Confess Love 9

"ไม่คิดว่าอาหารของร้านนี้จะหวานขนาดนี้นะ คิดแบบนั้นไหม ไคชัวร์" ไคซีถามน้องชายฝาแฝดคนโตพลางมองไปยังน้องชายฝาแฝดคนเล็ก

"ผมเองก็คิดแบบนั้นครับ เหมือนว่าพ่อครัวของที่นี่จะใส่น้ำตาลมากเกินไป"

"พ่อเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน"

"แม่เองก็คิดว่าเป็นครั้งแรกที่เห็นด้วยกับทุกคน"

"ทำไมทุกคนต้องพากันมองมาที่ผมครับ ไม่มีอะไรสักหน่อย" ไคชาร์พูดพลางกินอาหารต่อไป

"แกกล้าพูดเหลือเกินนะ ชมเขาซะขนาดนั้น มองดูก็รู้ว่าหลงขนาดไหน"

"แกก็พูดเกินเหตุไคชัวร์ ฉันไม่ได้ขนาดนั้นไหม"

"เลิกเถียงกัน ว่าแต่พวกลูกๆ จะกลับกันเมื่อไหร่"

"ผมว่าจะกลับพรุ่งนี้เลยครับแม่ อีกไม่กี่วันก็จะเปิดเทอมแล้ว" ไคชาร์ตอบโดยไม่ได้มองสายตาอาฆาตแค้นมาจากทางด้านหลังเลยแม้แต่น้อย คือมันไม่จำเป็นต้องกลับพร้อมกันก็ได้ไง ถ้าอยากจะนอนตายอยู่ที่นี่ใครจะไปว่าอะไรล่ะ! แต่เขาอยากกลับเกาหลีเพราะมันมีอะไรที่น่าสนุกกว่าการอยู่ที่นี่เยอะเลย แถมตอนกลับมาก็เพื่อมาจัดการธุระทางนี้ให้เรียบร้อยทุกอย่าง ไม่ให้มีอะไรเสียหายไปมากกว่าเดิม

"แล้วเรื่องที่แอบเอาไปจดทะเบียนสมรสไปขึ้นที่ต่างประเทศ จะทำยังไงกันต่อ" พ่อเปิดโอกาสถามขึ้นมาทันทีเพราะตลอดระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่อยู่ที่นี่เหมือนลูกชายตัวดีจะพยายามหลีกเลี่ยงคำตอบนี้มาโดยตลอด

"มันใช้ไม่ได้ครับ นอกจากจะไปจดที่รัฐที่ได้รับอนุญาตเสียก่อนแต่ผมยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับพี่เขาเลย" เสียงทุ้มต่ำตอบพลางครุ่นคิดอย่างหนักกับการไปบอกคนอายุมากกว่าในเรื่องนี้

"แม่ว่ารีบบอกก่อนจะมีเรื่องวุ่นวายไปมากกว่านี้นะ คนเราถ้าไม่ได้รักหรือชอบกันจริงๆ อยู่ด้วยกันไปก็มีแต่ทำให้ปวดหัวเปล่าๆ "

"ผมว่ากลับไปเกาหลีแล้วจะบอกครับ ดูจากที่พี่ชายฝาแฝดของเขาโทรมาหาว่าโกรธเป็นอาทิตย์แล้ว ถึงจะดูน่ารักแต่ก็ไม่อยากถูกโกรธนานขนาดนั้น"

หลังจากรับประทานอาหารกันเรียบร้อย เรื่องปัญหาการถอนหมั้นของฝ่ายหญิงสาวเป็นไปด้วยความไม่เต็มใจ แถมยังมีปัญหาตามมาหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นข่าว ธรุกิจ ชื่อเสียง และยังมีคนไล่ตามทำร้ายครอบครัวของเขาอีกต่างหาก นี่ทำธุรกิจหรือวงการมาเฟียกันแน่ ไม่ได้อยากมาพัวพันอะไรทำนองนี้เลยสักอย่าง ถือว่าโชคดีที่พวกเขาทั้งสองคนคิดถูกว่าจะมีปัญหาตามมาไม่หยุดหย่อน เลยต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันไปจัดการทุกอย่างให้เข้าที่เข้าทาง เวลาไปเรียนหนังสือให้มันมีเรื่องปวดหัวเฉพาะที่เกี่ยวข้องกับการเรียน ไม่ใช่เรื่องธุรกิจแบบนี้

"ไอ้ชาร์ แผลที่ขากับแขนแกหายหรือยัง"

"แล้วแกอะ ที่ท้องกับหลังหายหรือยัง"

"ของฉันใกล้หายแล้ว ยังไงกลับเกาหลีแค่ไม่ต้องทำอะไรหนักๆ ไม่น่ามีปัญหาอะไร"

"ฉันก็คิดแบบแกเหมือนกัน ที่สำคัญคือฉันไปตอนใกล้เรียนเลยนะ ไม่ได้ไปไฟลท์เดียวกับแก" ไคชัวร์บอกพลางเดินขึ้นห้องของตนเอง

"ใครว่าฉันกลับเครื่องบิน ฉันนั่งเจ็ทกลับต่างหากล่ะ! ถ้าแกกลับช้าก็นั่งเครื่องบินไป"   ไคชัวร์ถึงกับหันขวับมามองแฝดน้องของตนเองทันที

"หมายความว่ายังไงไคชาร์ ฉันไม่เข้าใจ"

"ฟังดีๆ นะครับ พี่ชายฝาแฝดอันเป็นที่รักของฉัน เจ็ทเครื่องนั้นมันของฉันเพราะฉะนั้นฉันจะนั่งเจ็ทกลับ ถ้าแกอยากกลับทีหลังก็เชิญไปจองตั๋วเครื่องบินกลับ เข้าใจตรงกันนะ เข้าห้องล่ะ" หลังจากปิดประตูห้องนอนมีเสียงกรนด่าตามหลังมากมายแต่เจ้าตัวไม่ได้สนใจเลยสักนิดเดียว

ณ ห้องส่วนตัวของจินฮวน

"พี่ขอโทษมันแล้ว หายโกรธแล้วใช่ไหม" จินฮานถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง ขอแค่น้องชายของเขาตอบตกลงก็คือจบแล้ว

"ครับ ผมไม่ได้โกรธอะไรแล้ว มีเรื่องอะไรหรือเปล่า" เสียงทุ้มนุ่มมองอีกฝ่ายด้วยความงุนงงที่ตามเข้ามาถึงห้องนอน ปกติเห็นทำแต่งานไม่ได้สนใจอะไรเขาขนาดนั้นหรอก ไม่ใช่ว่าตัวเขาไม่มีงานทำนะแต่ว่าทำงานคนละส่วนกันเท่านั้นเอง

"พี่จะชวนไปงานเลี้ยงด้วยกันคืนนี้ มันเป็นงานเปิดตัวน้ำหอมของคุณหญิงบ้านหนึ่ง ไปกับพี่ได้ไหม"

"ครับ ถ้างั้นแยกย้ายกันไปเตรียมตัว ผมขอไปอาบน้ำก่อน" ท่าทางพี่ฮานจะอารมณ์ดีมากถึงได้วิ่งออกไปแบบนั้น ขอตอบตกลงไปงานเลี้ยงด้วย ไม่เห็นจะต้องดีใจอะไรขนาดนั้น หรือมันมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงด้วยกันแน่นะ

ถึงจะรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยดีนักแต่ก็เตรียมตัวมาอย่างดี เมื่อเดินทางมาถึงบรรยากาศในงานมันเปิดตัวน้ำหอมหรือว่าปาร์ตี้หาคู่กันแน่ มีการต่างคนต่างแนะนำตัว หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน เห็นแล้วอยากกลับบ้านเหลือเกิน เขามาทำอะไรที่นี่กันแน่เนี่ย

"เดี๋ยวพี่ไปคุยกับคุณหญิงเรื่องงานก่อนนะ ฮวนหาอะไรกินไปก่อนก็ได้นะ" จินฮานบอกพลางเดินตามคุณหญิงไป แล้วจะพาเขาที่นี่ด้วยทำไม เพื่ออะไรกันแน่

"แกมางานแบบนี้ด้วยเหรอวะ จินฮวน" ซองอึนถามด้วยความแปลกใจ ดูเหมือนอีกคนจะรู้สึกดีใจมากที่เห็นเพื่อนตัวเองในงานเลี้ยงครั้งนี้

"ซองอึน นายมาที่นี่ด้วยเหรอ! ดีใจจังเลย" ใบหน้าหวานรู้สึกเป็นปลื้มมากที่เจอเพื่อนตนเองในงานเลี้ยง เพราะไม่รู้ว่าทำไมตนเองต้องมาที่นี่กันหากพี่ชายฝาแฝดจะไม่ได้อยู่กับเขาด้วยแบบนี้

"ใช่ มารอดูงานเปิดตัวน้ำหอมแทนพ่อ"

"พี่ฮานไปไหนกับเจ้าภาพก็ไม่รู้ เห็นบอกว่าต้องคุยกันเรื่องงาน"

"บ้านแกเป็นสปอนเซอร์หลักของงานนี้ไม่ใช่เหรอ ตอนเข้างานมาไม่ได้ดูป้ายเลยเหรอว่าใครให้การสนับสนุนโครงการนี้บ้าง" ซองอึนบอกพลางชี้นิ้วให้ดูก็ขึ้นชื่อบริษัทของจินฮวนที่เด่นมากกว่าบริษัทอื่นเสียอีก

"พอดีเรามัวแต่น้อยใจพี่ฮานอยู่เลยไม่ได้มองอะไรเลย ว่าจะกลับบ้านไปหาหนังสือมาอ่านล่วงหน้าดีกว่า ถ้าเข้าสู่ช่วงกิจกรรมรับน้องแล้วไม่น่ามีเวลาอ่านหนังสือแบบนี้แน่ๆ "

"ปีที่แล้วก็เป็นเด็กทุนเรียนดี ปีนี้อยากได้ทุนอีกหรือยังไง ที่บ้านไม่มีปัญญาเลี้ยงแก เหรอ"

"ทุนเรียนดีกับทุนยากจนมันต่างกันนะ อันนี้ได้เพราะเรียนดีเฉยๆ ไม่ได้เกี่ยวว่าจะรวยหรือจน"

"โอเค ฉันขอโทษที่ถามผิดคนเพราะแกมันพวกเด็กเรียน"

"แต่ก็ยังชอบเล่นเกมอยู่นะ มาเล่นด้วยกันไหม"

"เอาสิ! ระหว่างรองานน้ำหอมเปิดตัว"