Confess Love 16

ไคชัวร์มองบรรยากาศแล้วก็ได้แต่งุนงงว่าเกิดอะไรขึ้น สายตาเหลือบไปเห็นบุคคลที่คิดว่ารู้จักจึงเอ่ยทักตามมารยาท

"สวัสดีครับ รุ่นพี่จินฮวน" เขาเอ่ยเสียงเรียบและไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติมอีก

สองคนที่ตกใจอยู่แล้วก็อ้าปากค้างมากกว่าเดิมเพราะมีบุคคลที่หน้าตาเหมือนกันมายืนข้างกันอีก มันหมายความว่ายังไงกันแน่

"น้องคนนี้ชื่อไคชัวร์ เป็นพี่ชายฝาแฝดของไคชาร์"

"แล้วสองคนนี้ชื่อแดฮาน กับซองอึน"

จินฮวนพยายามแนะนำชื่อให้อีกฝ่ายรู้จักว่าใครคือใคร แต่เหมือนว่าเพื่อนของตนเองจะตกใจ อึ้ง หลากหลายความรู้สึกจนไม่สามารถพูดได้แล้ว บรรยากาศชวนงงจนไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคน แต่เหมือนจะมีคนหนึ่งพูดออกมาเพราะต้องการของบางอย่าง

"จะเงียบกันอีกนานไหม หิวข้าวแล้ว" ไคชัวร์เริ่มบ่นอีกครั้งเพราะเห็นไม่มีใครพูดอะไรสักคน บรรยากาศชวนอึดอัดมาก

"แกพูดและทำหน้ายังกับจะกินคนแบบนั้น เขากลัวกันหมดแล้ว"

"ฉันไม่สน ฉันหิวข้าวมากแล้ว จะไปกันได้หรือยัง" ไคชัวร์พูดพลางหันมามองรุ่นพี่แต่ละคนที่มีท่าทีต่างกันออกไป

"ถ้างั้นไปกินข้าวแค่กับฉันแล้วกัน ไปก่อนนะครับพี่จินฮวน" ไคชาร์บอกพลางลากแฝดพี่ออกไปหาข้าวกินด้วยกันแทนที่จะชวนคุยอะไรต่อ

จริงๆ อยากจะคุยต่อแต่มองเห็นบุคคลที่หน้าเหมือนกับคนที่เขาชอบกำลังเดินมา ถ้าเป็นแบบนั้นเดินหนีออกมาก่อนที่จะเจอหน้ากันดีกว่า ไม่งั้นบรรยากาศจะต้องมีอะไรที่มากกว่านี้แน่นอน

"ทำไมตอนนี้รีบลากฉันออกมา ตอนแรกแกยังจะอยู่คุยต่อไม่ใช่เหรอ"

"มาฉลาดเอาตอนที่ไม่สมควรจะฉลาดเลยนะ หัดทำตัวโง่บ้างก็ได้"

"หึ แบบนั้นมันจะใช่ฉันเหรอ"

ปึก!

เหมือนว่าทั้งสองคนจะเดินชนใครบางคนเข้าเลยช่วยกันรับไว้ไม่ให้ล้ม เป็นหญิงสาวรูปร่างหน้าตาดีทีเดียว พวกเขาช่วยกันประคองแล้วพามานั่งเก้าอี้ด้านข้าง

"ขอบคุณนะคะ ที่ช่วยฉันเอาไว้"

"ไม่เป็นไรครับ ผมขอตัวพาพี่ชายไปกินข้าวก่อน"

"มันจะกินคนได้แล้วครับ" ไคชาร์บอกพลางลากพี่ชายตนเองให้ออกไปหาของกินอีกรอบ ไม่ได้อยากจะให้มีเรื่องกันตั้งแต่วันย้ายหอหรอกนะ ขอเป็นวันอื่นแทนก็แล้วกัน วันนี้ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปก่อน น่าจะเป็นผลดีที่สุด

"มีอะไรกัน ทำหน้าเหมือนคนเจอผี"         จินฮานทักทั้งสองคนด้วยความสงสัย เมื่อกี้เหมือนจะเห็นใครแวบๆ แต่ไม่แน่ใจว่าใคร สิ่งที่สำคัญกว่าคือการมาหาน้องชายของเขามากกว่า

"ฉันว่าน่าจะยิ่งกว่าเจอผีอีก เจอแฝดถึงสองคู่แบบนี้" ซองอึนเริ่มมีสติแล้วตอบโต้จินฮาน กลับไป และได้สายตาอันตรายกลับมาแทน ทำไมถึงมีปฏิกิริยาแบบนั้น

"หมายความว่ายังไง เจอหมอนั่นเหรอ"

"ครับ พี่จินฮาน เพราะว่าพวกเราเรียนที่เดียวกันน่าจะเจอกันอีกหลายรอบแต่คงไม่บ่อยขนาดนั้นหรอก " จินฮวนตอบเสียงเรียบพลางมองหาร้านอาหารที่จะเข้าไปกินก่อนจะกลับบ้าน

"ถ้างั้นก็ไปร้านนั้นกัน อยู่ใกล้หอของคณะนี้ที่สุดแล้ว"

ทั้งสี่คนเดินเข้าร้านอาหารเป็นร้านที่ขายแฮมเบอร์เกอร์ซึ่งถือเป็นอาหารที่กินง่ายพอสมควรแถมยังสะดวกรวดเร็วอีกด้วย จินฮาน บอกให้ทั้งสามคนสั่งรายการมาแล้วตนจะไปซื้อให้ ส่วนใหญ่ผลัดกันออกเงินอยู่แล้ว จึงไม่มีปัญหาอะไรกับหน้าที่ นี้นัก

"รบกวนน้ำอัดลมรายการนี้สองแก้วครับ" เสียงนี้คุ้นหูของเขามากนักเลยหันไปก็ถึงไปมองก็พบกับบุคคลที่ไม่อยากจะเจอหน้ามากที่สุด

"เอารายการนี้สี่ครับ น้ำสี่ แล้วก็รายการส่วนนี้อีกสาม" และแน่นอนว่าอีกคนก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเช่นกัน ไม่อยากจะหันไปตามเสียงแต่ไม่สามารถปฏิเสธสัญชาติญาณของตนเองได้

"ร้านของกินมีเยอะแยะ ทำไมจะต้องมากินร้านเดียวกันด้วย" จินฮานบ่นทันทีหลังจากสั่งของเสร็จทำให้อีกคนมองตามแล้วก็ถอนหายใจออกมา ไม่ได้โต้ตอบอะไรแล้วเดินหนีไปเงียบๆ เขามองตามด้วยความแปลกใจว่าทำไมวันนี้ถึงไม่โต้กลับแบบทุกที มันเหมือนมีอะไรผิดปกติเลย

"พี่จินฮานไปนั่งที่โต๊ะได้แล้วครับ บรรยากาศที่โต๊ะหิวกันจนตาลายไปหมดแล้ว" จินฮวนเดินมาตามพลางช่วยอีกคนถือแล้วกลับมานั่งที่โต๊ะ

มีเพียงเสียงกินของคนในโต๊ะเพราะหิวกันมากจนไม่มีใครอยากจะคุยกันสักคน แล้วโต๊ะข้างๆ ก็มีเสียงคุยกันเรื่องเด็กใหม่ที่ปีนี้มีฝาแฝดเข้ามาอีกปี และหน้าตาก็หล่อเหลาพอๆ กับปีที่แล้ว แต่แฝดปีที่แล้วน่ารักกว่า ปีนี้น่าจะมาทางหล่อกันมากกว่าเพราะด้วยส่วนสูงและรูปร่างที่ใหญ่โตกว่า คำวิพาทย์วิจารณ์มากมายนั้นไม่ได้รับรู้เลยว่าบุคคลที่โดนกล่าวถึงนั่งอยู่โต๊ะข้างๆ

"วิจารณ์กันสนุกปากขนาดนี้ หัดเกรงใจคนอื่นบ้างก็ดีนะ" ไคชัวร์ทนไม่ไหวที่จะต้องนั่งฟังอะไรแบบนี้ตั้งวันย้ายเข้าหอวันแรกแบบนี้ น่ารำคาญเต็มทน นี่มันยุคอะไรแล้ว ทำไมยังเปรียบเทียบอะไรไร้สาระอยู่ได้

"ขอโทษค่ะ พวกเราไม่ได้ตั้งใจ"

"ชัวร์ เบาหน่อยนั่นผู้หญิง" ไคชาร์พยายามห้ามปรามอีกคนที่ดูเหมือนจะหงุดหงิดอะไรมาก่อนหน้านี้แล้วด้วย มาเจอแบบนี้อีกยิ่งโมโหง่ายกว่าเดิม

"ไหนบอกว่าความเท่าเทียมไง กฎหมายความเท่าเทียมไม่ใช่เหรอ แบบนี้ฉันสามารถพูดได้สิ"

"อย่าเอาความแตกต่างทางเพศมาเป็นข้ออ้าง เพราะฉันก็คือคนๆ หนึ่ง ฉันไม่สมควรถูกพูดอะไรแบบนี้ และฉันเป็นหนึ่งในผู้บริหาร"

"พูดแบบนี้ฉันเสียหาย แกก็เสียหาย มีสมองไว้คั่นหัวเหรอ"

"จะบอกว่าไม่ได้ตั้งใจได้ยังไงในเมื่อพวกเธอพูดออกมาเอง แถมพูดมาตั้งนานแล้วด้วย" จินฮานทนฟังไม่ไหวเลยออกโรงบ้าง ไม่ใช่เพราะว่าจะช่วยใครแต่เขาเองก็โดนพาดพิงไม่แพ้กัน

"พี่จินฮานใจเย็นๆ ก่อนครับ"

"ไคชัวร์ใจเย็นก่อน แกหัวร้อนไปแล้ว"

"เงียบ / เงียบ" เป็นครั้งแรกที่ฝาแฝดคนพี่จะพูดพร้อมกันและคิดอย่างเดียวกัน ทั้งสองคนมองหน้ากันและลอบยิ้มออกมาและพยักหน้ากันแบบคนเข้าใจอะไรบางอย่าง ทำให้แฝดผู้น้องงงว่ากำลังสื่อสารอะไรกัน

"พวกเธอจะต้องขอโทษพวกเราสี่คน ไม่งั้นจะนำเรื่องนี้ไปแจ้งความข้อหาหมิ่นประมาท"

"ฉันให้เวลาห้านาที ถ้าภายในห้านาทีไม่ขอโทษจะแจ้งความ"

"พวกเราขอโทษค่ะ จะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นแล้วค่ะ" พวกเธอทุกคนรีบพากันขอโทษและรีบวิ่งออกจากร้านไป

"เป็นครั้งแรกที่ฉันกับแกมีความคิดเหมือนกัน" จินฮานบอกอย่างอารมณ์ดีที่ได้พูดออกไปแบบนั้น คนพวกนั้นสมควรโดนแล้ว ไม่ใช่จะไปทำแบบนี้กับใครก็ได้

"ฉันก็ไม่อยากจะยอมรับนักหรอกว่าคิดเหมือนคุณ แต่ยังไงครั้งนี้ก็ไม่มีทางยอม" ไคชัวร์บอกพลางส่ายหัวอย่างเอือมระอากับเหตุการณ์เมื่อสักครู่ ทำไมจะต้องเจออะไรแบบนี้ตั้งแต่กลับมาด้วยก็ไม่รู้ ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิดมากกว่าเดิม

"ใช่ ที่ฉันเห็นด้วยกับแกในครั้งนี้ก็เพราะว่ามาว่าจินฮวนด้วย / ที่ฉันเห็นด้วยกับคุณเพราะพาดพิงถึงไคชาร์ "

หลังจากคำตอบของทั้งสองคนออกมาจากปากทำให้ไคชาร์กับจินฮวนพากันหัวเราะทั้งคู่อย่างหนัก สาเหตุที่พากันสามัคคีกันเพราะมีคนมาว่าน้องชายของตัวเอง ถ้าไม่ใช่เหตุผลนี้ก็คงจะไม่มีทางที่จะญาติดีกันได้สินะ นี่คือความเข้ากันได้เฉพาะกิจหรือเปล่า