี่

โชนเค้นยิ้มเดินตรงเข้ามาหาฉัน

"คนสวยครับ จะเป็นเด็กเรา..แค่จับก้นไม่พอนะ"

"ไม่อยากโดนตบอีกก็เงียบซะ"

"ตบได้ แต่เธอต้องโดนจูบ แลกกัน"

ทำเป็นละครน้ำเน่าไปได้ ฉันวางมือบนหน้าอกแกร่งผลักเขาออกห่างแล้วชี้ไปที่รักษ์ "คนนี้น้องฉันและทั้งหมดคือเพื่อนน้องฉัน อย่าทำอะไรพวกเขา ปล่อยพวกเขาไปเถอะ"

"ปัญหาควรแก้ที่ต้นเหตุไม่ใช่ปลายเหตุ ปล่อยน้องให้ออกมาเที่ยวแล้วมาร้องขอให้เราปล่อย ดูง่ายไปหน่อย"

ฉันตวัดสายตามองโชนอีกครั้ง มือกำแน่นอดทนอดกลั้น ในฐานะพี่สาวฉันพยายามทำดีที่สุดทุกอย่าง แต่เด็กมันดื้อ ฉันไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้เลย

"ให้โอกาสครั้งสุดท้าย มีครั้งหน้าจะแจ้งตำรวจจับ ไม่มีผ่อนปรนหรือยกเว้น ถ้าไม่อยากให้พ่อแม่ซวย คิดให้ดีๆ"

แฟนชูครีมโพล่งขึ้น พลันก้อนหินหนักๆ ที่ทับหน้าอกก็สลายหายไป อย่างน้อยก็โล่งใจว่ารักษ์ไม่ถูกพวกหน้าโหดทำร้ายจนบาดเจ็บ