Chapter Two

Nang halikan ni Selena si Axel, nagdilim ang mukha nito. Bago pa ito makapag-react ay nagsalita ulit si Selena. "Samahan mo ‘ko uminom at magpakalasing!" aniya, sabay hila ni Selena kay Axel sa isang mesa.

Kahit lasing na, nagpatuloy pa rin siya sa pag-inom. Tahimik lamang si Axel na pinagmamasdan siya habang naglalabas ng sama ng loob.

Kahit nauutal, hindi pa rin siya tumitigil sa pagsasalita habang diretso ang tungga mula sa bote. Samantalang si Selena ay nakaubos na ng tatlong bote ng alak, isang baso pa lang ang naiinom ni Axel.

Kalaunan, bumagsak si Selena sa matinding kalasingan. Gusto ng umalis ni Axel at iwan siya roon. Ngunit sa hindi maipaliwanag na dahilan, hindi niya magawang talikuran ang babae kahit pa hindi naman niya ito lubos na kilala.

Napabuntong-hininga na lamang siya bago tuluyang binuhat si Selena at dalhin sa isang hotel.

Nang makarating sa hotel, pumasok sila sa isang magarang silid. Akmang ibababa na ni Axel si Selena nang bigla itong humawak sa kanya nang mahigpit.

Kunot-noo siyang napabuntong hininga at hindi napigilan sabihin, “ibababa na kita, ang bigat mo kaya.”

Ngunit sa halip na bumitaw, lalo pang humigpit ang yakap ni Selena.

Umiling siya habang nagsusumamo. “Ayaw ko. Sigurado akong aalis ka na kapag iniwan mo ako rito. Dito ka lang sa tabi ko, please?”

Magpapaliwanag pa sana si Axel, ngunit bago pa siya makapagsalita ulit, biglang h******n siyang muli ni Selena. Nanigas ang buong katawan ni Axel, lalo na nang bumaba ang mga halik ng dalaga mula sa kanyang labi, patungo sa kanyang tainga at leeg.

“Huwag mo akong iwan,” malambing na bulong ni Selena. “Kaya ko rin naman ibigay ang gusto mo. Kaya mo ba ko niloko kasi hindi ko pa rin isinusuko ang sarili ko? O sige, ibibigay ko na basta huwag mo lang ako lokohin ulit.”

Sa puntong iyon, ang akala ni Selena ay si Klyde ang kasama niya. Hindi niya alam na ibang lalaki pala ang mainit niyang hinahalikan at inaakit.

“Sigurado ka na ba sa gusto mo?” tanong nito sa kanya.

Tumango siya bago sila nagsimulang magpalitan ng halik. Sa umpisa, banayad at maingat, ngunit habang tumatagal, naging mas mapusok ang kanilang pag-angkin sa isa’t isa. Unti-unting naglaho ang pagitan nila kasabay ng pagtanggal ng kanilang damit.

Hindi na rin napigilan ni Axel ang sariling maakit kay Selena. Para bang may puwersang humihila sa kanya upang magpatuloy.

Marami na siyang nakilalang babae na kasingganda niya, mga babaeng sumubok nang akitin siya saan man siya magpunta.

Ngunit may isang bagay kay Selena na iba. Isang pakiramdam na bago sa kanya, isang damdaming hindi pa niya nararanasan noon.

Parehas silang wala ng saplot, bago magpatuloy si Axel ay nilapit niya ang kanyang labi sa tainga ni Selena at bumulong.

“Tatanungin kita ulit. Sigurado ka na ba talaga?” bulong niya, mababa ang tono.

Napakagat labi siya. May kilabot siyang naramdaman nang maramdaman ng balat niya ang mainit na hininga ng binata.

Tumango siya bago mahina ngunit matatag na sumagot. “Oo… basta tulungan mo akong makalimutan ang sakit sa puso ko.”

Wala nang sinayang na sandali. Magsisimula ang isang gabi ng paglimot. Sa una, dahan-dahan ang bawat galaw ni Axel, para bang pinapakiramdaman ang bawat sulok ng katawan ni Selena. Ngunit kalaunan, nadala sila ng kapusukan, at ang init ng kanilang katawan ay nagsanib sa isang mapusok at walang habas na pagsuko sa sandali.

Sa gabing iyon, hindi mahalaga ang pangalan, hindi mahalaga ang nakaraan o ang hinaharap. Ang mahalaga lang ay ang apoy na magkasama nilang pinagsaluhan sa dilim.

Sunod na araw, nagising si Selena na masakit ang ulo at mag-isa na lamang sa kama. Magulo ang paligid at nagkalat ang mga damit sa sahig.

Napabuntong-hininga siya nang makitang wala na ang lalaking kasama niya kagabi. Pakiramdam niya ay maiilang lang siya kung kaharap niya ito matapos may mangyari sa kanila. Hindi man niya na naalala ang buong nangyari, unti-unti na niyang naalala ang iba pang detalye ng nangyari kagabi.

Bumangon siya mula sa kama. Habang isa-isang pinupulot ang kanyang mga damit sa sahig, napansin niyang may suot na siyang singsing.

Nagtataka siya, hindi siya mahilig magsuot ng kahit anong palamuti sa katawan. Saglit siyang natigilan bago sumagi sa isip ang isang posibilidad.

“Galing siguro ‘to sa lalaking ‘yon…” bulong niya habang pinagmamasdan ang singsing sa daliri niya.

Sa halip na umuwi, nagdesisyon siyang sa hotel na maligo at magbihis para pumasok sa trabaho. Naisip niyang baka mahuli siya sa trabaho.

Pagpasok niya sa opisina, dumiretso siya sa kanyang cubicle at naupo. Habang abala sa harap ng kompyuter, lumapit ang isa sa mga katrabaho niya.

“Ms. Payne, pinapatawag ka ni Mr. Palmer sa opisina niya,” anito. Sinamahan siya nito sa opisina ng kanilang amo.

Pagbukas ng pinto, nanigas siya sa kinatatayuan. “Mr. Palmer, pinatawag mo raw ako—” hindi na niya natapos ang sasabihin nang bumungad sa kanya ang pares ng malinaw at asul na mga mata ng lalaki.

Hindi siya maaaring magkamali. Nasa harapan niya ngayon ang lalaking nakasama niya noong gabing iyon, si Axel. Tahimik lang itong nakatitig sa kanya. Tila pinagmamasdan siya.

Nang makita siya ng kanyang boss, nagsalita ito. “Ms. Payne, pinatawag kita dahil may VIP client tayo ngayon. Sigurado akong kilala mo ang pangalang Axelius Strathmore, hindi ba?”

Nanlaki ang kanyang mga mata sa narinig. Hindi siya makapaniwala.

Nagpatuloy si Mr. Palmer. “Siya ang CEO ng Strathmore Group. May-ari rin siya ng Ascend Robotics at kilalang Cyberneticist.”

Parang gusto niyang hilingin na lamunin na siya ng sahig na kinatatayuan niya. Hindi niya sukat akalain na nagawa niyang akitin ang isang lalaking kagaya ni Axel na malayo sa ordinaryo.