Se connecter“Aleisha?” Katatapos pa lamang niyang mag-impake nang dumating si Manang Rosa, kasama si Ramon. Madalas siyang nasa ospital nitong mga nakaraang araw, kaya hindi niya inaasahang magkakaroon ng ganoon kalaking away ang mag-asawa. “Ano’ng nangyari?” Napatingin si Ramon sa maleta. “May ginawa na nama
Biglang sumambulat ang galit ng lalaki. Hindi umiwas si Aleisha sa kanyang matalim na tingin. “Galit na galit ka ba? Bakit?” Bakit? Natigilan si Raphael. Nagtanong pa talaga ito kung bakit? Nagsalita si Aleisha na para bang kinakausap lamang niya ang sarili. Bahagyang nanginginig ang kanyang boses
“Raphael, ano ba talaga ang paninindigan mo? Nasaan na ang mga prinsipyo mo?” Magulo ang isip ng lalaki, samantalang hindi pa rin pumapasok si Aleisha. Biglang napako ang tingin ni Raphael sa isang bagay sa ibabaw ng maliit na mesa. —Isang maliit na kuwaderno. Kay Aleisha ang mesang iyon. Nakala
Umalis na lang talaga siya nang ganoon? Halatang-halata namang galit na galit siya. Nanlamig ang mga kamay ni Aleisha. Natigilan siya at hindi malaman ang gagawin. Para siyang batang nakagawa ng kasalanan at iniwan na lamang ng isang nakatatanda. “Miss Aleisha!” Nang makita ni Joaquin ang pagkabal
“Sir Raphael… Baka may nangyaring masama kay Aleisha! Pumunta ka agad sa departamento ng general surgery!” Departamento ng general surgery? Bakit naroon si Aleisha? Agad na tumigas ang guwapong mukha ni Raphael. Hindi siya nagsalita ni isang salita. Tumalikod siya at mabilis na umalis. Hindi na n
Masyadong negatibo ang mga salitang iyon. Bahagyang kumunot ang noo ni Raphael, at bahagyang nagbago ang tono ng kanyang boses. “Sophia, hindi iyon ang ibig kong sabihin.” “Hmm, alam ko.” Bahagyang kumislap ang mga mata ni Sophia. Napansin niya ang pagkadismaya sa mukha nito. “Sa totoo lang, unti-
Nagmamadaling umuwi si Aleisha dala-dala pa rin ang tanong kung sino ang nakasama niya kagabi. Malayo pa lang ay nakikita na niya kung sino-sino ang nasa loob ng kanilang bahay. Isang mataba at panot na matanda ang nakaupo sa sala habang galit na nakatingin kay Sophia— anak ni Amanda. "Anak ka tala
Sa loob ng Hermosa Hotel, bandang alas diyes ng gabi— nakatayo sa harap ng pintong may mga numerong 3027 si Aleisha. "Wala nang atrasan ito!" saad ni Aleisha sa sarili habang pabilis nang pabilis ang tibok ng kanyang puso. Pakiramdam niya ay tatalon na ito mula sa kinalalagyan nito. Hindi niya nga
Dahil iba ang kutob ni Aleisha ay bumalik siya sa bahay nila. May kung ano ring nagtulak sa kanya na alamin kung sino ang may-ari ng sasakyan dahil nga sa pamilyar iyon sa kanya. Mabuti na lamang ay napupuno ng mga bulaklak at matataas na halaman ang harapan ng balkonahe nila. Kaya nagtago si Aleis
Nakaupo si Alexander sa bangko, suot ang hospital gown na ngayon ay basang-basa na dahil sa sabaw na galing sa sopas. Hindi lang iyon, dahil basang-basa rin ang buhok nito. Kahit ang mukha niya ay hindi na nakikita nang maayos dahil sa mga gulay na nakadikit doon. "Kumain ka! Wala ka talagang kwent







