Confess Love 14

"ยังครับ ว่าจะคุยด้วยก่อนแล้วค่อยกลับ"

"อืม ถ้างั้นพี่ไปทำงานก่อนแล้วกัน เดี๋ยวจะโทรให้คนขับรถอีกคนมารับที่นี่"

"ครับพี่จินฮาน"

"เดี๋ยวฉันออกไปส่ง" ไคชัวร์บอกพลางเดินตามอีกคนออกไป

แกร๊ก!

"แกจะเดินตามฉันออกมาทำไมเนี่ย กลับไปอยู่กับน้องแกไป รำคาญ" จินฮานไล่ทันทีด้วยสีหน้ากึ่งรำคาญ

"คิดว่าฉันอยากมาส่งคุณนักหรือไง แค่อยากให้สองคนนั้นได้คุยกันให้เคลียร์"

"แค่อยากออกมาให้เขาไม่อึดอัดกันเฉยๆ ถ้าน้องคุณไม่ได้ชอบน้องผม มันจะได้ตัดใจสักที ไม่ต้องมาเพ้อฝันแบบนี้" ไคชัวร์บอกด้วยสีหน้าจริงจังแล้วหันไปมองอีกคนว่านี่คือสิ่งที่ต้องการจะสื่อ ไม่ได้อยากจะเกี่ยวข้องด้วยขนาดนั้น

"ถ้าแบบนั้นฉันเองก็คิดเหมือนกันแก ไม่ต้องมาส่งแล้ว แยกกันตรงนี้"

"อืม"

จินฮานเดินออกไปไม่กี่นาทีก็มีรถมาจอดเทียบหน้าโรงพยาบาลพอดี คงเป็นเพราะว่าอีกคนคงจะบอกให้คนขับรถมารอไว้แล้วเวลาเลยตรงกันแบบนี้ ไคชัวร์แต่เดิมทีไม่ใช่คนปากร้ายหรือพูดจาแบบนี้แต่เป็นเพราะเขาอยากปกป้องอีกคนที่อ่อนโยนมากจนเกินไป ทำให้คนอื่นเข้ามาวุ่นวายและยุ่งเหยิงแบบนี้ยังไงล่ะ

ดวงตากลมโตมองอยู่หลังกระจกรถที่ขับออกไปจากที่นี่ หลังจากนี้คงมีเรื่องวุ่นวายอีกมากมายที่คาดการณ์ได้ในอนาคต ดูท่าเขาจะต้องปะทะฝีปากกับอีกคนในหลายๆ ครั้งอย่างแน่นอน เห็นแล้วเหนื่อยใจไว้ล่วงหน้าเลยดีกว่า

"พี่สองคนออกไปคงกะจะให้พวกเราได้คุยกัน ถ้างั้นมาคุยกันเลยดีกว่านะ" จินฮวนบอกพลางเดินมาหาอีกคนข้างเตียง

"ครับ รุ่นพี่มีอะไรจะคุยกับผม" ไคชาร์เปลี่ยนสรรพนามตามที่อีกคนบอกเป็นอย่างดี

"ฉันมาวันนี้เพราะฉันรู้สึกผิดที่ทำให้นายป่วยมากกว่าเดิม นับจากนี้อย่าทำอะไรแบบนี้อีก นายก็จัดการปัญหาของนายไปแล้ว"

"หวังว่าเราจะไม่เจอกันอีก นายเองก็หายป่วยไวๆ แล้วกัน" จินฮวนบอกเสียงเรียบแล้วเดินออกจากห้องแต่เหมือนอีกคนจะคว้าข้อมือไว้ก่อน

"ผมทำให้พี่รู้สึกไม่ดีเหรอครับ ทำไมถึงปฏิเสธตลอดเลย"

"มันมีปัญหาอะไรหรือเปล่า บอกผมได้ไหม"

"ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร ผมพร้อมจะสู้ไปกับพี่นะ"

"ขอเพียงแค่พี่เปิดใจให้ผม ได้ไหมครับ" ไคชาร์พูดทุกสิ่งทุกอย่างที่คิดอยู่ในใจออกมาทั้งหมดแล้ว หวังว่าจะสื่อถึงอีกคนได้ไม่มากก็น้อย หากครั้งนี้ยังไม่สำเร็จอีก ก็คงจะต้องตัดใจซะแล้ว เพราะดูท่ากำแพงจะสูงเกินไปจริงๆ

ในขณะที่เขากำลังจะถอดใจแต่อีกคนกลับหันหน้ามาหากันมันทำให้เขามีความหวังอีกครั้ง ดวงตากลมโตมองด้วยหลากหลายความรู้สึก มันหมายความว่าอะไรกัน มีอะไรที่อยากจะพูดหรือเปล่า

"ฉันมีเรื่องจะพูดกับนาย หวังว่านายจะไม่เอาไปบอกใคร" จินฮวนบอกพลางหายใจเข้าออกเป็นจังหวะเรียกความมั่นใจตัวเอง เมื่อมองไปหาอีกคนก็พยักหน้าเป็นคำตอบ

"ฉันเป็นคนที่มีความผิดปกติทางร่างกาย ฉันสามารถท้องได้เหมือนผู้หญิง ไม่ได้เหมือนผู้ชายทั่วไป"

"นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมพี่ชายของฉันถึงหวงฉันมากเป็นพิเศษ"

เขากำมือทั้งสองข้างแน่นด้วยความรู้สึกอึดอัดใจและเกร็งไปหมด ไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไง ไม่รู้ว่าจะโดนมองเป็นตัวประหลาดหรือเปล่า จะหัวเราะเยาะ หรือจะมีปฏิกิริยายังไง ไม่กล้าที่จะเดิมพันเลยจริงๆ ดวงตาปิดสนิทแน่นด้วยความกลัว ไม่อยากรู้สึกมองว่าเหมือนตัวประหลาดเหมือนตอนเด็กอีกแล้ว

"พี่จินฮวน มาใกล้ๆ หน่อยได้ไหมครับ" เสียงทุ้มต่ำเรียกด้วยน้ำเสียงปกติใบหน้าเรียบนิ่ง ยากเกินจะคาดเดาได้ว่าอยู่ในอารมณ์ไหน

ร่างสูงโปร่งเดินเข้าใกล้กว่าที่เคยแต่ก็ก้มหน้าลงไม่พูดไม่จาเหมือนเคย เพราะไม่อยากมองเห็นดวงตาว่างเปล่าจากอีกคน มันเจ็บปวดมามากพอแล้ว แม้จะเพิ่มอีกสักคนก็ไม่อยาก มือหนาลูบกลุ่มผมนิ่มของอีกฝ่ายเป็นเชิงปลอบใจแล้วโอบกอดอีกคนให้เข้ามาใกล้มากกว่าที่เคย เป็นวิธีการที่คนอายุมากกว่าไม่เคยเจอมาก่อน น้ำตาเริ่มไหลรินอาบแก้มทั้งสองเพราะการกระทำอันอ่อนโยนของเด็กคนนี้

"ไม่เป็นไรนะครับ ผมรู้ว่าพี่ต้องแบกรับเรื่องนี้และหวาดกลัวมากแค่ไหน แต่มันจะไม่เป็นไรถ้าอยู่กับผม"

"ผมไม่เคยมองว่าพี่เป็นตัวประหลาดหรืออะไรทั้งนั้น ไม่ว่าพี่จะเป็นยังไงผมก็ชอบพี่อยู่ดี"

"ท้องได้ก็ดีสิครับ ผมจะได้มีครอบครัวกับพี่ได้เหมือนอย่างที่คนอื่นมีกัน จากนี้ไปไม่ต้องเครียดเรื่องนี้แล้วนะ"

ที่ผ่านมาเขาแบกรับเรื่องนี้ไว้ตลอดเลยสินะ คงจะหวาดระแวงไม่น้อยเลยทีเดียว ไหนจะถูกเพื่อนล้อเลียนอีก เก่งมากแล้วที่ผ่านมาถึงจุดนี้ได้ จากนี้ไปไคชาร์ จะไม่ยอมให้เกิดอะไรแบบนี้อีก เขาจะปกป้องคนๆ นี้ด้วยมือของเขาเอง

คำพูดของไคชาร์ไม่กี่ประโยคเหมือนกำลังทลายกำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างไว้มาเนิ่นนานตั้งแต่เกิด เขาไม่เคยให้ใครได้เข้าใกล้มากขนาดนี้นอกจากพี่ชายฝาแฝด นี่คือคนแรกที่ยอมให้ใกล้มากขนาดนี้ หวังได้ไหม คาดหวังได้หรือเปล่า

"ไม่ร้องไห้แล้วนะครับ เดี๋ยวไม่สวย" เสียงทุ้มต่ำบอกพลางเกลี่ยคราบน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน สายตาที่มามองส่งผ่านทุกความรู้สึก ทำให้จินฮวนได้สติว่ากำลังถูกจีบอยู่ ใบหน้าหวานเริ่มแดงขึ้นมาทันทีเพราะเพิ่งนึกได้ ตอนนี้ไม่รู้ว่าหน้าแดงเพราะร้องไห้หรือเขินกันแน่

"ฉันไม่ดีใจหรอกนะ ที่ชมผู้ชายด้วยกันว่าสวย" เสียงทุ้มนุ่มตอบอู้อี้กลับไปเพราะเพิ่งร้องไห้มา พยายามเช็ดน้ำตาของตนเองไปด้วยและมองค้อนอย่างเอาเรื่อง แต่กลับดูน่ารักในสายตาของอีกคนไปซะได้ ขู่แบบนั้นเหมือนแมวมากกว่า ไม่ได้น่ากลัวอะไรเลย

"สวยของผมไม่ได้หมายความว่าสวยแบบผู้หญิง แต่หมายถึงใบหน้าที่มีความงดงามมากเสียจนต้องใช้คำว่าสวยมากกว่าหล่อ เพราะหล่อมองได้คือหล่อจะไม่ค่อยมีคำนิยามมากเท่าไหร่ ถ้าสวยคือไม่ว่าจะเป็นรูปหน้า จมูก ดวงตา คาง ดูเข้ารูปจนเรียกว่าสวย แบบนี้ต่างหากครับ"

"เป็นความหมายที่ดี ฉันจะรับไว้แล้วกัน"

"ขอบคุณครับ ว่าแต่ถ้าผมยังเดินหน้าจีบต่อไป พี่จะอนุญาตใช่ไหม" ไคชาร์ถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง ถึงจะถูกยอมรับมากกว่าครึ่งแต่อยากได้การตอบรับที่แน่นอนมากกว่านี้ ทำให้เขามั่นใจว่าเขาสามารถเดินหน้าต่อได้อย่างจริงจัง

"ได้สิ ฉันอนุญาต" จินฮวนตอบรับเสียงเรียบไม่มีคำอธิบายมากกว่านั้นแต่สื่อได้แล้วว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่กำลังก้าวเดินต่อไป

มือขาวกดโทรศัพท์ส่งข้อความหาคนขับรถที่คาดว่าน่าจะมารับตนเองว่าเดินทางมาถึงหรือยัง ไม่นานก็มีข้อความส่งกลับมาว่ากำลังจะถึงหน้าโรงพยาบาลแล้วจะทำยังไงต่อไป เขาจึงตอบกลับว่าให้ขับมารอด้านหน้าเลยเพราะกำลังจะกลับแล้ว ถึงจะอยากอยู่ต่อแต่ว่ายังมีงานค้างอีกมาก ต้องรีบกลับไปสะสางก่อนที่จะเปิดเทอมเร็วๆ นี้

"ฉันจะกลับก่อนนะต้องรีบกลับไปทำงานของบริษัท เดี๋ยวเปิดเทอมจะไม่มีเวลา"

"ครับ เดินทางดีๆ นะครับ"

"อืม ฉันเรียกคนขับรถมาแล้ว อีกไม่นานน่าจะถึงหน้าโรงพยาบาล"

แกร๊ก!

หลังจากที่ร่างสูงโปร่งเดินออกจากห้องพักคนไข้ไปก็มีเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจอยู่ด้านใน ถึงเสียงจะไม่ดังเล็ดลอดออกมาด้านนอกเพราะห้องพักค่อนข้างราคาพิเศษแต่ถ้าหากใครเปิดประตูเข้าไปจะต้องได้ยินอย่างแน่นอน เพราะเหมือนเจ้าตัวจะดีใจมากจนไม่สามารถเก็บความรู้สึกเอาไว้ด้านในได้