Confess Love 8

ตั้งแต่เถียงกันที่ร้านอาหารน้องชายฝาแฝดของเขาก็ยังไม่ยอมออกมาจากห้องนอนเลย ทั้งที่พยายามขับรถตามก็แล้ว วิ่งตามเข้าบ้านก็แล้ว ทำทุกอย่างแล้วจนหมดหนทางถึงได้ยืนมองประตูห้องนอนอยู่แบบนี้ เหล่าคนรับใช้หลายคนอยากจะช่วยแต่ดูท่าจะเป็นเรื่องยากกว่าที่คิด เนื่องจากจินฮวนเป็นคนที่โกรธยากและหายยากด้วยเช่นกัน การจะตามง้อได้นั้นต้องมีความอดทนสูงมากทีเดียว คงได้แต่ภาวนาขอให้คุณชายเล็กให้อภัยคุณชายใหญ่โดยเร็ว

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

"ออกมาคุยกันหน่อยได้ไหม จินฮวน"

ยังคงไร้เสียงตอบกลับมาเช่นเคย ไม่มีเสียงอะไรเล็ดรอดออกจากห้องแม้แต่น้อย ยิ่งเงียบยิ่งเดาทางได้ยากว่าเกิดอะไรขึ้นภายในห้องนั้น ดวงตากลมโตมองผ่านตาแมวแล้วเห็นว่าพี่ฝาแฝดตนเองทำแบบนี้มาหลายชั่วโมงแล้ว ถึงจะทำแบบนั้นก็ไม่มีทางหายเด็ดขาด คนเราควรรู้ว่าอะไรควรหรือไม่ควร หากยังสำนึกผิดไม่ได้ ก็ไม่ต้องมาคุยกันอีก

ไม่รู้ว่าคนภายนอกจะมองเขายังไง แต่ตอนนี้เขากำลังตั้งใจอ่านหนังสือล่วงหน้าเตรียมรับมือกับการเรียนการสอนที่จะมีในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้าแล้ว ไหนจะงานรับน้องที่ต้องคอยทำกิจกรรมอะไรอีกหลายอย่าง เดือนแรกน่าจะวุ่นวายเรื่องนี้จนไม่ค่อยได้เรียนอย่างแน่นอนเพราะฉะนั้นการเรียนด้วยตนเองคือวิธีรับมือที่ดีที่สุดในขณะนี้ ร่างสูงโปร่งยังคงตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือต่อไปพร้อมทั้งจดโน๊ตที่สำคัญเอาไว้เป็นลำดับ การมีสมาธิของเขาน่ากลัวตรงที่ว่าหากเข้าภวังค์ไปแล้วจะไม่รับรู้อะไรจากโลกภายนอกทั้งนั้น จะตั้งหน้าตั้งาทำอย่างเดียวจนกว่าจะเสร็จสิ้นความคิด

ซึ่งเป็นดั่งที่ใครหลายๆ คนคาดการณ์เอาไว้ คือคุณชายเล็กน่าจะมัวแต่อ่านหนังสือจนลืมไปแล้วว่ายังโกรธคุณชายใหญ่อยู่ ยิ่งอีกฝ่ายมีสมาธิมากขนาดนี้ การส่งเสียงเข้าไปในห้องแทบจะไม่ได้ผลเลย เวลาในแต่ละวันผ่านไปอย่างช้า ถึงคุณชายใหญ่จะทำงานตามที่นายหญิงกับท่านชายมอบหมายให้ แต่สภาพจิตใจก็ล่องลอยไปถึงไหนต่อไหนไม่มีใครรู้ได้ แฝดบางคนหากไม่สนิทกันก็จะไม่ชอบขี้หน้ากันเลย แต่ถ้าใครสนิทกันก็จะถึงขั้นที่มีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งทำตัวติดกันจนเหมือนคนๆ เดียวกัน ระยะเวลาล่วงเลยไปสามวันทำให้เหล่าคนรับใช้เริ่มเป็นห่วงเรื่องอาหารการกินเสียแล้ว

เพราะภายในห้องนอนมีอาหารที่กักตุนเอาไว้โดยฝีมือคุณชายเล็กถึงเจ็ดวัน หากเป็นเวลาปกติก็จะไม่มีใครเป็นห่วงอะไรมากมาย แต่ว่าทั้งสองยังทะเลาะกันอยู่เลยทำให้สถานการณ์ยิ่งน่าเป็นห่วงมากขึ้นไปอีก อีกคนก็ติดน้องชายจนไม่เป็นอันทำงานทำการ จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว อีกคนก็ติดหนังสือจนลืมโลกภายนอกไปเสียแล้ว ขอให้อาหารที่กักตุนไว้มีเพียงไม่กี่วันด้วยเถอะ ทั้งสองจะได้ออกมาพบหน้ากันเสียที

แอ๊ด!

เสียงเปิดประตูห้องของจินฮวนเหมือนเสียงสวรรค์มาโปรด เพราะทุกคนกำลังรอคอยการกลับมาของคุณชายเล็ก ร่างสูงโปร่งเดินออกมาด้วยชุดนอนสีขาวสะอาด ใส่รองเท้าสำหรับใช้เดินในบ้านด้วยพื้นกำมะหยี่ แถมยังคงใส่แว่นกันแสงจากการอ่านหนังสือ นั่นหมายความว่าอาหารที่กักตุนไว้ในตู้เย็นเล็กหมดนั่นเอง แบบนี้โอกาสที่จะได้เจอกันนั้นมาถึงแล้ว

หมับ!

"หายโกรธพี่นะ พี่ขอโทษ พี่จะไม่ทำอีกแล้ว การรออะไรแบบนี้มันทำให้พี่เหมือนจะขาดใจตาย อย่าหนีหายไปจากพี่อีกได้ไหม" จินฮานขอโทษเป็นชุดพลางกอดด้วยความโหยหาตามประสาคนติดน้อง ร่างทั้งร่างสั่นไปด้วยความคิดถึง ส่วนอีกคนยังคงทำหน้านิ่งเหมือนเดิมและหยิบอาหารในตู้เย็นต่อไป

"ถ้าไม่ยอมพูดกับพี่แบบนี้ พี่จะร้องไห้แล้วนะ หายโกรธเถอะ! พี่ขอร้อง" จินฮวนหันมามองด้วยแววตาที่ว่างเปล่า สายตาเย็นชาถูกส่งออกมาอย่างเห็นได้ชัด นี่คือท่าทีตอนโกรธของคุณชายเล็กที่น้อยครั้งจะได้เห็น ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีใครอยากจะเห็นมันแน่

"คนที่พี่สมควรขอโทษไม่ใช่ผม แต่เป็นไคชาร์" เสียงทุ้มนุ่มตอบกลับมาพลางทำอาหารด้วยตนเองอย่างรามยอน

"ทำไมพี่ต้องขอโทษมันด้วย ในเมื่อคนที่โกรธพี่คือน้อง"

"เพราะว่าพี่ทำไม่ถูกไงครับ จนป่านนี้แล้วยังไม่รู้อีกเหรอว่าตัวเองผิดอะไร ทำไมช่างสมองช้าขนาดนี้ครับ นี่น่ะเหรอ! ผู้บริหารของตระกูล" เหมือนคำเปรียบเปรยเสียดแทงจิตใจจนเจ็บช้ำไปหมด หรือมันจะเป็นเวรกรรมที่เขาชอบไล่คนที่มาตามจีบน้องตนเองตั้งแต่เด็กกันนะ

"ผมจะพูดอีกครั้ง พี่ต้องขอโทษไคชาร์"

"แต่พี่ไม่มีอะไรที่จะติดต่อไคชาร์ได้เลยนะ แบบนี้จะให้ทำยังไง"

"ผมให้เวลาจนกว่าจะกินรามยอนเสร็จ โทรไปขอโทษไคชาร์แล้วผมจะหายโกรธ" เสียงทุ้มนุ่มบอกด้วยท่าทางจริงจังและยื่นมือถือของตนเองให้พลางกดรายชื่อเบอร์ของคนที่อยากจะให้พี่ชายตนเองขอโทษ แค่กดโทรออกก็สามารถพูดคุยได้แล้ว

จินฮวนรับโทรศัพท์มาอย่างจำยอมพลางมองใบหน้าที่คล้ายคลึงกับตนเองไปด้วย ทำไมต้องไปขอโทษคนกะล่อนแบบมันด้วยนะ! ในขณะที่เขากำลังใช้ความคิดอยู่นั้น น้องชายฝาแฝดก็ทำท่าทางว่ากำลังจะกินรามยอนแล้วนะ หากกินเสร็จแล้วยังไม่โทรไปคือน่าจะยากกว่านี้อย่างแน่นอน เขาได้แต่ระงับความโกรธแล้วกดโทรหารายชื่อที่ไม่อยากจะกดมากที่สุด

ตรู๊ด... ตรู๊ด...

(ไคชาร์)

"ฮัลโหลครับพี่ แปลกใจจังที่โทรหาผมก่อน มีอะไรหรือเปล่าครับ" ระหว่างรออาหารจู่ๆ ก็มีเบอร์ที่อยากคุยด้วยที่สุดโทรมาซะงั้น คิดถึงกันก็ไม่บอกนะ ท่าทางดีอกดีใจออกนอกหน้าของไคชาร์ทำให้ทุกคนในบ้านรู้ว่าใครโทรมา

"นี่ฉันเอง ไม่ใช่คนที่แกอยากคุยด้วยหรอก" เมื่อเสียงที่ตอบกลับมาไม่ใช่บุคคลที่คาดหวังทำให้สีหน้าของไคชาร์เปลี่ยนไปทันที

"ครับพี่จินฮาน มีอะไรหรือเปล่า ทำไมถึงเอาเบอร์พี่จินฮวนโทรมา"

"ฉันจะโทรมาขอโทษแก ที่ด่าไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว" สัปดาห์ที่แล้วงั้นเหรอ... อ๋อ! หมายถึงตอนที่แย่งโทรศัพท์ไปคุยนั่นเอง ว่าแต่ทำไมถึงมาขอโทษเขากันล่ะ มันเป็นเรื่องปกติที่จะโกรธกันนะ

"ตั้งแต่วันนั้นจนตอนนี้น้องฉันยังไม่ยอมคุยกับฉันเลย แล้วต้องมาขอโทษแกก่อนเพราะยังไม่รู้จักกันให้ดีจะไปตัดสินคนจากเปลือกนอกไม่ได้" น่ารัก! ทำไมพี่จินฮวนเป็นคนน่ารัก เวลาโกรธยังน่ารักเลย

"ครับ ผมไม่โกรธอะไรพี่เลย" เพราะความน่ารักของพี่จินฮวนที่โกรธแทนเขา แต่จากใจจริงคือไม่ได้โกรธอะไรทั้งสองคนเลยสักนิด ดูยังไงก็เหมือนแมวขู่มากกว่าเสือ

"งั้นก็ดี ฉันวางล่ะ"

ติ๊ด!

"ใครโทรมาหาแก หน้าบานขนาดนี้" ไคชัวร์ถาม

"พี่ชายของพี่เขาโทรมาขอโทษที่ด่าผมเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว เห็นว่าพี่จินฮวนโกรธจนไม่ยอมคุยด้วยเป็นอาทิตย์ คนอะไรน่ารักเสียจริง"

มองจากดาวอังคารก็ยังรู้ว่าไคชาร์เป็นคนที่ชอบใครแล้วเหมือนจะอวยคนนั้นมากเป็นพิเศษ เพราะสังเกตได้จากการที่อีกฝ่ายโกรธแทนแบบนี้ก็ยิ่งชอบ แถมยังบอกว่าน่ารักอีกต่างหาก คนเราตอนโกรธมันจะไปน่ารักได้ยังไงกันล่ะ