Confess Love 15

"ร่างกายของแกไม่เป็นไรแล้วใช่ไหมไคชาร์ ไหนเดินมาดูใกล้ๆ สิ" ไคชัวร์บอกพลางควักมือเรียกอีกคนให้มาใกล้

"อืม ได้" ไคชาร์เดินมาให้อีกคนหมุนตนเองไปมาอยู่หลายรอบมากเพราะรู้อยู่แล้วว่าอีกคนมีนิสัยยังไงเลยปล่อยให้ทำตามใจชอบไปสักพักแล้วกัน

"อืม แผลหายดีแล้วไม่น่ามีปัญหาอะไรแล้ว"

"พอใจแกแล้วใช่ไหม ฉันจะได้จัดของที่จะย้ายเข้าหอต่อ" ไคชาร์บอกพลางจัดกระเป๋าต่อไป

"อืม ยังไงก็อยู่กันคนละหออยู่แล้ว"

"เรียนกันคนละคณะถ้าหอเดียวกันคงจะไม่ใช่แล้วมั้ง นี่ก็คิดแต่ละอย่างไม่ได้เข้ากันเลยไหม" เขาส่ายหัวให้กับพี่ชายฝาแฝดที่คิดอะไรไม่เข้าท่าเอาเสียเลย หวังว่ารูมเมทจะเป็นคนที่พอรับได้นะ ถ้ารับไม่ได้ก็ต้องรับ ต้องอยู่ด้วยกันหนึ่งปีมันก็นานเหมือนกัน

"แกบอกว่าพวกเราเรียนที่เดียวกับคนที่แกชอบใช่ไหม" ไคชัวร์ถามอีกครั้งเพื่อเรียกความมั่นใจ

"ใช่แล้ว นายถามมาหลายรอบแล้ว สมองเสื่อมหรือไง" ไคชาร์เริ่มหงุดหงิดที่อีกคนพยายามถามย้ำๆ ซ้ำๆ ต้องการอะไรกันแน่

"หมายความว่าจะต้องเจอคนปวดหัวอีกคนด้วยสินะ" พูดจบก็ถอนใจหายออกมาเฮือกใหญ่ ทำให้เขารู้ว่าพี่ชายฝาแฝดของตนเองนั้นหมายถึงใคร ไม่น่าจะพ้นพี่จินฮานอย่างแน่นอน

"ถ้าไม่ไปต่อปากต่อคำกับเขาก็หมดเรื่องแล้วไหม"

"ทำไมต้องฟัง ในเมื่อเขาไม่คิดจะหยุด ฉันก็จะไม่หยุดเหมือนกัน"

"งั้นก็เตรียมใจเถียงกันไปตลอดเทอมแล้วกัน"

โครม!

"ระวังหน่อยสิ แค่ย้ายของเข้ารถไม่ใช่ทำลายข้าวของ ฟังภาษาคนรู้เรื่องไหม"          จินฮานบ่นทันทีที่คนในบ้านยกของขึ้นรถขนของเสียหาย ไม่ใช่ของหนักอะไรทำไมพากันซุ่มซ่ามแบบนี้

"ขอโทษครับคุณชายใหญ่ พวกผมจะขอให้หักเงินเดือนของเดือนนี้ได้เลยครับ" เหล่าคนยกของพากันก้มหัวขอโทษแล้วรีบพูดสิ่งของชดเชยทันที

"ถ้าทำแบบนั้นเงินเดือนทั้งชีวิตน่าจะหมดไปแล้วหลายปี ไปทำงานที่มันไม่ต้องยกของแทนและหักไปสามเปอร์เซ็นต์ของราคาน่าจะประมาณเกือบสิบปี แบบนี้น่าจะช่วยให้มีเงินมากกว่า" จินฮานตัดสินใจเสร็จสรรพด้วยความเด็ดขาด เพราะการหักทั้งหมดเลยคงไม่มีประโยชน์ หักทีละนิดแต่ยาวนานน่าจะทำให้มีกินมีใช้มากกว่า

"ขอบคุณครับ คุณชายใหญ่"

"พี่ฮานขนอะไรไปหนักหนา ไปอยู่หอไม่ใช่ไปตากอากาศไหม" จินฮวนถามด้วยความสงสัยของข้าวของที่ตกแตกทั้งหมดจะเอาไปไว้ที่หอพักทำไมกัน มันควรไปอยู่บ้านพักตากอากาศมากกว่า

"ของพวกนี้จะขนไปไว้บ้านพักตากอากาศต่างหาก ถ้าของไปหอนอกจากของใช้ส่วนตัวคงไม่เอาอะไรไปเพิ่มหรอก" จินฮานตอบพลางมองอีกคนด้วยความสงสัย ใครจะเอาของพวกนี้ไปกัน

"ผมก็ว่าแบบนั้นเหมือนกัน" แล้วทั้งสองคนก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน

รถขนของใช้ส่วนตัวที่ซื้อมาใหม่ทั้งหมดของทั้งคู่จอดลงหน้าหอพักประจำคณะของตนเอง เพื่อจัดแจงข้าวของในการเตรียมพร้อมสำหรับเข้าเรียนตลอดสี่เดือน ความจริงแล้วถึงจะอยู่ปีสองไม่ต้องมาอยู่หอก็ได้แต่อยากมาเพราะมันค่อนข้างยุ่ง การอยู่ใกล้มหาวิทยาลัยสะดวกมากกว่าการไปกลับบ้านของตนเองที่อยู่ห่างไกลออกไป

"วันนี้ไม่มีพ่อตามมาส่งเหรอ" ซองอึนทักทักทีที่เห็นเพื่อนสนิทลงมาจากรถ

"ถ้าหมายถึงพี่ฮานน่าจะไม่มาเพราะต้องไปจัดของเข้าหอเหมือนกัน"

"ดี หายกันบ้าง ไหนมาหาแม่สิลูก" แดฮาน บอกพลางอ้าแขนและอีกคนเดินไปหาและกอดตอบทันที ช่างเป็นภาพที่ซองอึนเห็นบ่อยจนเริ่มชินแล้วเลยไม่ทักท้วงอะไรอีก

"รีบพากันไปจัดข้าวของดีกว่า ไม่งั้นคนจะเยอะกว่านี้"

บรรยากาศเหมือนมหาวิทยาลัยทั่วไปที่มีหอพักด้านในและคณะแยกกันเป็นปกติ และกว้างขวางพอสมควรเพราะเป็นมหาวิทยาลัยของเอกชนจึงค่อนข้างส่วนตัวไม่น้อยเลยทีเดียว และที่นี่ขึ้นชื่อเรื่องการสอบว่าหากสอบไม่ผ่านในปีนั้นอาจจะต้องเข้าสอบอีกทีปีหน้าและค่อนข้างยาก ไม่ใช่หมายถึงสถานศึกษาแต่หมายถึงระบบการสอบของที่นี่มากกว่า

ร่างสูงโปร่งยกของส่วนที่เหลือเข้าห้องพักแล้วเตรียมจัดของให้เรียบร้อยเป็นอย่างดี โชคดีที่รูมเมทของเขาคือแดฮานเลยไม่มีปัญหามากเท่าไหร่ ถ้าเป็นคนอื่นพี่ชายฝาแฝดคงจะมาโวยวายแล้วอย่างแน่นอน แค่คิดก็ทำให้หลุดหัวเราะออกมาได้แล้วล่ะ เพื่อนสนิทเห็นใบหน้าหวานหัวเราะก็มองด้วยความสงสัยว่าเป็นอะไรเลยซักถามขึ้นมา

"ขำอะไรแก บ้าแล้วหรือไง" แดฮานถามด้วยความสงสัยด้วยใบหน้าที่ขมวดคิ้วเป็นอย่างมาก

"คิดถึงพี่จินฮาน ถ้ารูมเมทฉันไม่ใช่นายน่าจะมีปัญหามากกว่านี้อย่างแน่นอน โชคดีที่เป็นนายตอนปีหนึ่ง"

"ฉันเป็นเพื่อนสนิทนายมาตั้งแต่เด็กแล้วไหม ไม่แปลกที่จะวางใจ"

"แถมความลับของแกฉันก็รู้เหมือนกัน ไม่งั้นจะดูแลดีขนาดนี้เหรอ"

"ก็จริง ฉันเข้าใจว่าเพราะอะไรแต่ถ้าไม่ทำตัวมีพิรุธคนจะไม่สงสัยแล้วไหมล่ะ"

"ทุกวันนี้คนชินไปแล้วไง จะกังวลอะไรอีก"

"คนรู้ไม่ได้มีแค่แกแล้ว" จินฮวนเริ่มพูดเสียงเบาลงแต่แววตาจริงจัง

"แกหมายความว่ายังไง นอกจากคนสนิทที่บ้าน พี่ชายแก ใครมารู้เพิ่มอีก" แดฮานถามด้วยความสงสัยพลางจับอีกคนให้หันมาคุยกันแบบหลบไม่ได้อีก

"คนที่มาจีบฉันช่วงปิดเทอม และฉันเต็มใจบอกด้วยตัวเอง" จินฮวนตอบหนักแน่นกลับแบบไม่เกรงกลัวอะไรทั้งนั้น

"อะไรนะ! แบบนั้นเขาไม่มองว่าแกประหลาดเหรอ ไปบอกมันทำไม"

"เขาไม่ได้มองว่าฉันประหลาดและยอมรับสิ่งที่ฉันเป็น และมองว่าเป็นข้อดีอีกด้วย"

"ข้อดียังไง"

"ข้อดีที่ทำให้มีครอบครัวที่สมบูรณ์ได้" คำตอบข้อนี้ของเพื่อนสนิทเริ่มทำให้เขารู้ว่าคนที่มาชอบจินฮวนจะต้องไม่ใช่ผู้หญิงอย่างแน่นอน

"อย่าบอกนะว่า..."

"ใช่"

"เฮ้ย! จริงดิ! ตอนไหนเนี่ย! " แดฮานตกใจมากกว่าเดิมพลางเขย่าแขนไปมาด้วยความสับสน

"คนที่มาชอบฉันเป็นผู้ชายและบอกว่าไม่มองฉันเป็นตัวประหลาด และยินดีหากฉันจะท้องเพราะจะได้มีลูกให้เขาได้ ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น" คำตอบของจินฮวนทำให้เพื่อนสนิทตกใจมากกว่าเดิม มีด้วยเหรอคนที่ยอมรับอะไรแบบนี้ได้ มีอะไรน่าประหลาดใจกว่านี้ไหม

"ฉันว่าเขาเป็นคนที่น่าไว้ใจได้คนหนึ่งเลยล่ะ แกว่าไง" เสียงทุ้มนุ่มถามพลางมองอีกคนที่เหมือนจะจิตวิญญาณหลุดไปแล้ว

"ขอคิดก่อนแล้วกัน แล้วจะให้คำตอบ ลงไปกินข้าวกันดีกว่า"

"อืม"

ณ ร้านอาหารใกล้หอพัก

"พี่จินฮวน ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอด้วย สบายดีไหมครับ" ไคชาร์ส่งเสียงทักทายพลางเดินมาหา

"สวัสดีครับ ผมไคชาร์ เรียนวิศวะปีหนึ่ง จากนี้ไปฝากตัวด้วยนะครับ"

"คนรู้จักแกเหรอ จินฮวน" ซองอึนถามด้วยความงุนงงเพราะตอนเดินลงมาก็เห็นคนมาแนะนำตัวกับเพื่อนสนิทซะแล้ว

"น้องคนนี้ก็คือคนในข่าวลือที่พวกแกคอยถามว่าใครยังไงล่ะ"

"อะไรนะ!!! " ทั้งสองอุทานออกมาพร้อมกัน

"คนนี้แดฮาน อีกคนซองอึน เพื่อนสนิทฉันเอง" ในระหว่างที่เขาแนะนำตัวก็เหมือนว่าเพื่อนของเขาจะวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้วหรือเปล่า ดูไม่มีการตอบสนองอะไรเลย นิ่งขนาดนี้น่าจะไม่รับรู้อะไรแล้วล่ะ

"เมื่อไหร่จะได้กินข้าว หิวแล้ว" ไคชัวร์บ่นแล้วมาเดินตามอีกคนทันทีเพราะไม่รู้ว่าจะรีบเดินไปหาใครนักหนา ที่นี่มีคนรู้จักหรือยังไงกัน