CHAPTER 3: THE SERVANT’S TOLL

CHAPTER 3: THE SERVANT’S TOLL

~

PAGKATAPOS ng tensyon at pagpapahiya sa hapag-kainan, pumasok si Dani sa dirty kitchen para hugasan ang napakaraming pinagkainan ng pamilya Del Fierro.

Napakahigpit ng hawak ni Dani sa sponge habang kinukuskos ang plato. Ginagamitan niya iyon ng matinding diin na para bang sq pamamagitan ng pag-alis ng sebo sa plato ay mabubura rin niya ang mga insulto at pag-uuyam ng kaniyang biyenan at mga in-laws.

Ang mga luhang tahimik na pumapatak mula sa kaniyang mga mata ay humahalo sa bula ng sabon sa sink. Bahagyang nangangatog ang kaniyang mga balikat habang inaalala ang ultimatum na tatlong buwan para mabuntis.

Mayamaya pa'y biglang may marahang humawak sa kaniyang likod. Nagulat si Dani kaya mabilis niyang pinunasan ang kaniyang mga luha gamit ang kaniyang bisig bago lumingon.

“Ma’am Dani...” ang boses ni Yaya Ilay, ang matagal nang kasambahay sa mansiyon ay puno ng awa habang marahang hinahaplos ang kaniyang braso.

“Tahan na po, Ma’am. Huwag niyo na pong iyakan ang mga pinagsasasabi nila, pati na po ni Doña Victoria. Masyado pong mahalaga ang mga luha niyo para sa kanila,” pabulong na sabi ni Yaya Ilay sabay kuha sa hawak niyang plato.

“Akin na po ito, ako na po ang magpapatuloy.”

Pero muling kinuha ni Dani ang plato. “Naku, huwag na po, Yaya. Ako na po ang tatapos nito.”

“Kaya ko na po ito, Ma’am,” giit ni Yaya Ilay nang may malambot na tono. “Iligpit niyo muna ’yan at ako na ang maghuhugas. Magpahinga na lang muna kayo sa kuwarto niyo, halatang pagod na pagod na kayo.”

Sa huli, inilapag na lang din ni Dani ang plato sa sink at binanlawan ang kaniyang mga kamay sa gripo. Nilapitan siya ni Yaya Ilay at pinunasan ang kaniyang mga kamay gamit ang malinis na punasan, saka siya niyakap nang mahigpit na parang sarili nitong anak.

Pilit na ngumiti si Dani tulad ng dati, na para bang walang nangyari. Pero alam ni Yaya Ilay ang lahat ng sakit na pinagdaanan ng dalaga sa dining room kanina.

“Magpakatatag po kayo, Ma’am Dani, ha? Huwag niyo na lang po dibdibin ang mga sinasabi nila,” simula ni Yaya Ilay.

Kaya naman pilit pa ring nagpakatatag si Dani, habang may pilit na ngiti sa kaniyang magandang mukha. “Opo, Yaya. Huwag kayong mag-alala, okay lang po ako.”

Hindi ito ang unang pagkakataong nakita ni Yaya Ilay na hinamak, iginipit, at itinuring na parang utos-utusan si Dani sa loob ng napakalaking mansiyong ito. Kahit ano pa man ang mangyari, si Dani pa rin ang legal na manunga ng mga Del Fierro kahit kailanman ay hindi naging pantay ang pagtingin sa kaniya kumpara sa dalawa niyang hipag.

“Medyo matalas po talaga ang dila ni Doña Victoria, Ma’am. Makakarma rin ’yon balang-araw,” bulong ni Yaya Iyam. “Basta huwag niyo pong isisipin na nag-iisa kayo, ha? Nandito lang po ako lagi.”

Tumango nang bahagya si Dani habang masinsinang hinawakan ni Yaya Ilay ang kaniyang mga kamay para magbigay ng lakas ng loob.

“Magtiis lang po kayo,” dagdag pa ng matanda. “Maniniwala po ako na kapag nakapagluwal kayo ng batang lalaki para sa pamilyang ito, matututunan din kayong irespeto at tanggapin ni Doña Victoria bilang tunay na manugang.”

Kahit papaano ay nagdala ng kaunting ginhawa sa kaniya ang kabutihan ng kasambahay, kaya mas lalong lumabas ang ngiti ni Dani. Subalit sa kabilang banda, ang banggit tungkol sa pagkakaroon ng anak na lalaki ay hindi man lang nagbigay ng pag-asa sa kaniya.

Alam niyang sinabi lang iyon ni Yaya Ilay para pagaanin ang kaniyang loob.

Ngunit mas lalong sumikip ang dibdib ni Dani. Dahil hanggang sa mga sandaling ito, litong-lito pa rin siya. Paano siya makakabuo ng anak kung ang sarili niyang asawa ay ni hindi man lang siya kayang lapitan o hawakan ang kaniyang kamay?

“O siya, Ma’am Dani, ako na ang magpapatuloy dito. Pumunta ka na sa kuwarto mo at magpahinga. Mas kailangan mo ring kumalma muna,” sabi ni Yaya Ilay.

Bahagyang yumuko si Dani at humina ang boses. “Pasensya na po, Yaya... nakikigulo pa ako sa inyo.”

“Ano ka ba naman, Ma’am? Bakit ka nag-o-sorry?” Soft ang tingin ng matanda sa kaniya. “Trabaho ko naman po talaga ito. Sige na po, magpahinga na kayo.”

Naging mas totoo ang ngiti ni Dani pagkatapos ng matinding sakit na naramdaman niya buong umaga. “Sige po, Yaya, maiwan ko muna kayo rito. Maraming salamat po sa tulong.”

“Walang anuman, Ma’am. Magpahinga kayong mabuti.”

Tumango si Dani at dahan-dahang lumabas ng dirty kitchen patungong living room habang papunta sa kaniyang kuwarto. Sa malawak na living room, nakita niya si Yngrid, kasama ang kaniyang panganay na anak.

“Mommy...” tawag ng limang taong gulang na si Aliyah habang tumatakbo dala ang kaniyang medyas at sapatos patungo sa kaniyang ina. “Put my socks on for me, Mom.”

Si Yngrid, na nakaupo sa luxury sofa habang nakatitig sa screen ng kaniyang iPad kung saan nakadisplay ang mga bago niyang fashion designs, ay sumulyap lang nang mabilis sa anak.

“Magsuot ka mag-isa, Aliyah,” malamig at walang interes niyang utos.

“I can’t do it, mom,” reklamo ng bata.

Bumuntong-hininga nang malakas si Yngrid at pinitik ang kaniyang dila sa inis. Pinandilatan niya ang anak, ngunit bago pa man siya magsalita ulit, nahagip ng kaniyang paningin si Dani na palabas mula sa dirty kitchen.

“Dani,” malakas niyang tawag, dahilan para matigil sa paglakad si Dani at lumingon. “Halika nga rito.”

“Bakit po, Ate Yngrid?” tanong ni Dani nang makalapit.

Tumingin si Yngrid sa kaniyang anak. “Isuot mo nga ’yung medyas at sapatos ni Aliyah,” utos nito na parang sa isang utos-utusan lang nagsasalita.